باز هم ۲۱ بهمن شد. باز هم اختتامیه جشنواره فجر. باز هم پوشش بازیگران خانم. باز هم پوشش آن از تلویزیون. باز هم لانگ‌شات. . .
در این مملکت مشکل فقط پوشش نداشتن خانم‌ها نیست. پوشش داشتن آنها هم یک معضل و بحران است. در واقع با پوشیده شدن، مشکل بانوان حل نمی‌شود. بعد از اینکه پوشیده می‌شوند وارد فاز دوم می‌شویم و آن اینکه با چه نوع پوششی پوشیده شده‌اند و در فاز سوم چگونه پوشیده شدن از اهمیت زیادی برخوردار است.
برای مثال در همین اختتامیه جشنواره فجر، اول مهم این است که خانم مهتاب کرامتی برای شرکت در مراسم اختتامیه لباس بپوشد. بعد از اینکه پوشید، وارد مرحله حساس دوم می‌شویم و آن اینکه چقدر پوشیده است. به عبارتی چقدر از مهتاب کرامتی پوشیده شده و چه مقدار از ایشان در حال اکران عمومی است. سپس وارد فاز سوم می‌شویم یعنی آنجاهایی که پوشیده شده چگونه پوشیده شده. اگر شلواری هست تنگ است یا گشاد. اگر شالی هست، عقب است یا جلو. اگر مانتویی هست کوتاه است یا بلند.
میشل فوکو در کتاب «وقتی علی مطهری گریست» می‌گوید: در ایران چگونه پوشیده شدن از پوشیده شدن بسیار مهم‌تر است.
لذا در مراسم اختتامیه جشنواره فجر، بازیگران چون به خاطر سرما نمی‌توانند بی‌پوشش باشند، سعی می‌کنند با چگونه پوشاندن در مرکز توجه باشند. مثلا سحر دولتشاهی شلوار کردی می‌پوشد. مهناز افشار دور خودش پتو می‌پیچد. ساره بیات هم قالیچه تنش می‌کند. اما ناگهان نوید محمدزاده با یک جوراب شیشه‌ای مشکی و یک دکلته قرمز روی فرش قرمز ظاهر می‌شود و تمام نقشه‌ها و تدابیر بازیگران زن را نقش بر آب می‌کند.
محمدرضا ستوده
- 10
- 4
