ایجاد فاصله بین افراد در کنترل بیماری کرونا موثر است

به گزارش مهر، مایک رایان، گفت :زمانیکه نمی دانیم چه کسانی به ویروس آلوده هستند بین افراد جامعه فاصله ایجاد می کنیم. باز هم می گوییم خیلی از کشورها هنوز در مرحله ای نیستند که احتیاج به ایجاد فاصله بین افراد داشته باشند. هنوز هم در برخی از کشورها میتوان افراد مبتلا و افرادی که با بیمار در رابطه بوده اند را پیدا و قرنطینه (Quarantine) کرد. این نوع از مداخله هزینه بسیار کمتری خواهد داشت چراکه در این شیوه افراد کمتری از جامعه جدا خواهند شد نه اینکه کل افراد جامعه را از یکدیگر جدا کنیم.

او گفت:در کشورهایی که در ابتدا شیوع بیماری را جدی نگرفتند و آنرا به خوبی مدیریت نکردند و بیماریابی به خوبی انجام نشده است ایجاد فاصله بین تمام افراد جامعه امکان دارد تنها راه مقابله با بیماری باشد. ولی همانطور که قبلاً هم گفته شد این نوع از مداخله بسیار پرهزینه است از این رو که جامعه باید این واقعیت را بپذیرد و همچنین از نظر اقتصادی ضربه بزرگی به کشورها می زند. این شیوه باید در زمانی محدود و با هدفی مشخص اجرا شود تا سرعت شیوع را تا حدی کنترل کرده تا سیستم درمانی خود را بازیابی کند.

رئیس برنامه امور اضطراری سازمان جهانی بهداشت، ادامه داد :بیماریابی و پیدا کردن افرادی که با بیمار در ارتباط بوده اند سبب می شود تا ویروس را کنترل کرد و سیر افزایش آنرا متوقف کرد. ولیک هدف ایجاد فاصله بین افراد جامعه تنها این است که اندکی از سرعت شیوع بیماری کاسته شود تا سیستم درمانی بتواند با بیماری مقابله کند. اهداف هر یک از این استراتژی ها متفاوت است. ایجاد فاصله بین افراد جامعه این پاندمی را متوقف نمی کند. در صورتیکه کشورها واقعاً می خواهند این ویروس را شکست دهند باید در آخر اقداماتی مانند بیماریابی، پیدا کردن افرادی که با فرد بیمار در ارتباط بود اند و ایزوله کردن آن ها را در پیش بگیرند. همچنین برخی از جوامع ممکن است ایجاد فاصله بین افراد رابه سادگی نپذیرد و دولت ها باید توان ایجاد توازن در جوامع خود را داشته باشند.

رایان خاطرنشان کرد:هر کشوری حق دارد تا خود تصمیمات لازم برای مبارزه با این بیماری را بگیرد. ولی ما بارها اعلام کرده ایم که جلوگیری از ورود مسافران اصلاً تأثیری بر کنترل شیوع بیماری ندارد. در واقع خیلی از کشورها که در ابتدا جلوی ورود مسافران را گرفته اند در پایان خود صادر کننده بیمار به دیگر کشورها بوده اند و خیلی دیر نسبت به شیوع بیماری واکنش نشان داده اند چراکه فکر می کردند با وجود چنین سیاستی بیماری در کشورشان شیوع پیدا نخواهد کرد.

او افزود:من فکر می کنم این بسیار مهم است که بدانیم ما نباید بر چیزی جز رعایت بهداشت عمومی، پیدا کردن مبتلایان، ایزوله کردن آن ها و آزمایش کردن هرچه بیشتر افردا برای پیدا کردن موارد بیشتر بیماری تمرکز کنیم. این بیماری کمی مثل شیوع اچ آی وی (HIV) می ماند، اگر من بدانم که به بیماری اچ‌آی‌وی مبتلا هستم می توانم از دیگران حفاظت کنم. پس باید تلاش کنیم تا همه را از وضعیت خود آگاه کنیم تا در صورت ابتلا از دیگران در مقابل بیماری حفاظت کنیم. بر اساس برنامه های ملی میتوان سفرهای داخلی را محدود کرد ولی محدود کردن ورود تمام مسافران به کشورها قابل توجیه نیست.

رایان گفت:در کنار انگ اجتماعی محرومیت هم به وجود می آید. ما گفته ایم که بعضی از افراد در مقابل این ویروس آسیب پذیرترند. زمانی که در مورد آسیب پذیری صحبت می کنیم نباید مهاجران و پناهجویان غیرقانونی، و همینطور زندانیان را فراموش کنیم. درست است که زندانیان در حال گذراندن محکومیت خود هستند ولی حقوقی هم دارند. نباید هیچ کس را فراموش کنیم چراکه تنها راه شکست این بیماری اینست که هیچکس را فراموش نکنیم. ما همه باهم هستیم و امیدوارم همه باهم بتوانیم این بیماری را پایان بدهیم.

او افزود :کارآزمایی های بالینی بسیاری برای درمان این بیماری در جریانند و هفته ی آتی جزئیات بیشتری را در این باره در اختیار رسانه ها قرار خواهیم داد. همبستگی زیادی در بین کشورها و محققان برای پیدا کردن درمان بیماری وجود دارد.

رایان گفت:درسی که ما از شیوع ابولا گرفتیم این بود که باید سریع وارد عمل شد، شما باید به دنبال ویروس بروید و جلوی انتقال آنرا بگیرید. باید عمیقاً با جوامع ارتباط برقرار کنید و آن ها را در مورد شیوع بیماری متقاعد کنید. باید هماهنگ و منسجم رفتار کنید. درس هایی که من از شیوع ابولا گرفته ام این است که باید سریع عمل کرد و افسوس چیزی را نخورد. چنانچه سریع وارد عمل نشوید ویروس شما را خواهد گرفت و باید آماده باشید.

او افزود:اگر بخواهید زمانی حرکت کنید که همه چیز سرجای خودش است هیچگاه حرکت نمی کنید. زمانیکه در مورد مدیریت اورژانسی صحبت می کنیم کمالگرایی دشمن ماست. سرعت بر کمالگرایی غلبه می کند. مشکلی که ما امروز با جوامع درگیر با بیماری داریم این است که همه می ترسند مبادا اشتباهی کنند. همه از تبعات اشتباهاتشان می ترسند. ولی بزرگ ترين اشتباه این است که کاری نکنند. بزرگترین اشتباه این است که به خاطر خوف از شکست حرکتی نکنند. این تنها درس بزرگیست که من آموختم.

رئیس برنامه امور اضطراری سازمان جهانی بهداشت، خاطر نشان کرد :ما به دنبال این نیستیم که بگوییم کدام کشورها موفق هستند و یا ناموفقند. ما به دنبال این هستیم که بهترین درس هایی که می توانیم از این مبارزه بگیریم و از آن ها استفاده کنیم. هیچ کشوری بطور کامل موفق نبوده، ما همه مقصریم، ما در موفقیت ها و ناکامی ها با هم هستیم. اگر یک شخص در یک تیم مرتکب اشتباهی شود آیا شخص را سرزنش می کنید و یا تیم را؟ آیا ما یک تیم جهانی هستیم؟ بله. آیا ما یک تیم در سطح ملی هستیم؟ باید باشیم. ایا ما یک تیم در سطح جوامع هستیم؟ باید باشیم. چنانچه قرار باشد کشوری را مذمت کنیم با خود همان کشورها مستقیماً صحبت می کنیم.

رایان اذعان کرد:این سوال ها را از خود بپرسید. آیا تمامی افراد جامعه می دانند که باید چکار کنند. آیا همه افراد جامعه اطلاعات کافی دارند. آیا همه کادر درمان در مقابل بیماری محافظت می شوند. آیا همه کادر درمان از این بیماری شناخت کافی دارند و می دانند چه باید بکنند. درصورتی که بعنوان یک دولت، یک مؤسسه و یه جامعه بتوانید به تمامی این پرسش ها پاسخ بدهید این به این معناست که تصمیمات درستی گرفته اید. و اگر پاسخ شما به هر یک از این سوالات نه باشد پس ٖآماده نیستید.

او ادامه داد:اگر سیاست ها بر اساس محدود کردن بیماری( containment) باشد تمام مؤسسات و محل هایی که فرد بیمار در آن ها رفت و آمد داشته اند باید از این موضوع آگاه شوند. ولی اگر سیاست ها طبق کاهش مرگ و میر و آسیب های بیماری( mitigation) باشد معمولاً بخاطر دشواری هایی که به دلیل زیاد بودن افراد مبتلا وجود دارد افراد دست از پیدا کردن ارتباطات فرد مبتلا برمیدارند. پس این مسئله به سیاست های دولت ها در برخورد با بیماری مرتبط است. ما با شرکایمان در ارگان های گوناگون مرتبط با گردشگری هم در ارتباطیم تا دستورالعمل هایی برای یافتن افراد مبتلا تهیه کنیم.