به گزارش ایسنا ، پژوهشگران" دانشگاه سائو پائولو"( USP) برزیل با همکاری پژوهشگران" دانشگاه ایالتی سائوپائولو"( UNESP)،" دانشگاه آراراکوارا"( UNIARA)،" دانشگاه کمپیناس"( UNICAMP) و" آزمایشگاه ملی نانوفناوری برزیل"( LNNano)، یک حسگر پوشیدنی ابداع کرده اند که روی یک نانوسلولز میکروبی که پلیمری طبیعی است، چاپ می شود.
این حسگر که به پوست می چسبد، جایگزین بهتری برای حسگرهای متداول است که روی سطوح پلاستیکی چاپ می شوند. از این حسگر می توان برای تشخیص و بررسی غیرتهاجمی مایعاتی که در عرق بدن وجود دارند، استفاده کرد.
" روبسون روزا دا سیلوا"( Robson Rosa da Silva)، نویسنده ارشد این پروژه گفت:نانوسلولز میکروبی، یک پلیمر صد در صد طبیعی است که توسط باکتری از شکر تولید می شود. مزیت اصلی این پلیمر طبیعی نسبت به پلاستیک این است که می تواند اتصال بهتری با پوست انسان برقرار کند. این پلیمر سال هاست که در کنار کاربردهای دیگر، برای پانسمان زخم نیز به کار می رود اما تاکنون به عنوان زیرلایه یک حسگر الکتروشیمیایی مورد بررسی قرار نگرفته بود.
یکی از مشکلات قرار گرفتن حسگرهای پوشیدنی روی زیرلایه های پلاستیکی این است که تعریق، سدی را میان پوست و حسگر ایجاد می کند و مانع تشخیص حساسیت ها می شود. سیلوا ادامه داد :نانوسلولز کاملاً قابلیت تنفس دارد و به عرق امکان می دهد تا به لایه فعال الکترود برسد.
این حسگر، یک مستطیل کوچک چسبنده است که ۱/۵ سانتی متر طول و ۰/۵ سانتی متر پهنا دارد و به باریکی یک ورقه کاغذ است. این حسگر می تواند زیست نشانگرهایی مانند سدیم، پتاسیم، اسید اوریک، لاکتیک اسید و گلوکز را شناسایی کند.
سیلوا اضافه کرد:این مواد در جریان خون در حال گردش هستند و می توان آنها را در عرق هم شناسایی کرد. بررسی دیابت می تواند یکی از کاربردهای احتمالی این حسگر نانوسلولز باشد. یکی از کاربردهای دیگر آن، کنترل هورمون زنان به واسطه شناسایی هورمون استرادیول است.
از این حسگر می توان برای تشخیص وجود آلاینده های جوی در ارگانیسم ها نیز استفاده کرد.
سیلوا گفت:ما برای اثبات این موضوع، حسگر را در معرض سطح پایینی از فلزات سمی مانند سرب و کادمیم قرار دادیم و نتایج بررسی، مثبت بود.
واحدهای شناسایی، با استفاده از یک چاپگر نیمه اتوماتیک سیلک و به همراه خمیری حاوی تراکم بالایی از ذرات کربن، روی لایه نانوسلولز میکروبی چاپ شد. انتخاب کربن به خاطر قابلیت بالای آن در رسانایی الکتریکی است." پاولو آگوستو ریموندو پریرا"( Paulo Augusto Raymundo Pereira)، از نویسندگان این پژوهش گفت:واکنش های شیمیایی اکسایش- کاهش، سیگنال الکتریکی تولید می کنند که به اندازه گیری تراکم متابولیت مورد نظر می پردازد.
وی افزود:حسگر به دستگاه موسوم به" پتانسیواستات"( Potentiostat) متصل می شود که بررسی های الکتروشیمیایی را به وسیله تغییرات جریان الکتریکی انجام می دهد. داده های به دست آمده ، به رایانه انتقال می یابند و به صورت منحنی های استاندارد ظاهر می شوند.
پژوهشگران در حال حاضر به بررسی کاربرد این حسگر در کشف دارو مشغول هستند و سعی دارند امکان کاربرد تجاری آن را فراهم کنند.
این پژوهش، در مجله" Talanta" به چاپ رسید.
- 17
- 6
