به گزارش گجت نیوز، دانشمندان با بررسی دقیق بقایای فسیلی متوجه شدند که تک شاخ سیبری برخلاف فرضیههای قدیمی بسیار دیرتر از آن چه تصور میشد از بین رفته است. این موجود که از لحاظ علمی با نام الاسموتروم شناخته میشود در واقع یک کرگدن غولپیکر بود که روی پیشانی خود شاخی بسیار بزرگ و بلند داشت.
یافتههای جدید نشان میدهند این حیوان تا حدود ۳۵ هزار سال پیش روی زمین پرسه میزده و با انسان های اولیه همزیستی داشته است.
ویژگیهای ظاهری و زیستگاه تک شاخ سیبری
این موجود از لحاظ ابعاد شباهت زیادی به ماموتهای پشمالو داشت و وزن آن به حدود چهار تن میرسید. برخلاف کرگدنهای امروزی این حیوان دارای پوشش ضخیمی از مو بود که به او اجازه میداد در آب و هوای سرد سیبری دوام بیاورد.
شاخ منحصر به فرد این کرگدن غولپیکر میتوانست تا چندین متر رشد کند و برای دفاع در برابر شکارچیان یا رقابت بر سر قلمرو استفاده شود. زیستگاه اصلی این موجود دشتهای وسیع اوراسیا بود که در آن زمان پوشیده از علفزارهای غنی برای تغذیه این گیاهخواران بزرگ بود.
رازهای پنهان در انقراض حیوانات ماقبل تاریخ
تحقیقات اخیر ثابت کرده است که تغییرات اقلیمی شدید عامل اصلی نابودی این گونه بوده و شکار توسط انسان نقش کمتری در این فرآیند داشته است. با شروع عصر یخبندان و تغییر پوشش گیاهی دشتها منابع غذایی این موجود به شدت کاهش یافت و او نتوانست خود را با شرایط جدید وفق دهد.
بررسی پدیده انقراض حیوانات ماقبل تاریخ نشان میدهد که حساسیت بالای این گونه به نوع خاصی از گیاهان باعث شد تا با کوچکترین تغییر در محیط زیست به سرعت منقرض شود. این کشف دیدگاه پژوهشگران را درباره تاریخ دقیق ناپدید شدن غولهای باستانی تغییر داد.
تاثیر همزیستی انسان با گونههای منقرض شده
شواهد نشان میدهند که انسانهای اولیه احتمالا شاهد حضور این موجودات در دشتهای سیبری بودهاند و حتی ممکن است نقاشیهای باستانی از موجودات تکشاخ الهام گرفته از این واقعیت باشد. تک شاخ سیبری به عنوان یکی از آخرین بازماندگان نسل غولهای پشمالو توانست برای هزاران سال در شرایط سخت جوی دوام بیاورد.
با این حال ناتوانی در سازگاری با رژیم غذایی جدید در نهایت منجر به حذف کامل آنها از چرخه حیات شد. مطالعه روی این فسیل ها به ما کمک میکند تا درک بهتری از نحوه واکنش گونههای جانوری به تغییرات سریع آب و هوایی امروزی داشته باشیم.
- 19
- 4
