آمریکا ۱-۴ بلژیک: حذف تحقیرآمیز میزبان از جام‌جهانی

شکست تحقیرآمیز آمریکا برابر بلژیک، پایانی بر جنجال‌ها و کارشکنی‌های چند روز اخیر میزبان جام جهانی ۲۰۲۶ بود.

به گزارش "ورزش سه"، تیم ملی بلژیک سر و صدا را به خشم تبدیل کرد، بحث را به فوتبال و جنجال را به یک درس تمام‌ عیار. در شبی که زیر سایه پرونده بالوگان قرار داشت، شیاطین سرخ به معنای واقعی کلمه تیم ملی آمریکا را زیر گرفتند، آخرین کشور میزبانِ باقی‌مانده را با گل‌های دکتلار، واناکن و لوکاکو حذف کردند و بهترین نمایش‌شان در جام جهانی را دقیقاً همان زمانی ارائه دادند که بیش از هر وقت دیگری به آن نیاز داشتند. نه جو ورزشگاه، نه بخشش و نه رؤیای آمریکایی قادر به توقف تیمی نبود که عدالت را به دست خود گرفت و بلیت حضور در بازی مرحله یک‌ چهارم نهایی برابر اسپانیا را به دست آورد.

مائوریسیو پوچتینو در شبی که آمریکا برابر بلژیک قرار گرفت دست به آزمایش نزد و همان یازده نفر ثابت بازی مرحله یک‌ شانزدهم مقابل بوسنی‌ را به میدان فرستاد، با حضور فلوریان بالوگان در نوک حمله، پس از بخشش جنجالی فیفا. در مقابل، رودی گارسیا تغییرات مهمی در ترکیبی ایجاد کرد که بازگشت قهرمانانه برابر سنگال را رقم زده بود: تئاته، واناکن، دی‌بروینه و دوکو همگی بیرون نشستند و غیبت کاپیتان (که ۳۷ مسابقه پیاپی فیکس بود) و وینگر منچسترسیتی بزرگ‌ترین شگفتی‌ها بودند. نگوئی، اونانا، راسکین و لوکباکیو به ترکیب آمدند تا میانه میدان را تقویت کنند و در جناح راست عرض بیشتری بدهند.

بلژیک طوری شروع کرد که انگار مصمم است بی‌عدالتی را تلافی کند. با حضور بالوگان در یازده نفر آغازین آمریکا، شاگردان رودی گارسیا از همان ثانیه اول حمله کردند: پرس بی‌امان، شدت بالا پس از لو رفتن توپ و یک دنده بالاتر از حریف. شوت تروسار بلوکه شد، تیلمانس درون محوطه جریمه نتوانست ضربه‌ای تمیز بزند و کاستانیه، تنها پس از ۴۵ ثانیه، فریس را مجبور به یک شیرجه تماشایی کرد تا مانع گل اول بلژیک شود.

دقایق ابتدایی کاملاً در اختیار بلژیک بود. تصمیم برای نیمکت‌نشین کردن دی‌بروینه و دوکو با توجه به برنامه بازی قابل فهم بود: درگیری فیزیکی بیشتر، فشار بیشتر و فضای کمتر برای این که آمریکا بتواند راحت توپ را دریافت کند. لوکباکیو و کاستانیه در جناح راست دردسرساز بودند، تروسار هم در مرکز و هم در کناره‌ها دائماً تهدید ایجاد می‌کرد و تیلمانس پس از یک ارسال، یک فرصت طلایی را از دست داد که فقط باید آن را به تور می‌چسباند.

قفل بازی در دقیقه ۹ باز شد. ارسال تروسار به فریمن برخورد کرد، خط دفاع آمریکا به خواب رفت و راسکین که سریع‌تر از همه واکنش نشان داد، توپ را در محوطه جریمه کنترل کرد و یک صحنه شلوغ را به موقعیتی کاملاً روشن تبدیل کرد. ارسال او از فریس عبور کرد و دکتلار فقط کافی بود از قلب محوطه توپ را وارد دروازه کند. بلژیک در تنها دوازده دقیقه شش شوت ثبت کرده بود که سه تای آن در چارچوب بود.

حتی مصدومیت اونانا هم برتری شیاطین سرخ را کند نکرد. آنها همچنان توپ‌های سرگردان را می‌بردند، در زمین حریف پرس می‌کردند و آنها را عقب نگه می‌داشتند. بالوگان که محور تمام حرف‌ و حدیث‌های پیش از این بازی بود، تقریباً در جریان این دیدار نبود: نگوئی با اقتدار فراوان مهارش کرد و نخستین نقش جدی‌اش گرفتن یک ضربه آزاد در لبه محوطه جریمه بود.

همان ضربه آزاد نتیجه را تغییر داد. تیلمان آن را زد و به سمت تیرک دور نشانه رفت اما توپ به واناکن برخورد کرد، مسیرش عوض شد و کورتوا را بی‌دفاع گذاشت. این اولین موقعیت جدی آمریکا بود و به گل انجامید، هرچند شادی‌شان کوتاه بود: بلژیک تقریباً بلافاصله پاسخ داد، با یک ارسال بی‌نقص از تروسار و ضربه سر دکتلار از کنار تیم ریم تا بازی ۱-۲ شود.

این گل بلژیک را متوقف نکرد. آنها همچنان به دنبال سومین گل بودند: ارسال‌هایی از کاستانیه، کرنر کوتاهِ تیلمانس که راسکین به آن ضربه سر زد و یک ضربه سر آزاد از لوکباکیو که بیرون رفت. آمریکا به‌ ندرت تهدید کرد، یک شوت بی‌دقت از بالوگان و یک توپ بلند که کورتوا به‌ موقع آن را خواند. در بین دو نیمه، پیروزی بلژیک روشن، شایسته و حتی چشمگیرتر بود، آن هم با حضور دی‌بروینه، دوکو و لوکاکو روی نیمکت.

پوچتینو در بین دو نیمه تلاش کرد اوضاع را تغییر بدهد. احساس می‌کرد آمریکا در حمله خلاقیت ندارد و رینا را به‌ جای دست وارد زمین کرد و به آرایش ۲-۵-۳ تغییر داد، با بالوگان و پولیشیچ در خط حمله و نفرات بیشتر در میانه میدان برای وصل کردن پاس‌ها. برای چند دقیقه، بازیکنان آمریکا بیشتر صاحب توپ شدند و بلژیک را به عقب راندند، هرچند بدون خلق خطر واقعی. شیاطین سرخ جمع‌وجورتر و منظم دفاع کردند، منتظر فرصت ماندند و نگوئی همچنان دیواری بود در خنثی کردن بالوگان.

ضربه نهایی زمانی وارد شد که میزبان‌ها انگار بهترین دقایق‌شان را بازی می‌کردند. یک توپ بلند برای فرار دکتلار، فریس را وادار کرد از دروازه دور شود اما دروازه‌بان آمریکا مردد شد، تمرکزش را از دست داد و این مهاجم بلژیکی توپ را ربود. توپ رها شد و واناکن از فاصله‌ای زیاد، با دروازه‌ای که تقریباً خالی بود، با شوتی که حتی از تیم ریم هم گذشت، نتیجه را ۱-۳ کرد. آمریکا داشت نشانه‌هایی از بیدار شدن نشان می‌داد، اما در عوض عجیب‌ترین گل جام جهانی‌اش را خورد.

این گل بالاخره تیم پوچتینو را درهم شکست. پولیشیچ مصدوم جای خود را به برهالتر داد و سپس پپی به‌ جای آدامز آمد، حرکتی از سرِ ناچاری. در همین حال، بلژیک با لوکاکو و دوکو به خط حمله‌اش طراوت بخشید و بازی دقیقاً همان‌طور پیش رفت که رودی گارسیا می‌خواست: دور از کورتوا با مالکیت‌های طولانی در هر زمان ممکن و ضدحملات سریع وقتی فضا باز می‌شد. تیلمان، تنها بازیکن آمریکایی که هنوز نشانه‌ای از روح جنگندگی را حفظ کرده بود، پس از دفع توپ کاستانیه نزدیک بود با شوت پای چپ از پشت محوطه جریمه گل بزند اما ضربه‌اش با اختلافی اندک از کنار تیرک بیرون رفت.

آمریکا یورش پایانی را آغاز کرد که بیشتر از سر جسارت بود تا مهارت. بالوگان که در بیشتر شب مهار شده بود، سرانجام پس از اشتباه حریف پشت دفاع فضا پیدا کرد، اما شوتش بیش از حد به سمت مرکز بود و کورتوا در موقعیت تک‌ به‌ تک مهارش کرد. کمی بعد، این مهاجم یک کرنر را با ضربه سری ضعیف زد و آن هم به‌ راحتی در دستان دروازه‌بان بلژیک آرام گرفت. نه ارفاق فیفا و نه فشار دقایق پایانی نتوانست واقعیت آشکار را تغییر دهد: بلژیک بسیار برتر بود و میزبان‌ها در مهم‌ترین شب‌شان با نمایشی ناامیدکننده زمین را ترک کردند.

بازی تمام‌ شده به نظر می‌رسید، اما هنوز یک ضربه آخر باقی بود. در وقت‌های تلف‌ شده، ریچاردز در دفع توپ اشتباه کرد، لوکاکو از این هدیه استفاده کرد و با ضربه‌ای کات‌دار با پای راست توپ را از کنار فریس به گوشه دور فرستاد تا پیروزی قاطع شیاطین سرخ کامل شود. بلژیک که هرچه تورنمنت جلوتر رفت بهتر شد. این تیم بازیکنان محبوب ترامپ را حذف کرد و پس از کانادا و مکزیک، سومین کشور میزبان را در این مراحل حذفی کنار زد. شاگردان رودی گارسیا برای نخستین بار از جام جهانی ۲۰۱۸ روسیه به این سو به یک‌ چهارم نهایی جام جهانی بازمی‌گردند و جمعه آینده به مصاف اسپانیا خواهند رفت.