به گزارش پایگاه خبری« نیواطلس»، تلسکوپ فضایی اسپیتزر ناسا که از اجرام پنهان در هر گوشه ای از جهان پرده برداشته و رصد طیف وسیعی از رویدادها از حلقه جدید دور زحل گرفته تا برخی از دوردست ترین کهکشان های شناخته شده را برای بشر فراهم کرده است ، برای اولین بار در سال ۲۰۰۳ میلادی به فضا پرتاب شد.
سازمان فضایی ناسا با استفاده اسپیتزر که حساس ترین تلسکوپ مادون قرمزی است که تا به امروز ساخته شده، به اکتشافات مهمی در خصوص سیارک ها و کهکشان های دوردست زد و توانست برای نخستین بار چند سیاره فراخورشیدی به اندازه زمین را در پیرامون ستاره کوتوله تراپیست- ۱ کشف کند؛ کشفی که محافل علمی را به امکان وجود و برقراری حیات در خارج از سیاره زمین امیدوار کرد.
ابتدا قرار بر آن بود تا در سال ۲۰۰۹ و با تمام شدن ذخیره خنک کننده هلیوم مایع که برای ادامه کار تجهيزات این تلسکوپ لازم بود، مأموریت آن به پایان برسد اما دانشمندان با از کار انداختن برخی از تجهيزات و کانال های طول موج موفق شدند تا زمان این مأموریت را تا چند سال دیگر تمدید کنند.
ناسا در سال ۲۰۱۶ نیز تصمیم گرفت تا در سال ۲۰۱۸ هم زمان با پرتاب تلسکوپ فضایی جیمز وب( James Webb)، به مأموریت اسپیتزر خاتمه دهد اما با به تاخیر افتادن پرتاب این نمونه از نسل جدید تلسکوپ های فضایی، این سازمان بار دیگر ناچار به تمدید دوره مأموریت اسپیتزر شد و این بار تمرکز آن را بر کاوش در کهکشان های دور دست گذاشت.
حال گویی سرانجام زمان بازنشستگی اسپیتزر فرا رسیده است. به نقل از اتاق کنترل مأموریت سازمان ناسا و تائید جوزف هانت مدیر پروژه اسپیتزر، این تلسکوپ فضایی عصر پنج شنبه تمام عملیات علمی خود را متوقف کرد و مأموریت خود را به پایان رساند.
- 14
- 3
