ایلان ماسک از جان توییتر چه می‌خواهد؟

حالا دیگر اغلب کاربران شبکه های اجتماعی خاصه توییتر می دانند ایلان ماسک، ۴۴ میلیارد دلار نقد داده و توییتر، این پلتفرم اجتماعی را صاحب شده است. اما پرسشی که این روزها میان کاربران این شبکه اجتماعی رایج است، صحبت درباره چرایی این خرید است؛ چرا ایلان ماسک باید این میزان پول نقد بدهد و شبکه اجتماعی توییتر را با بیش از ۲۱۶ میلیون نفر کاربر بخرد؟ چرا ثروتمندترین مرد جهان باید بیش از ۵/۱۲ میلیارد دلار وام بگیرد تا صاحب توییتر شود؟ یا چرا صاحب شرکت خودروهای برقی تسلا باید بیش از ۱۶ میلیارد دلار از سهام خود را در این شرکت واگذار کند و پلتفرمی را که کسی دیگر راه انداخته، بخرد؟

علت اقدام ایلان ماسک برای خرید توییتر چندان واضح و روشن نیست. افراد آشنا به خلقیات و روحیات ماسک بر اساس اظهارات گذشته این شخصیت، پیش بینی و تحلیل می کنند که ماسک با خرید پلتفرم اجتماعی توییتر، دو هدف عمده را دنبال می کند؛ یکی بیرون انداختن کاربران با هویت های جعلی و ربات ها و در عوض اعتبار دادن به کاربران حقیقی و دومی گسترش دادن ظرفیت آزادی بیان پلتفرمی مثل توییتر. ماسک پیش از خرید توییتر و زمانی که تنها ۹ درصد سهام این شبکه اجتماعی را صاحب بود، درباره تأیید هویت کاربران و استفاده از ظرفیت آزادی بیان توییتر حرف زده و از باید و نبایدهایی که دوست دارد در این شبکه اجتماعی اجرائی شود، گفته بود. یکی از دلایلی که ماسک دنبال تأیید هویت کاربران در توییتر و بیرون انداختن ترول ها، ربات ها و حساب های جعلی است، زخمی است که او از این جبهه خورده است.

حساب کاربری ایلان ماسک در سال ۲۰۲۰ در کنار حساب کاربری اوباما و برخی دیگر از چهره ها هک شد. این اتفاق در حالی رخ داد که هم حساب کاربری ماسک و هم حساب کاربری اوباما تیک آبی داشت و تائید هویت شده بود. بررسی ها درباره این اتفاق نشان داد کلاهبرداران دیجیتالی دنبال آن بوده اند از ماسک و اوباما باج رمزارزی بگیرند و در عوض حساب ها را پس بدهند. کارشناسان حوزه دیجیتال و پلتفرم های اجتماعی می گویند توییتر بیش از ۲۱۶ میلیون کاربر از میان روزنامه نگاران، سیاست مداران، چهر ه های فرهنگی، مردم عادی و البته ربات ها و هویت های جعلی و ترول ها دارد. آن ها از سوی دیگر می دانند تائید هویت این تعداد کاربر کار آسان و ساده ای نیست. پرسشی که برای تحلیلگران و کارشناسان شبکه پیش آمده این است که ماسک چگونه می خواهد ایده اش را اجرائی کند؟

درحال حاضر گرفتن تیک آبی به منزله تأیید هویت در توییتر، ایجاد ارتباط میان آدرس ایمیل شخصی با وب سایت های رسانه ای و پرکردن فرم مشخصات شخصی در این شبکه اجتماعی است. اما وقتی پای تائید هویت همه کاربران پیش می آید، پیشنهادهایی مثل تأیید هویت از طریق کارت اعتباری بانکی یا آدرس محل سکونت مطرح می شود. کارشناسان بلافاصله بعداز مطرح کردن این پیشنهادها، از دو چالش اساسی پیش روی این راهکار نام می برند؛ راهکار اول نحوه دسترسی به اطلاعات صحیح شخص است و دومی که بسیار مهمتر است، حفظ حریم خصوصی اوست. از اینها گذشته مثلا داشتن کارت اعتباری شرط سنی دارد. در واقع همه کاربران توییتر صاحب کارت اعتباری بانکی نیستند؛ چون سنشان سن قانونی نیست. به این ترتیب توییتر تعدادی از کاربرانش را از دست خواهد داد. از سوی دیگر افراد تمایل ندارند کسی به اطلاعات بانکی و خصوصی آن ها دسترسی داشته باشد. زمانی این راهکار جواب می دهد که کاربران به این شبکه اجتماعی اعتماد داشته باشند که البته بعید است. این کاربران از خودشان می پرسند چطور توییتر به اعتمادشان وفادار و متعهد می ماند؟ چطور زیر فشار دولت ها کمر خم نمی کند و اطلاعات مالی و شخصی شان را در اختیار نهادهای اطلاعاتی نمی گذارد؟ نکند توییتر با دولت های سرکوبگر همکاري کند؟ و... کشوری مثل روسیه را در نظر بگیرید که دولت آن با آزادی بیان چندان رابطه خوبی ندارد و با کوچک ترین انتقاد دست به احضار و بازداشت فرد منتقد می زند.

یکی از دلایلی که افراد در این کشورها با هویت های جعلی وارد شبکه های اجتماعی میشوند، همین رفتار دولت هاست. مسئله حفظ حریم خصوصی در فرایند تائید هویت حساب کاربری موضوع بسیار مهم برای گروه های فعال حقوق بشری است و آنها به سادگی از کنار ماجرا عبور نمی کنند. به استناد این دلایل است که کارشناسان و تحلیلگران می گویند «خریدن شبکه اجتماعی توییتر ساده ترین کاری بوده که ایلان ماسک انجام داده است ولی ترمیم، تغییر و تحقق رؤیایی که در سر می پروراند، بخش سخت و پیچیده ماجراست». ایلان ماسک موفق می شود؟