مجموع امتیازهای تیمهای برزیل، آرژانتین، آلمان، اسپانیا، هلند و ایتالیا(که اصلا توی جام نیستند، هار هار!) روی هم سه امتیاز است، امتیاز تیم ملی کشورمان هم سه امتیاز است. تا بازی بعدی که فردا با اسپانیاست، هر چه قدر دلتان میخواهد تیمهای بزرگ دنیا را تحقیر کرده و برایشان زبان درازی کنید.
پس از بازی با اسپانیا اگر زبانم لال باختیم، اصلا در هیچ بحث فوتبالی شرکت نکنید و بگوید: «چیه فوتبال؟ ۲۲ نفر دنبال یه توپ میدون!» بعد خودتان را درگیر حل مسائل فیزیک کوانتوم کرده و به تماشاگران تیمهای دیگر هم بگویید: «خوش به حالتون که دغدغهتون فوتباله! من الان دارم روی تئوری نسبیت کار میکنم!».
اما از حواشی جامجهانی نگذریم که انصافا جذاب هستند، اولا بنده موافق این مساله هستم که جام جهانی به جای هر چهار سال یک بار، هر سه ماه یک بار برگزار شود تا مشکل ازدواج نه در ایران بلکه در تمام جهان حل شود، روزی نیست که خبر خواستگاری از یک فوتبالیست مطرح نشود، فقط روش خواستگاری از روی هندیها الگوبرداری شده است که اشکالی هم ندارد، نفس عمل مهم است. جامجهانی کلا جای شگفتیهاست.
البته شکست آلمان برابر مکزیک یا تساوی آرژانتین با ایسلند شگفتی نیست، شگفتی اصلی جایی رقم خورد که عدهای از هموطنان عزیزمان در میدان سرخ یک صدا میخواندند: «... که ما اونو از رودخونه، درش آوردیم، بیرون آوردیم، آوردیمش تو خونه!» و قرش میدادند که انصافا باعث میشود که تماشاگران واقعی فوتبال بگویند: «تشویق واقعی تیمها، این نیست!».
بیم آن میرود که اگر از اسپانیا یک تساوی بگیریم، خردادیان و قاسم گلی و حجی جون و احمد آزاد به روسیه بروند و با ترانه «از اون بالای شمرون تا این پایین تهرون!» حمایت تمام قد خود را از تیمملی نشان دهند. به هرحال ما در فوتبال شانس زیاد داریم و هیچ اتفاقی غیر ممکن نیست، پیشنهاد میکنم که کیروش برای بازی با اسپانیا از روش «بترسون و پیروز شو» استفاده کند و از رضا پرستش و بدلهای دیگر روی نیمکت استفاده کند تا بازیکنان اسپانیا با دیدن آنها، موهای اضافه ابرویشان بریزد، اصلا کیروش بدل خودش را هم روی نیمکت بگذارد و خودش کنار زمین بایستد تا مربی حریف با دیدن دو تا کارلوس کیروش، گریبان دریده و با اولین پرواز از روسیه متواری شود!
فریور خراباتی
- 12
- 4
