
آنهایی که این سازمانها را به وجود ميآورند و اجراهای بینالمللی را از نظر اهرمهای فشار در دست دارند به دنبال منافع خود هستند و نمیتوان اصل اساسی منافع را در این زمینه نادیده گرفت. کشورهایی که به FATF وارد شدند کشورهایی مدعی یک اقتصاد منطقهای و جهانیشده هستند. اعضایFATF کسانی هستند که از منظر اقتصادی در جهان کارنامه بالایی دارند و در یک موقعیت تثبیت شده اقتصادی قصد فعالیت دارند.
این کشورها باید قواعد موجود را پذیرا و براساس قواعد بازی میان خود، منافع همگان را در عین رقابت با یکدیگر تضمین کنند تا بتوانند در بازار بازی اقتصادی پیچیده جهانی در عین حالی که با یکدیگر رقیب هستند، همکاری توأمان برای رسیدن به اهدافی مشخص داشته باشند. بنابراین نمیتوان در بازار اقتصاد جهانی وارد شد و در وضعیت فعالانه قرار گرفت و قواعد بازی بینالمللی را پذیرا نشد.
آنها دیگرانی را که این قواعد را نپذیرند در بازی خود راه نخواهند داد و اگر یکی از اعضا نسبت به یک عضو دیگر اراده نماید که برعلیه آن عمل کند، براساس اتحاد درونی آنها همگی علیه او وارد عمل خواهند شد. بنابراین هنگامی که آمریکا و کشورهای عضو FATF طی آن برآیند که راههای مبادلات تجاری ایران را کاملا مسدود کنند و زمینههای اجماع درونی را فراهم کنند این موضوع میتواند برای ایران بسی هزینهآور باشد.
برای ایجاد یک اجماع درونی در FATF علیه ایران به نظر میرسد این سازمان باید زمینههایی را ایجاد کند تا بتواند افکار عمومی نخبگان یعنی کشورهای موجود در این سازمان و گروه بینالمللی را به گونهای اقناع کند که بتواند اجماع نهایی علیه ایران را در زمان مناسب و متناسب با درخواست اعضای این سازمان بینالمللی علیه ایران فراهم کند.
فرصت ۴ماه نخست و ۴ ماه دومی که به ایران داده شده است اگر محاسبه دقیق وجود داشته باشد ۴ماه دوم به زمانی میرسد که ایالات متحده آمریکا در پی تحریم نفتی کامل ایران بربیاید و منطبق با آن ۴ماه که آمریکاییها در یک آیندهنگری معنادار دنبال میکنند، این فرصت هم تمام خواهد شد.
در حالی که دو بار فرصت دادن به ایران در صورت عدم پذیرش FATF از سوی گروه بینالمللی FATF و سازمانهایی که با این سیستم ارتباط پیدا میکنند موجب خواهد شد که اقناع درونی علیه ایران از سوی آمریکاییها بهتر فراهم شود، مگر آنکه در این چهار ماه شگفتی رخ دهد.
در ایالات متحده آمریکا ترامپ دیگر نتواند قدرت خود را شکل دهد و یا رئیسجمهوری بر سر کار بیاید که درست بر ضد ترامپ و علیه اهداف نوشته شده سازمانهای فرادولتی در ایالات متحده آمریکا، مساله ایران را روی میز در سال ۲۰۱۸ قرار داده و دیگر به ایران به عنوان یک چالش نگاه نکنند که به صورت یک هدف تعیینشده برای سالهای آینده دیدهاند. در پایان باید اذعان کرد که فرصت دادنهای مجدد با توجه به تنظیم زمانی که در ارتباط با ایران در دستور کار قرار گرفته تنظیم شده است و متوجه ایجاد اجماع بینالمللی بیشتر علیه ایران شده است.
- 19
- 6





























