
فصل تازه لیگ قهرمانان فوتبال آسیا از امشب به راه میافتد. دوشنبه زمان قدرتنمایی ذوبآهن مقابل الزورای عراق است و سپس سهشنبه شب پرسپولیس و استقلال باید نتایجی را ز پاختاکور ازبکستان و الدحیل قطر بگیرند که طبق باور جامعه فوتبال ما اگر هم مساعد و مثبت باشد تضمینی بر استمرار آن وجود ندارد. برای بدبین بودن اهالی فوتبال به فرجام دوره جدید مهمترین جام باشگاهی قاره انواع دلایل متین و محکم وجود دارد. نه تنها ۲۷ سال از آخرین مرتبه قهرمانیمان در این جام میگذرد بلکه طی این مدت ۵ بار رسیدن نمایندگانمان به فینال جز شکستهایی روحیه بر باد ده و هشدار دهنده فرجام و ثمری نداشته است.
شاید رسیدن پرسپولیس به فینال فصل پیش به سبب محروم بودن این تیم از خریدهای تازه و فوج مصدومیتهایش یک توفیق بزرگ تلقی شود اما سرخها مصافهای نهایی (رفت و برگشت) را طوری به رقیب ژاپنی واگذار کردند که نه فقط بازنده کارهای تشکیلاتی تلقی شدند بلکه به لحاظ فن و هنر و تیزهوشی در عرصه فوتبال نیز که همیشه از نقاط قوت ما بوده، کاملاً زیردست کاشیما نشان دادند.
پس از تلفات اولیه
امسال نیز جام را با یک تلفات آغاز کردیم و سایپا در همان مرحله پلیآف به دست رقیب قطری (الریان) حذف شد و سهمیه ما از «۲+۲» به «۱+۲» کاهش یافت و همین مساله ناکامیهای پرشمارمان را در بازه زمانی مورد بحث به ذهنها تداعی و یک فصل بد تازه را پیشکش ما کرد. با این حال شواهدی در دست است که میگوید شاید بازی امسال لیگ قهرمانان برای ما یک «بازی با عاقبت» باشد و چنان تار و مار نشویم که برخی میپندارند.
شیران بیشه جاهطلبی
اگر ذوبآهن را که هنوز با سرمربی چهار ماه اخیرش -علیرضا منصوریان- در حال خطا و آزمون است قلم بگیریم هم پرسپولیس و هم استقلال از شرایطی بهره میگیرند که میتواند آنها را به سوی خوشبختی نسبی در این جام سوق بدهد. استقلال در گروه بسیار سختی افتاده و مقابله با الهلال عربستان، العین امارات و الدحیل قطر مصداق مرگ و خود مرگ است اما درست همزمان با آغاز بازیها به بهترین فرم خود در سال جاری رسیده و سه آفریقایی اخیراً تزریق شده به این تیم و به ویژه آیاندا پاتوسی آبیها را متحول کردهاند و اگر آنها سال پیش نیز از گروه مرگ گریختند و به مراحل حذفی رسیدند دلیلی درست نیست که بگوییم امسال از گروهی مرگآمیزتر جان سالم به در نخواهند برد و فوتبال است و بختآزمایی و شجاعت و استقلال میتواند شیر بیشه جاهطلبان باشد.
حالا که غولها حاضرند
پرسپولیس نه تنها در قیاس با فصل گذشته ضعیفتر نشده بلکه بعد از جذب ترابی، شیری، رفیعی، شریفی، نادری و بودیمیر طی هفتههای اخیر آشکارا غنیتر شده و اگر هماهنگی آنها با سایرین هر چه سریعتر حاصل آید سرخها تیمی نیستند که نتوانند از گروهی متشکل از خودشان، السد قطر، الاهلی عربستان و البته پاختاکور بالا نیایند و اگر فصل پیش در غیاب ماهینی و انصاری و در میان سیل مصدومیتهای مقطعی سیدجلال و کامیابینیا و ربیعخواه و کوچ مسلمان، احمدزاده و امیری به سایر تیمها تا فینال پیش رفتند چرا امسال که بنا بر جذب مهرهها و اندوختن استعدادها بوده به فرجام خود بدبین باشند و راهی که سال پیش با ناپختههایی چون همتی، طاهرخانی و علوانزاده طی شد به چه دلیل امسال با به میدان آمدن غولهای قدیمی و جدید پیموده نشود؟
حتی ذوبیها
در نگاه دوبارهای به ذوبآهن نیز نباید پنداشت این تیم اصفهانی فقط برای حذف شدن روبهروی النصر عربستان، الزورای عراق و الوصل امارات میایستد و شاید تجربه آسیایی خوب علی منصور، بخصوص با نفت و بازی رو به شکلگیری سفید و سبزهای اصفهانی آنها را به یک میهمان غیر منتظره در مرحله یک هشتم نهایی تبدیل کند.
نه قهرمانی بلکه ...
هیچکس نمیگوید همه اینها مقدمهای به یک قهرمانی ناب پس از قریب به سه دهه دوری از جام نخست قاره برای ما است اما فصل ۲۰۱۹ لیگ قهرمانان آسیا میتـواند زمان تجلی تازه هویت ناب فوتبال ایران با مددهای جنبی چند خارجی پرمایه مثل رسن، پاتوسی، گونسالوس، همام و بودیمیر باشد و البته یک بار دیگر فوتبال ایرانی و ماهیت ایرانی و نه توان خارجیها حرف اول را برای ما خواهد زد و به جریان فکری و عقلی تازه خودمان و محتوای فصل جدید لیگ قهرمانان آسیا آنقدرها هم بدبین نباشیم.
وصال روحانی
- 11
- 2











































