بر اساس آخرین تحقیقات بین المللی، تنهایی و اجتماع گریزی، اشخاص را در معرض خطر مرگ زودرس قرار می دهد. نتایج این مطالعه بین المللی که اخیراً در مجله Psychosomatic Medicine منتشر شد، نشان می دهد که مرگ زودرس در اشخاص مبتلا به بیماری های قلبی عروقی که سطوح بالاتری از تنهایی و انزوای اجتماعی را تجربه کرده و تنها زندگی می کنند، بیشتر است.
رویزین لانگ( Róisín Long)، روانشناس بالینی و سرپرست این تحقیق، می گوید:« مسئله سلامت اجتماعی اخیراً توجه چشمگیری را در علوم پزشکی به خود جلب کرده و با توجه به بررسی های اخیر مشخص شد که برخی از حالات سلامت اجتماعی( مانند تنهایی و انزوا) بر سلامت قلب و عروق تأثیر شگرفی دارند. تحقیقات ما نشان داد که هر یک از این عوامل در درمان بیماری های قلبی عروقی بسیار مهم هستند؛ زیرا افزایش سطح انزوای اجتماعی و حتی تنها زندگی کردن منجر به مرگ زودرس می شوند.»
وی در توضیحات تکمیلی می گوید:دلایل مختلفی برای این مسئله وجود دارد؛ از حمایت های فردی و اجتماعی از سوی دیگران گرفته تا تا نحوه واکنش بیولوژیکی یک فرد به استرس. فردی که تنهاست و هیچ ارتباطی با اجتماع ندارد، از این بُعد دچار کمبود است و در معرض خطر قرار دارد.
انزوای اجتماعی چگونه خطر مرگ زودرس را افزایش می دهد؟
برای تکمیل این تحقیقات، محققان ۳۵ مطالعه انجام شده در اروپا، آمریکای شمالی و آسیا را طی چندین دهه بررسی کردند و دریافتند اثرات منفی ناشی از زندگی انفرادی در کشورهای اروپایی بیشتر است؛ این آمار میتواند بازتابی از تعداد بالای افرادی باشد که در بخش هایی از اروپا به تنهایی زندگی می کنند. بر اساس بیانیه علمی انجمن قلب آمریکا، انزوای اجتماعی و تنهایی با حدود ۳۰ درصد افزایش خطر حمله قلبی یا سکته مغزی یا مرگ ناشی از هر دو مرتبط است. خطر انزوای اجتماعی در سنین بالا به علت عوامل مختلف مانند مهاجرت فرزندان، مرگ همسر، بازنشستگی و ... افزایش می یابد. با این حال، جوانان نیز ممکن است انزوای اجتماعی و تنهایی را تجربه کنند؛ همانطور که یک نظرسنجی در حوزه مراقبت روانی از سوی دانشگاه هاروارد، نسل زد( Gen Z)، شامل جوانان ۱۸ تا ۲۲ ساله، را بعنوان تنهاترین نسل توصیف می کند.
انزوای اجتماعی و تنهایی از عوامل رایجی هستند که در سلامت قلب و عروق و مغز مؤثر شناخته شده اند. فقدان ارتباط اجتماعی، با افزایش خطر مرگ زودرس[ به هر دلیلی]، به خصوص در مردان، مرتبط است. انزوا و تنهایی با افزایش نشانگرهای التهابی ارتباط دارد و افرادی که از نظر اجتماعی ارتباط کمتری با دیگران دارند، احتمال دارد بیشتر علائم فیزیولوژیکی استرس مزمن را تجربه کنند.
شواهد محکمی وجود دارد که اثبات می کند انزوای اجتماعی و تنهایی، با افزایش خطر سلامت قلب و مغز مرتبط است. همچنین در ارزیابی ریسک فاکتورها، رابطه بین انزوای اجتماعی و عوامل خطر آن، دو طرفه است:
افسردگی ممکن است منجر به انزوای اجتماعی شود.
و انزوای اجتماعی امکان دارد احتمال تجربه افسردگی را افزایش دهد.
انزوای اجتماعی در دوران کودکی با افزایش عوامل خطر قلبی عروقی در بزرگسالی مانند چاقی، فشار خون بالا و افزایش سطح گلوکز خون همراه است.
عوامل اجتماعی- محیطی از جمله روتین زندگی، نارضایتی از روابط خانوادگی، حتی قرنطینه در دوران پاندمی کرونا و سایر بلایای طبیعی نیز از عوامل مؤثر بر ارتباطات اجتماعی هستند و ممکن است در منزوی شدن افراد نقش داشته باشند.
- 11
- 3
