به گزارش مهر، بعد از ایجاد جراحت، لخته شدن مانع از دست دادن خطرناک خون می شود. لخته شدن خون یا" ترومبوز" همچنین میتواند رگ های خونی را مسدود کند که عواقب آن به صورت بالقوه کشنده است.
به طور معمول، خون ما تعادل ظریفی بین تمایل به ایجاد لختگی خون و تمایل به تجزیه آنها را حفظ می کند.
بدن این کار را با تنظیم مداوم فعالیت پروتئینی در خون موسوم به پلاسمینوژن انجام می دهد که سبب تفکیک لخته های خون یا" ترومبولیز" می شود.
در آغاز پاندمی کووید ۱۹، مطالعات نشان داد که خون بیماران کرونایی به شکل غیرمعمولی" چسبنده" یا مستعد لخته شدن است، و عوارض کشنده آن مانند ترومبوز وریدی، سکته مغزی و حمله قلبی است.
این یافته ها منجر به دادن دوزهای بالایی از داروهای ضد انعقاد خون به بیماران کرونایی بستری شده در بیمارستان در طول درمان شأن شد.
آن ها سطح TPA و مهارکننده فعال کننده پلاسمینوژن- ۱ را در خون ۱۱۸ بیمار بستری شده کرونایی و همچنین ۳۰ فرد سالم اندازه گیری کردند.
پژوهشگران دانشگاه میشیگان به وجود میزان بسیار بالایی از هر دو پروتئین در خون این بیماران پی بردند. این پروتئین ها با مشکلات تنفسی همراه بودند، ولی میزان بالای TPA ارتباط قوی تری با نرخ مرگ و میر داشت.
در آزمایشگاه، پژوهشگران با افزودن آنزیمی به نام ترومبین که لخته شدن خون را تقویت می کند، تمایل نمونه های خون را به لخته شدن آزمایش کردند.
نتایج نشان داد که میزان بالای فعال کننده پلاسمینوژن به صورت قابل توجهی تمایل به تجزیه لخته های خون را افزایش می دهد.
پژوهشگران بر انجام تحقیقات بیشتر در این زمینه تأکید دارند.
- 11
- 1
