روسیه ۲-۰ ایران؛ دل‌مان را به چه خوش کنیم؟ | هیبریدفورمیشن نه؛ «هیبرید زِشتیشن» قلعه‌نویی و رفقا!

به گزارش فوتبال ۳۶۰، در ادامه مسیر آماده‌سازی تیم ملی ایران برای حضور در جام ملت‌های آسیا ۲۰۲۷، شاگردان امیر قلعه‌نویی این‌بار در کازان به مصاف روسیه رفتند؛ دیداری دوستانه که پس از شکست ۳ بر یک ایران مقابل ازبکستان برگزار شد و اهمیت آن برای تیم ملی، بیش از یک بازی تدارکاتی ساده بود.

روسیه پس از آغاز جنگ این کشور با اوکراین و محرومیت از حضور در رقابت‌های رسمی تحت نظارت فیفا، در سال‌های اخیر تنها در دیدارهای دوستانه به میدان رفته است. این مسابقه، سومین تقابل ایران و روسیه در۳ سه سال گذشته محسوب می‌شد و روس‌ها در این مدت با هیچ تیمی به اندازه ایران بازی نکرده بودند.

ایران در رده بیست‌وسوم و روسیه در جایگاه سی‌وششم رده‌بندی فیفا قرار داشتند و تیم ملی کشورمان در شرایطی وارد این مسابقه شد که در ۴ دیدار اخیر خود در تمامی رقابت‌ها موفق به کسب پیروزی نشده بود. همین مسئله باعث شده بود دیدار با روسیه به فرصتی برای بازگشت تیم به مسیر نتیجه‌گیری و البته آزمودن برخی تغییرات تاکتیکی تبدیل شود.

کادر فنی ایران نیز برای این دیدار نسبت به مسابقه قبلی تغییراتی در ترکیب ایجاد کرد. حسین حسینی جای علیرضا بیرانوند را درون دروازه گرفت، شجاع خلیل‌زاده به قلب خط دفاع برگشت و در مجموع پنج تغییر در ترکیب اصلی اعمال شد. علاوه بر تغییر نفرات، قلعه‌نویی آرایش تیمش را نیز از چهار دفاع به پنج دفاع تغییر داد تا ایران با ساختاری متفاوت برابر روسیه قرار بگیرد.

در سوی مقابل، روسیه با ترکیبی نزدیک به تیم اصلی خود به میدان آمد و بیشتر ستاره‌های این تیم در ترکیب ابتدایی حضور داشتند؛ تنها الکسی میرانچوک از چهره‌های اصلی روس‌ها در جمع بازیکنان اصلی قرار نگرفته بود. حالا در چنین شرایطی، ایران در کازان به دنبال ثبت نتیجه‌ای متفاوت و البته پیدا کردن پاسخ‌هایی برای ادامه مسیر آماده‌سازی خود بود.

ترکیب روسیه

ماتوی سافونوف، ویکتور ملخین، ایگور دیویف، ایلیا واخانیا، دانیل کروگووی، ماتوی کیسلیاک، الکسی باتراکوف، ایوان اوبلیاکوف (از دقیقه ۶۵: دانیل پروتسوف)، ماکسیم گلوشنکوف (از دقیقه ۶۵: الکسی میرانچوک)، الکساندر گولووین و کنستانتین تیوکاوین.

سرمربی: والری کارپین

ترکیب ایران

سید حسین حسینی (از دقیقه ۴۶: پیام نیازمند)، صالح حردانی (از دقیقه ۴۶: سامان فلاح)، شجاع خلیل‌زاده، علی نعمتی، رامین رضاییان (از دقیقه ۸۷: امیر حسین محمودی)، آریا یوسفی، سعید عزت‌اللهی (از دقیقه ۶۶: عارف حاجی‌عیدی)، محمد قربانی (از دقیقه ۶۶: امید نورافکن)، محمدمهدی محبی (از دقیقه ۲۷: احسان حاج‌صفی)، مهدی طارمی و سردار آزمون (از دقیقه ۴۶: دنیس درگاهی)

سرمربی: امیر قلعه‌نویی

این بازی از ساعت ۱۹:۳۰ در ورزشگاه آک‌بارس آره‌نا آغاز شد؛ روسیه از همان ثانیه‌های ابتدایی با پرس و فشار بالا کار را شروع کرد و قصد داشت خیلی زود جریان بازی را در اختیار بگیرد. بازیکنان میزبان با جلو کشیدن خطوط، اجازه نمی‌دادند ایران به‌راحتی از یک‌سوم دفاعی خود خارج شود و نخستین دقایق بازی بیشتر در زمین ایران دنبال شد.

با این حال فشار ابتدایی روس‌ها به موقعیت جدی منجر نشد تا اینکه در دقیقه ۱۲ نخستین هشدار جدی به تیم ملی داده شد. یک دفع ناقص و از دست رفتن کنترل توپ باعث شد روس‌ها در یک‌سوم زمین ایران صاحب توپ شوند. ماکسیم گلوشنکوف خیلی سریع خودش را به محوطه شوت‌زنی رساند و با یک ضربه زمینی و مواج دروازه حسین حسینی را هدف گرفت، اما ضربه او از دقت کافی برخوردار نبود و راهی بیرون شد.

در دقیقه ۲۱ اما فشار روسیه سرانجام نتیجه داد؛ آن هم روی اشتباهی که از نقطه شروع حمله ایران شکل گرفت. حسین حسینی قصد داشت با ارسال توپ به سمت چپ زمین، خط اول پرس روسیه را پشت سر بگذارد و بازی‌سازی را از عقب زمین ادامه دهد، اما کیسلایک به‌خوبی مسیر پاس را تشخیص داد و پیش از رسیدن توپ به مقصد، آن را قطع کرد.

ایران که انتظار چنین قطع توپی را نداشت، در میانه زمین سازمان دفاعی خود را از دست داد و فضای مناسبی مقابل روس‌ها ایجاد شد. کیسلایک در ادامه توپ را به باتراکوف در سمت چپ محوطه جریمه رساند. هافبک شماره ۱۱ روسیه با دیدن حرکت الکساندر گلووین در عمق، به‌موقع توپ را برای کاپیتان تیمش فرستاد. گلووین نیز بدون اینکه درنگی برای کنترل توپ داشته باشد، با ضربه‌ای محکم و دقیق کار را تمام کرد تا روسیه از یک اشتباه در شروع مجدد، به گل اول برسد.

در دقیقه ۲۶، شرایط برای ایران دشوارتر شد. محمدمهدی محبی که در سمت راست خط حمله ایران حضور داشت، به دلیل مصدومیت نتوانست به بازی ادامه دهد و احسان حاج‌صفی جای او را گرفت؛ تغییری که عملاً شکل هجومی ایران را هم با تغییراتی همراه کرد.

پنج دقیقه بعد، ایران فرصت داشت خیلی سریع به گل تساوی برسد. این‌بار اشتباه از سوی سافونوف، دروازه‌بان روسیه، رقم خورد. او تحت فشار بازیکنان ایران توپ را به شکل نامطمئنی به جلو فرستاد و شجاع خلیل‌زاده در نبرد هوایی موفق شد توپ دوم را به حاج‌صفی برساند. کاپیتان تیم ملی نیز با تشخیص به‌موقع، آریا یوسفی را در فضای خالی پیدا کرد. یوسفی در موقعیتی مناسب برای شوت‌زنی قرار گرفت، اما مدافع روسیه با یک تکل به‌موقع راه ضربه او را بست و فرصت از دست رفت.

روس‌ها اما خیلی زود دوباره ابتکار عمل را در دست گرفتند و در دقیقه ۳۶ اختلاف را به دو گل رساندند. یک ضربه ایستگاهی برای میزبان به دست آمد و الکساندر گلووین پشت توپ ایستاد. کاپیتان روسیه این بار هم نشان داد که در زدن ضربات نهایی چقدر خطرناک است؛ او با ضربه‌ای دقیق و تماشایی، توپ را از سد مدافعان عبور داد و آن را دور از دستان حسین حسینی به گوشه دروازه ایران فرستاد تا گلووین در فاصله تنها ۱۵ دقیقه، دو بار دروازه تیم ملی را باز کرده باشد.

ایران در نیمه دوم برای تغییر شرایط وارد زمین شد، اما روسیه همچنان با برخوردهای فیزیکی و فشار در میانه زمین اجازه نمی‌داد بازی به شکل دلخواه تیم ملی دنبال شود. امیر قلعه‌نویی نیز برای تغییر جریان مسابقه دست به سه تعویض زد؛ دنیس درگاهی به جای سردار آزمون وارد زمین شد، پیام نیازمند جای حسین حسینی را گرفت و سامان فلاح نیز به جای صالح حردانی به میدان آمد.

در دقیقه ۶۲، ایران روی یک ارسال مستقیم تا آستانه جبران یکی از گل‌ها پیش رفت. اوت بلند از سمت راست زمین به محوطه روسیه فرستاده شد و شجاع خلیل‌زاده بالاتر از مدافعان حریف به توپ رسید، اما ضربه سر او با فاصله‌ای کم از کنار دروازه به بیرون رفت.

فشار ایران در ادامه بیشتر شد و دو دقیقه بعد، یک موقعیت دیگر برای شاگردان قلعه‌نویی شکل گرفت. قربانی در نبرد تن‌به‌تن با مدافع روسیه برتری گرفت و خودش را در موقعیت مناسبی قرار داد. مهاجم ایران برای استفاده از توپ به سراغ یک ضربه آکروباتیک رفت، اما سافونوف این بار واکنش خوبی نشان داد و توپ را مهار کرد تا اختلاف دو گل همچنان حفظ شود.

در نهایت تیم ملی ایران نتوانست در دومین دیدار دوستانه خود پس از جام جهانی به نتیجه مطلوبی برسد و با شکست ۲ بر صفر مقابل روسیه، کازان را ترک کرد. دو اشتباه در جریان بازی و البته ضربه ایستگاهی تماشایی الکساندر گلووین، روس‌ها را به دو گل رساند و تلاش‌های ایران برای جبران نیز ثمری نداشت تا روند بدون برد تیم ملی همچنان ادامه داشته باشد.

شاگردان امیر قلعه‌نویی حالا این فیفادی را بدون کسب پیروزی پشت سر گذاشته‌اند و در فاصله ۱۰۰ روز مانده تا جام ملت‌های آسیا، فرصت زیادی برای آزمون و خطا نخواهند داشت. هنوز دیدار بعدی تیم ملی در این فیفادی مشخص نشده و باید دید فدراسیون فوتبال برای ادامه برنامه آماده‌سازی تیم ملی چه تصمیمی خواهد گرفت.

هیبریدفورمیشن نه؛ «هیبرید زِشتیشن» قلعه‌نویی و رفقا!

تیم ملی فوتبال ایران با امیر قلعه‌نویی، هیچ آینده‌ای ندارد؛ حالا دیگر کمتر کسی نسبت به این گزاره تردید خواهد داشت. البته که این تیم با امیر، هیچ گذشته‌ای هم نداشت. آن‌ها در جام ملت‌های آسیای قبلی به فینال نرسیدند، در جام جهانی ۴۸ تیمی از مرحله گروهی صعود نکردند، جوان‌گرایی رخ نداد، نشانه‌های تاکتیکی روشنی در زمین پیاده نشد و در بازی‌های پس از جام جهانی هم غیر از شکست، عایدی نداشته‌اند. مرور مختصر همین روند، گزاره بالا را بدون تردید می‌گذارد: با این سبک و سیاق هیچ امیدی به تیم ملی با امیر قلعه‌نویی نخواهد بود.

خوب گل می‌خوریم، بد بازی می‌کنیم

ایران در دو بازی اخیری که در فیفادی داشته، ۲ شکست با اختلاف مشابه ۲ گل داشته است؛ اولی را ۳ – یک به ازبکستان باخته و دومی را هم ۲ – هیچ به روسیه. این موضوع تنها وجه اشتراک این بازی‌ها نبوده؛ چراکه نمایش ضعیف فنی تیم ملی در این دو دیدار حسابی مشهود و کاملا نگران‌کننده است. چنین نمایشی درشرایطی حاصل شده که قلعه‌نویی ۴ سال فرصت داشت تا اندیشه‌های تاکتیکی‌اش، در صورت داشتن، را به این تیم منتقل کند ولی حالا در فاصله ۱۰۰ روز مانده به جام ملت‌های آسیا ۲۰۲۷، هیچ پیشرفتی از این حیث دیده نمی‌شود.

نتیجه را به طور خلاصه می‌توان در همین دو بازی دید؛ ۲ بازی، ۵ گل خورده و تنها یک گل زده. این را باید کنار این موضوع گذاشت که تیم قلعه‌نویی فقط ۳ بار مقابل ازبکستانی دروازه‌اش باز شده که تا پیش از این، آرزوی بردن تیم ملی در دیدارهای رودررو را داشت. حالا به لطف امیر اما نه تنها بردن ژاپن و کره، بلکه بردن ازبکستان هم آرزو شده است.

عجب هیبریدفورمیشنی!

آنچه که رسانه‌ها و مخاطبان فوتبالی درباره تیم ملی می‌نویسند، یا دیداری که این طیف از بازی‌های ملی می‌بینند، یقینا اختلاف فاحشی با چیزی دارد که امیر قلعه‌نویی و رفقایش در تیم ملی پیاده می‌کنند. آن‌ها تا پیش از این، پشت حرف‌های قشنگ و دهان پرکنی مثل هیبریدفورمیشن‌ها پنهان شده، ایکس‌جی‌ها را در چشم مخاطب کرده و بعدا سطح تدریس را تا دانشگاه بالا برده و عوام را عاجز از درک تاکتیک تیم ملی توصیف کردند.

با این وجود، آنچه که از تیم ملی، نمایش و نتایج این تیم برمی‌آید، نه «هیبریدفورمیشن» بلکه یک «هیبریدزشتیشن» آزادهنده است که افق و چشم‌انداز روشنی ندارد. این مورد هم هویداتر از هر زمان دیگری شده. با این حال، انگار جایگاه سرمربی و رفقایش در این تیم بالا و محکم‌تر از چیزی است که چنین نمایش‌های ضعیفی بتواند خدشه‌ای بر آن وارد کند!