داریوش یزدانی: شاید با ویلموتس به جام جهانی نرویم

داریوش یزدانی پیرامون ۲ موضوع به گفت‌وگو با ایران ورزشی نشسته است. موضوع نخست اوضاع کنونی استقلال در بخش مدیریتی و فنی و موضوع دیگر بازی تیم ملی مقابل عراق. یزدانی مباحث تازه‌ای را مطرح می‌کند. پیشکسوت سابق باشگاه استقلال در این گفت‌وگو بی‌پرده صحبت‌هایش را به زبان آورده تا به قول خودش چیزی از قلم نیفتد. او حتی درباره حذف ایران از رسیدن به جام جهانی نیز هشدارهایی دارد...

استقلال روند پرفراز و نشیبی را در سال‌های اخیر سپری کرده و به همین دلیل از رسیدن به موفقیت محروم مانده است. ریشه این مشکلات چیست و چه راه حلی برای آن وجود دارد؟

 در باشگاهی که ثبات مدیریت وجود ندارد، موفقیت سخت است. من کاری به اسامی مدیرانی ندارم که در‌ سال‌های گذشته بر مسند کار بوده‌اند اما تغییرات پی‌درپی و البته یکدست نبودن مدیران در ناکامی‌های چند سال اخیر استقلال خیلی تأثیر گذاشته است. همین چند ماه پیش شاهد بودیم که اختلاف‌های ریشه‌ای میان علی خطیر و مدیران باشگاه وجود داشت. از طرفی میرشاد ماجدی هم مصاحبه‌هایی می‌کرد و انگار از انتخاب استراماچونی راضی نبود. این نشان می‌دهد نظرات در استقلال واحد نیست. نکته دیگری که استقلال را آزار داده و فقط مختص به فصل جاری هم نیست موضوع تغییرات پی‌درپی بازیکنان است. در سال‌های اخیر نزدیک به ۱۰۰ بازیکن به استقلال رفت و آمد داشته‌اند! چرا در تیم بزرگی همچون استقلال باید شاهد چنین وضعیتی باشیم؟

به نظر می‌رسد عرصه برای ادامه کار استراماچونی در استقلال هم تنگ شده چون باشگاه با مشکلاتی مواجه است.

 استراماچونی را هم با یک وعده و وعید به استقلال آورده‌اند و به او در باغ سبز نشان داده‌اند در حالی که می‌بینیم اوضاع مالی استقلال خوب نیست و نه پول بازیکنان را پرداخت کرده‌اند و نه پول مربیان را. مدیران باشگاه استقلال شانس آورده‌اند که استراماچونی مربی نسبتاً صبوری است وگرنه حاشیه‌های تیم‌شان خیلی زیاد می‌شد.

من در این مدت ندیدم که استراماچونی به قول معروف زیاد نق بزند و بابت نداری‌ها گله کند. دلیل اینکه استراماچونی دارد کارش را انجام می‌دهد این است که از فوتبال پایه مربیگری‌اش را شروع کرده و معمولاً مربیانی که در رده‌های پایه کار می‌کنند همین خصوصیات را دارند و چندان گله و شکایت نمی‌کنند. من ندیدم که به جز یکی، دو مورد محدود استراماچونی بگوید بازیکن ندارم، دروازه‌بان ندارم، مهاجم ندارم، زمین تمرین ندارم یا اینجور حرف‌ها. استراماچونی مشکلات را می‌بیند اما سعی می‌کند صبور باشد که این به سود باشگاه استقلال است.

آیا مدیران باشگاه استقلال را همسو با تفکرات استراماچونی می‌بینید؟

 متأسفانه مدیران باشگاه استقلال پی‌درپی مصاحبه می‌کنند در حالی که وظیفه آنها فراهم کردن امکانات تیم است نه مصاحبه. کجای دنیا می‌بینید اعضای هیأت مدیره دائم حرف بزنند و در رسانه‌ها دیده شوند؟ هیچ جایی چنین اتفاقی رخ نمی‌دهد اما در استقلال شاهد وقوع مصاحبه‌های متعدد هستیم در حالی که این استراماچونی است که باید از وضعیت موجود گله‌گذاری کند. اعضای مدیریتی باشگاه باید به فکر فراهم کردن امکانات باشند. الان می‌شنوم که استقلال زمین تمرین ندارد، پول ندارد و اینجور مسائل! اینها برای باشگاهی با قدمت استقلال خیلی تأسفبار است. چرا باید شاهد چنین اتفاقاتی باشیم؟

در عین حال استقلال هفته‌‌های باشکوهی را سپری کرد و وقتی این حجم از مشکلات هم وجود دارد به این نتیجه می‌رسیم که استقلال کار بزرگی را انجام داده است.

 من رشد تیم را در هفته‌های اخیر بسیار محسوس دیدم. استقلال از لحاظ فنی تحولات بزرگی داشته اما اینطور نیست که بگوییم همینطور ادامه می‌دهد. همین استقلال که به‌به و چه‌چه همه را درآورده ممکن است ناگهان ۲ هفته پشت سرهم ببازد. استقلال جذاب بازی می‌کند که این ستودنی است اما اشکالاتی هم دارد که باید برطرف شود. حفظ این شرایط بسیار سخت است. باید به استراماچونی کمک کرد. این یک مأموریت مهم است پیش روی مدیران استقلال.

بازی با عراق در کشور بی‌طرف نزدیک است. تحلیل شما از این رویارویی چیست؟ آیا فوتبال ایران وارد چالشی تازه خواهد شد؟

 عراق جزو تیم‌های سطح اول آسیا است. فوتبال استخوان‌داری دارد. به اعتقاد من بازی در کشور به اصطلاح بی‌طرف نه برای ما حسن است و نه ضرر. فوتبال دنیا دیگر از این حالت بیرون آمده که تیمی با میزبانی نسبت به تیم دیگری احساس برتری کند. امروز تیم‌های کوچک هم وقتی مقابل تیم‌های بزرگ و تماشاگرانش قرار می‌گیرند بعد از دقایقی با جو ورزشگاه خو می‌گیرند و حتی بسیار هم سابقه داشته که توانسته‌اند در آن شرایط به تیم بزرگ‌تر لطمه بزنند. به همین دلیل بازی در تیم بی‌طرف را من چندان حسن نمی‌دانم و از طرفی ضرری هم برای ما ندارد. نباید به این مسائل توجه کرد. کلاً اگر میزبان عراق هم بودیم این شرایط ۵ دقیقه به سود ما بود چون حریف با فضا خو می‌گرفت.

انتقال تفکرات ویلموتس به بازیکنان چه اندازه زمان می‌برد؟ آیا ممکن است به درازا بیانجامد؟

 سبک بازی کی‌روش با ویلموتس کاملاً متفاوت است. ما ۷ سال تقریباً با یک شیوه بازی‌ کردیم و حالا می‌خواهیم بازی هجومی انجام بدهیم که هنوز به طور دقیق و صحیح موفق به اجرای آن نشده‌ایم. وقتی داریم تیمی را از فضای فکری یک مربی با تفکرات کی‌روش به فضای فکری مربی دیگری همچون ویلموتس عوض می‌کنیم باید منتظر هر اتفاقی باشیم. حتی ممکن است جام ‌جهانی بعدی را از دست بدهیم و باید خودمان را آماده چنین شرایطی هم بکنیم. ما باید ببینیم فدراسیون فوتبال چه هدفی از تغییر سرمربی تیم ملی داشته است. آیا می‌‌خواهند سبک بازی تیم ملی را عوض کنند یا اینکه دوباره به جام جهانی بروند که صعود به جام جهانی در این شرایط سخت و دشوار است چون قرار است یک عادت ۷ ساله را در تیم ملی تغییر دهیم.

و آیا موافق رفتار ویلموتس برای گرفتن مطالباتش هستید؟

 اینکه ویلموتس در چنین شرایطی تصمیم گرفت به ایران نیاید و آن سیاست را در پیش گرفت به اعتقاد من از لحاظ حرفه‌ای درست نبود. ویلموتس می‌توانست این کار را به بعد از بازی با عراق موکول کند. به نظر می‌رسد او درکی از حواشی فوتبال در خاورمیانه و حساسیت‌های موجود میان ایران و عراق ندارد که اینگونه دست به اعتراض زد تا به پولش برسد. البته او باید طبق قواعد و اصول حرفه‌ای به پولش برسد اما اگر او بعد از بازی با عراق از تیم ملی کناره‌گیری هم می‌کرد برای فوتبال ایران اتفاق بدی رخ نمی‌داد اما در آستانه این بازی به راه انداختن چنین فضایی درست و حرفه‌ای نبود.

ویلموتس هرگز سیاستمدار خوبی نیست و کار مبتدیانه‌ای انجام داد. ‌ای کاش مشاوران بهتری دور و بر ویلموتس بودند. البته نمی‌دانم واقعاً ایشان اعتقادی به مشاوره دارند یا خیر؟!