به گزارش همشهری، این پل که ساخت آن در سال۱۹۹۷ به پایان رسید، خیلی زود در مرکز یک پروژه مسکونی غیرمعمول قرار گرفت. مسئولان شهر گویانگ با کمبود شدید زمین برای ساخت خانههای ارزانقیمت روبهرو بودند و تصمیم گرفتند فضای بلااستفاده زیر پل را به محل احداث مجتمعهای مسکونی تبدیل کنند.
هدف این بود که بهجای توسعه شهر به سمت حاشیهها، از زمینهای نزدیک مرکز شهر استفاده شود تا ساکنان بتوانند بهراحتی به خدمات شهری دسترسی داشته باشند.
البته این تصمیم یک پیامد مهم داشت: ساختمانهایی که تا ارتفاع پل بالا میرفتند، ناگزیر تحتتأثیر صدای ترافیک و لرزش ناشی از عبور خودروها قرار میگرفتند.۲سال پس از تکمیل پل، حدود ۱۰ساختمان مسکونی بهعنوان واحدهایی با اجاره کم و پروژههای اسکان مجدد ساخته شد و بهتدریج ساختمانهای بیشتری در فضای باقیمانده زیر پل شکل گرفت.
همانطور که انتظار میرفت، صدای مداوم خودروها و لرزشهای ناشی از عبور وسایل نقلیه به بخشی از زندگی روزمره هزاران ساکن این مجموعه عجیب تبدیل شد. با این حال، شکایت چندانی مطرح نشد؛ زیرا مزایای زندگی در این منطقه، ازجمله هزینه پایین و نزدیکی به مرکز شهر برای بسیاری از مردم مهمتر از معایب آن بود.
ساکنان کمکم با شرایط کنار آمدند و حتی این صدا و لرزش دائمی را بخشی از جذابیت محل زندگی خود دانستند.برای بهبود شرایط، مسئولان شهری در نهایت عبور کامیونهای سنگین را از روی پل ممنوع کردند؛ اقدامی که تا حدی از شدت صدا و لرزش کاست. با وجود این، این منطقه هنوز یکی از پرسروصداترین نقاط گویانگ است و ساکنان برای جلوگیری از ورود گردوغبار جاده به خانههایشان کار زیادی نمیتوانند انجام دهند. بااینحال، زندگی در اینجا همچنان ارزان و نزدیک به مرکز شهر است.امروزه جامعه زیر پل شویکووسی بهعنوان نمونهای نوآورانه و عجیب از مدیریت تراکم شهری در شهری ۴میلیونی شناخته میشود؛ شهری که زمین قابل ساخت در آن بسیار کمیاب است.
- 18
- 2
