نوسانهای اخیر پرسپولیس در لیگ داخلی و جام حذفی کشور نشان میدهد این تیم یک دوره انتقالی را طی میکند. عصری که در آن ضمن هماهنگ کردن شش خرید تازهاش با نفرات قبلی خود به تغییر الگوهای تهاجمی خویش نیز سخت مشغول است زیرا وقتی به یکباره امثال مهدی ترابی، مهدی شریفی و ماریو بودیمیر را به صف حملهوران خود اضافه میکنید و برای طراحی کارهای آنها سروش رفیعی را به جایگاه سابقش - هافبک طراح و محوری - برمیگردانید، طبیعی است که مدل بازی تیمتان چیز دیگری شود.
در فصل سرشار از محدودیت گذشته که پرسپولیس به سبب محرومیت مقرر توسط فیفا حق خرید نداشت و شاهد کوچ مسلمان، احمدزاده، امیری و محرمی هم به سایر تیمها و کشورها بود، تمامی الگوهای تهاجمی آنان به کارهای راهگشایانه امید عالیشاه از لب خط، حضورها و شوتهای ناگهانی علی علیپور و جنگندگیهای گادوین منشا منحصر و ختم میشد و هرگاه که کار گیر میکرد و طرحهای فوق ثمر نمیداد، دو مدافع وسط پخته پرسپولیس جلو رفته و روی ضربات ایستگاهی ارائه طریق و گلسازی میکردند و اینچنین بود که پرسپولیس با کمترین ادوات، بیشترین ابزار را برای تجدید قهرمانی خود در لیگ داخلی فراهم آورد و با نفراتی تا فینال چمپیونز لیگ آسیا پیش رفت که برخیشان - اگر به کسی برنخورد - حتی در اندازههای حضور در لیگ برتر هم نبودند.
به شکلی دیگر
امروز برانکو ایوانکوویچ با انگارهها و باورهای تازه و درستی در صحنههای داخلی و خارجی طی طریق میکند و ماجراها برای او بخصوص در کار حمله و در طراحیهای تهاجمی به شکل دیگری درآمده است. تدوین الگوهایی جدید و مؤثر برای زمانهای تهاجم دلمشغولی بزرگ سرمربی کروات پرسپولیس در هفتههای اخیر بوده است. او نه تنها مجبور به حل کردن شیوه بازی قدرتی هموطنش ماریو بودیمیر در بازی فنی علیپور و عالیشاه شده بلکه برای تشخیص و تعیین مساحتی که مهدی ترابی برای جاری ساختن امواج تهاجمی خویش میخواهد نیز به دردسر افتاده است. الگوهای تهاجمی سرخها زمانی بیشتر و اجرای آن سختتر میشود که در نظر بگیریم برانکو مجبور است بازی مهدی شریفی را هم تعریف و در سیستم کاری خود لحاظ و این روند را هم اجرایی کند زیرا او این نفرات را از ماهها پیش نخریده است تا فقط رنگ نیمکت را ببینند و اصولاً کلاس بازیشان آنقدر بالا هست که حضوری وسیع و اغلب ثابت در ترکیب تیم را نیز برای آنها بطلبد.
گریزی نیست
نخستین اثر و پیامد آزمونهایی که ایوانکوویچ در ذهنش برای تشکیل الگوهای تهاجمی مورد بحث انجام میدهد، این است که پرسپولیس زمانی قابل توجه را برای ثمر دادن آن به هدر خواهد داد و گریزی هم از آن ندارد. طی این مدت امکان بد نتیجه گرفتن قرمزها هم وجود دارد و دشواریها مقابل تیم متوسط نفت مسجدسلیمان و باخت برابر فولاد از محصولات مستقیم این تأخیر و زمانبری و بروز خللها بوده است.
ترابی در مسابقه اخیر با صنعتنفت بسیار دلاورانه بازی کرد اما «شلنگتختهای» که دائماً در طول و عرض زمین و حوزه استحفاظی خود میانداخت دقیقاً نشان میداد تا چه حد در کنکور جا افتادن در روال بازی سرخها گرفتار و تا چه میزان در انجام موفقیتآمیز آن نامطمئن است. درست است که او نفتیها را بسیار آزار داد و یک شوت تماشاییاش را فقط تیر افقی دروازه برگرداند اما به همان میزان مشخص بود که هنوز در مرحله آزمون و خطا بهسر میبرد و در حال تعریفهای ذهنی و اقدامات عملی هرچه بیشتر برای ثمر دادن حرکاتش و در نهایت مشارکت مؤثر در تعیین الگوهای تهاجمی تازه سرخها است.
غافلگیریهای بودیمیر
همین وضعیت و توصیف برای بودیمیر هم صدق میکند. او هنوز گلی برای پرسپولیس نزده اما پاس گل داده و دخالتهای ناگهانی و سریعش در گردش توپ در ۱۸ قدم و پاسهای غافلگیرکنندهای که اغلب با ضربات پشت پایش میدهد، الگوهای تهاجمی پرسپولیس را گستردهتر و یکی شدن آن با حرکات سایر مهاجمان تیم را دشوارتر و بیش از پیش زمانبر کرده است.
مهدی شریفی هم با اینکه بیشتر یک مهاجم ذخیره تلقی شده اما در زمان گسیلهایش به میدان چشمهای جستوجوگر ایوانکوویچ را متمرکز بر خود دیده زیرا برانکو همچنان مشغول بالا و پایین کردن کارها و تخصصهای او و جا دادن آنها در سبد کلی مهارتهای تهاجمی است و بدیهی است که نه تلاش نامبردگان کامل شده باشد و نه اندیشههای برانکو برای تشکیل الگوهایی مطمئن براساس این نفرات و حرکتهای تازه آنان.
دانشجوی ۶۵ ساله
پرسپولیس برای نتیجه گرفتن هر چه بهتر در آسیا و ایران به مشخص و کم اشتباه شدن الگوهای تهاجمی مورد بحث نیاز مبرم دارد و برانکو بهتر از هر کسی از کوتاه بودن زمان و مهلت خود برای ثمر دادن این کنکاشها و نقشهچینیها مطلع است.
او پروفسوری است که چند روز پس از ۶۵ ساله شدن باید با اشتیاق یک دانشجوی جوان و تازهکار پیچیدهترین معادلات ریاضی را حل کند و در نتیجه قابل فهم است که قدری حیران و مبهم و همچنان در بلاتکلیفی - البته موقتی - مانده باشد.
- 19
- 5
