اول میثاقی حالا عباس قانع؛ گناه مردم چیست؟

بدون هیچ تردیدی، امروز آمار کسانی که مسابقات جام‌جهانی را از تلویزیون ایران می‌بینند، به شدت کاهش پیدا کرده. برای تایید این گزاره، نیاز چندانی به پژوهش و پیمایش مفصل و آنچنانی نیست؛ تنها کافی است به عنوان یک شهروند، از اطرافیان‌تان بپرسید تا پی ببرید چه حجم قابل‌توجهی از آنها، بازی‌های جام‌جهانی را از شبکه‌های فارسی زبان ماهواره‌ای یا پلتفرم‌های اینترنتی تماشا می‌کنند. این یک شکست بزرگ برای تلویزیون است که دلایل روشنی هم دارد. در همه این سال‌ها مدام هشدار داده شد روند تلویزیون به سمت بی‌اعتنایی به سلایق مخاطبان است و چنین رویه‌ای منجر به یک فاجعه خواهد شد.

در همین حوزه پخش فوتبال، سال‌ها نوشتیم و گفتیم سانسورهای بی‌جهت و سلیقه‌ای یا گنجاندن جملات سفارشی در سخنان مجریان و گزارشگران، حال مردم را بد می‌کند و باعث می‌شود آنها به سمت اولین رقیب تلویزیون غش کنند. حالا عصر رقابت فرا رسیده و شرایط امروز دیگر با بیست سال پیش قابل مقایسه نیست. این همه کانال ماهواره‌ای و سایت اینترنتی در دسترس مردم است و بسیاری از آنها شاید در کل جام، یک دقیقه هم پای شبکه سه یا ورزش ننشسته باشند.

حالا تصور کنید در چنین شرایطی، هنوز تلویزیون دست از لجاجت با مخاطبان برنمی‌دارد. غیر از عملکرد بسیار بحث‌برانگیز محمدحسین میثاقی و به ویژه سوگیری‌های ملتهب او در مورد نتایج و حواشی تیم ملی ایران، بعضا حتی عملکرد گزارشگران مسابقات خارجی هم کاملا اسفبار است. آخرین نمونه از این دست هم به گزارش ضعیف، اعصاب‌خردکن و مصنوعی عباس قانع روی بازی اسپانیا و بلژیک مربوط می‌شود. قانع سال‌هاست که سعی می‌کند با کپی‌برداری از گزارشگران عربی، وقایع بازی را با فریادهای بلند و کشدار برای مخاطبان روایت کند. با این حال او در این زمینه به شدت شکست خورده و بخش قابل‌توجهی از افکار عمومی هم نسبت به این موضوع معترض بوده است، هرچند این اعتراض‌ها هرگز به جایی نرسیده.

قانع از دقیقه یکم بازی اسپانیا و بلژیک در حال به زبان آوردن جملات عجیب و غریب بود؛ از اغراق در حساسیت و جذابیت مسابقه تا شکرگزاری و «یا رزاق» گفتن بابت این که داور بازی هفت دقیقه وقت تلف‌شده اعلام کرده و هفت دقیقه بیشتر می‌شود این مسابقه را تماشا کرد! همه اینها در حالی است که حقیقتا بازی مزبور چنگی به دل نمی‌زد و در دسته ملال‌آورترین مسابقات جام قرار می‌گرفت. مرز باریکی وجود دارد بین تزریق هیجان مضاعف به بازی و اغراق و رفتن روی اعصاب مردم. محصولی که یکی مثل قانع ارائه می‌دهد، عمیقا فیک، ساختگی، جعلی، بدون روح، غیرقابل باور و مخل اعصاب و روان است.

شاید اگر گزارشگرانی مثل عباس قانع در پلتفرم‌ها مشغول به کار بودند، چنین نقدهایی نوشته نمی‌شد، اما تلویزیون با بودجه عمومی اداره می‌شود. کمترین حق مردم است که بدانند پول‌شان کجا و به چه کیفیتی هزینه می‌شود. آیا واقعا کسی از آنها پرسیده چقدر از خرج شدن این پول بابت اجراهای میثاقی، نوع پخش مسابقات آن هم با تاخیر مفصل و گزارش‌های اعصاب‌خردکن رضایت دارند؟ بالاتر از همه اینها، مشکل آن است که مدیران تلویزیون به کلی حساسیت‌شان را نسبت به افت مخاطب از دست داده‌اند و با چنین رویکردی، طبیعتا برای‌شان مهم نیست چه چیزی با چه کیفیتی روی آنتن می‌رود. /دنیای اقتصاد