به گزارش ایسنا به نقل از آی ای، بر اساس مقاله ای که به تازگی در مجله Geophysical Research Letters منتشر شده، تحقیقات جدید نشان می دهد که تغییرات آب و هوایی باعث انعکاس نور کمتری از زمین می شود.
محققان در این مطالعه جدید نوشتند: بازتاب زمین یک پارامتر اساسی آب و هوایی است که ما آنرا از رصدخانه خورشیدی "بیگ بر" (Big Bear) بین سال های ۱۹۹۸ تا ۲۰۱۷ با مشاهده زمین با استفاده از تکنیک های مدرن نورسنجی اندازهگیری کردیم تا تغییرات روزانه، ماهانه، فصلی، سالیانه و دهه ای را در سپیدایی یا آلبدوی زمین را از زمین بطور دقیق تعیین کنیم و دریافتیم که ما با کاهش تدریجی ۰.۵ درصدی در آلبدوی زمین از نظر اقلیمی طی دو دهه مواجه هستیم.
سپیدایی یا آلبِدو (Albedo) به معنی درصد بازتاب نور از سطح یک جسم است. مقادیر این کمیت میتواند از صفر (تاریک مطلق) تا یک (روشن مطلق) تغییر پیدا کند. آلبدو را گاه با درصد و گاه با یک عدد اعشاری کوچک تر از یک نشان می دهند. دمای یک سیاره عملاً تحت تأثیر میزان انعکاس انرژی خورشیدی (Solar energy)، موسوم به سپیداییِ سیاره و اثرات گازهای گلخانه ای است.
سپیدایی سیاره زمین ۰٫۳۷ است، بدین معنی که ۳۷ درصد انرژی خورشیدی را سریعاً منعکس می کند. برهمین اساس ۶۳ درصد از آنرا جذب می نماید. این در حالی است که سپیدایی ونوس (Venus) حدود ۰٫۷۰ است (مقدار ذکر شده در منابع مختلف از ۰٫۶۵ تا ۰٫۸۵ متغیر است)، در نتیجه تنها ۳۰ درصد از انرژی خورشیدی توسط سیاره زهره جذب می شود. اما جو زهره که از کربن دی اکسید تشکیل شده به قدری غلیظ است که دمای سطح آن بطور قابل ملاحظه ای بالا می رود. سپیدایی مریخ برابر با ۰٫۱۵ است، از این رو بیشتر انرژی خورشیدی را جذب می کند، اما جو رقیق کربن دی اکسیدی مریخ (حدود ۰٫۰۱ زمین) نمی تواند گرمای زیادی را به دام اندازد، بدین دلیل هم اکنون سطح مریخ برای بقای گونه های حیات برپایه آب/کربن بیش از حد سرد است. با این وجود، در گذشته زمانی که آتش فشان های عظیم مقادیر گسترده ای گاز (شامل بخار آب، کربن دی اکسید و متان) را در جو منتشر می کردند، دمای آن به میزان قابل توجهی بالاتر بوده و احتمالاً امکان پا گرفتن حیات در آن جا وجود داشته است.
بازتاب زمین یک عامل اساسی تعیین کننده آب و هوای زمین است، زیرا تغییرات آب و هوایی از تکامل همزمان شدت نور خورشید (Sunlight) ، سپیدایی زمین و عایق گازهای گلخانه ای ناشی می شود.
دانشمندان برای این که به نتیجه برسند، داده های رصدخانه خورشیدی "بیگ بر" در کالیفرنیای جنوبی را بررسی کردند و نوسانات بازتاب زمین را از سال ۱۹۹۸ ارزیابی کردند. سپس آن ها این داده ها را با مشاهدات پروژه انرژی تابشی زمین ناسا موسوم به "CERES" که از سال ۱۹۹۷ فعال است و همچنین با ابزارهایی از چند ماهواره ناسا و سازمان ملی اقیانوسی و جوی (NOAA) ترکیب کردند.
اغلبِ تغییرات بازتاب زمین در سال گذشته رخ داده است که نشان می دهد تأثیرات تغییرات آب و هوایی بطور تصاعدی در حال افزایش است. محققان این میزان از پیشرفت تغییرات را عمدتا به تغییر ابرهای زمین نسبت می دهند.
مطالعه ابرها بسیار دشوار است، زیرا دانشمندان ارتباط آن ها را با عناصر زمین کاملاً درنیافته اند. با این حال، محققان در این مطالعه کاهش بازتاب زمین را به ابرهای بالای اقیانوس آرام نسبت می دهند.
ابرها تقریبا نیمی از نور خورشید را که به آن ها برخورد می کند، منعکس می کنند، در حالی که برف و یخی که از ابرها فرو می ریزد مهم ترین وظیفه را در این امر بر عهده دارند.
این یافته های جدید برای سیاره ما و تغییرات آب و هوایی چه معنایی دارد؟ خیلی زود است که دانشمندان بتوانند به این سؤال پاسخ روشنی بدهند، ولی ما می توانیم تصور کنیم که هرگونه تغییر ناشی از گرمایش زمین موجب نگرانی می شود.
- 11
- 6
