به گزارش ورزش سه، پدرو سائز، تحلیلگر اسپانیایی، ماندگاری لیونل مسی در سطح اول فوتبال را حاصل ترکیب درک تاکتیکی و مدیریت انرژی می‌داند. در حالی که افت توان بدنی پس از سی‌سالگی برای بسیاری از بازیکنان محسوس است، به ارزیابی سائز، مسی در حدود ۲۰ سال پنج بار نقشش را با نیاز تیم و توان جسمی خود تطبیق داده است.
تغییر نقش در بارسلونا
این تغییر از اوایل بیست‌سالگی مسی آغاز شد. او در تیم فرانک رایکارد بال راست کلاسیکی بود که در نبردهای تک‌به‌تک از سرعتش استفاده می‌کرد. رایکارد متوجه شد وظایف دفاعی سنگین از طراوت مسی هنگام حمله می‌کاهد. مسی نیز به‌تدریج از وینگری سرعتی به بازیکنی تبدیل شد که با قدم زدن و نگاه کردن به آرایش حریف، فضاهای خالی را پیدا می‌کرد.
در سال ۲۰۰۹، پپ گواردیولا مسی را به مرکز حمله منتقل کرد و نقش مهاجم کاذب را به او داد. مسی با عقب کشیدن و ترکیب با ژاوی و اینیستا، تصمیم‌گیری را برای مدافعان دشوار می‌کرد. در همین دوره، قدم زدن هدفمند به او اجازه داد انرژی‌اش را برای لحظه‌های مؤثرتر ذخیره کند.
در دوران لوئیس انریکه و شکل‌گیری مثلث MSN، پوشش سمت راست توسط بازیکنانی مثل ایوان راکیتیچ وظایف دفاعی مسی را سبک کرد تا بتواند بر بازی‌سازی و گل‌زنی متمرکز شود. ارنستو والورده در سال ۲۰۱۷ او را به هافبک هجومی آزادی تبدیل کرد. به روایت سائز، مسی هنگام راه رفتن بی‌تفاوت نبود و پیوسته برای یافتن شکاف در دفاع حریف زمین را بررسی می‌کرد.
نقش هم‌تیمی‌ها در قهرمانی آرژانتین
لیونل اسکالونی این الگو را در تیم ملی آرژانتین به کار گرفت. دوندگی رودریگو دی‌پل، انزو فرناندز و الکسیس مک‌آلیستر به مسی اجازه داد انرژی‌اش را برای لحظه‌های تعیین‌کننده نگه دارد. در این تحلیل، چنین تقسیم وظایفی به قهرمانی آرژانتین در جام جهانی ۲۰۲۲ قطر کمک کرد و نشان داد بازیکن می‌تواند حتی هنگام قدم زدن جریان مسابقه را زیر نظر بگیرد.
- 19
- 5
