روزنامه شرق نوشت: اقتصاد کشورمان برای نفسکشیدن و زندهماندن، نیازمند رابطه با جهان است؛ جهانی که از کنش و واکنش منافع کشورها و نهادها و افراد مختلف شکل گرفته و ما نیز جزئی از آن و نه همه آن و البته به سهم خود تأثیرگذار بر آنیم.
جهانی که جریان راست سنتی و محافظهکارانه، اکنون در آن غلبه دارد و به سبب وجود هوش مصنوعی و نظم جدید شبکهای و رقابتهای فناورانه، نوعی تقسیم کار بینالمللی در آن شکل گرفته که حتی چین و روسیه و آمریکا با اندک تفاوتهایی از یکدیگر در یک راستا قرار میگیرند و اروپا نیز مجبور به همراهی، والّا از این نظم حذف میشود.
در این جهان باید صبر و اعتدال را پیش گرفت، چراکه به تعبیری نه با گسست رادیکال و نه بازگشت نوستالژیک نمیتوان بار خود را به مقصد رساند؛ بلکه باید با افزایش توان ملی خود، بازیگری تأثیرگذار بر روابط و مناسبات جهانی بود. همان کاری که کشورهای دور و برمان کردهاند و میکنند، از ترکیه و عربستان و امارات تا قطر و مصر و... .
چرا میخواهیم تافته جدا بافته باشیم و هزینههایی بر این سرزمین شگفتانگیز و دوستداشتنی، ایران عزیزمان بهعنوان یکی از قدیمیترین دولت-ملتهای جهان با ظرفیتهای بالقوه بسیار انسانی و طبیعی و جغرافیایی و... بار کنیم که در توان آن نیست و نهفقط به بزرگی و شکوه این سرزمین، بلکه به ضعف و ناتوانی آن در پس ظاهری پرطمطراق میانجامد؟! سرزمینی که برای زیست همه ایرانیان با هر فکر و عقیده و قوم و قبیلهای جا دارد و متعلق به همه و نیازمند کمک همه آنان است تا دوباره سری در سرها باشد، نه تافتهای جدا بافته! اهمیت این بازنگری در نگاه به خود و جهان اطراف، در شرایطی دوچندان میشود که غمگنانه سایه جغد جنگ بیش از هر زمان دیگری بر سر این سرزمین است. به منازعه مخرب بینالمللی و قهر و سرسختی داخلی خاتمه دهیم که تداوم این راه حاصلی ندارد.
- 18
- 3
