به گفته پژوهشگران، میزان دور کمر بعنوان شاخص چاقی شکمی، باید به صورت منظم اندازهگیری شود چراکه نشانه هشدار دهنده بالقوه برای افزایش خطر بیماری های قلبی عروقی است.
به گزارش مهر، اگرچه اقدامات منجر به کاهش وزن ، عوامل خطر را التیام می بخشد ولی امکان دارد همیشه منجر به التیام نتایج بیماری عروق کرونر نشود.
بر اساس بیانیه علمی جدید انجمن قلب آمریکا، افراد مبتلا به چاقی شکمی و چربی اضافی در قسمت میانی بدن با افزایش خطر ابتلا به بیماری قلبی رو به رو هستند حتی در صورتیکه میزان شاخص توده بدنی آن ها در محدوده وزن سالم باشد.
« تیفانی پاول ویلی»، سرپرست تیم تحقیق، در این مورد می گوید:« این بیانیه علمی ارائه دهنده آخرین تحقیقات و اطلاعات در خصوص رابطه بین چاقی و درمان چاقی در بیماری عروق کرونر، نارسایی قلبی و آریتمی قلبی است.»
درک بیشتر از چاقی و تأثیر آن بر سلامت قلب و عروق بر چاقی شکمی تأکید دارد و گاهی بعنوان بافت چربی احشایی که نشانگر خطر بیماری های قلبی عروقی است شناخته می شود. بافت چربی احشایی معمولاً از طریق دور کمر، نسبت دور کمر به قد یا نسبت دور کمر به لگن تعیین می شود که میتوان مرگ قلبی عروقی را بدون در نظرگرفتن شاخص توده بدنی پیش بینی نمود.
پاول ویلی در این مورد می گوید:« مطالعاتی که رابطه بین چربی شکم و عوارض قلبی عروقی را بررسی نموده اند ، تائید می کنند که چربی احشایی یک خطر واضح برای سلامتی است.»
در سراسر جهان، حدود ۳ میلیارد نفر دارای اضافه وزن( BMI= ۲۵) یا دارای چاقی( ۳۰= BMI) هستند. چاقی نوعی بیماری پیچیده است که به عوامل مختلفی از جمله جنبه های بیولوژیکی، روانشناختی، محیطی و اجتماعی مربوط می شود و همه اینها ممکن است در خطر چاقی فرد نقش داشته باشد. چاقی با خطر بیشتر بیماری عروق کرونر و مرگ ناشی از بیماری های قلبی عروقی همراه است و در بسیاری از عوامل خطر قلبی عروقی و سایر بیماری ها از جمله کلسترول بالا، دیابت نوع ۲، فشار خون بالا و اختلالات خواب نقش دارد.
بر اساس این گزارش، کاهش کالری میتواند چربی شکمی را کاهش دهد و مفیدترین فعالیت بدنی برای کاهش چاقی شکمی، ورزش هوازی است. به گفته پژوهشگران، توصیه های فعلی ۱۵۰ دقیقه فعالیت بدنی در هفته امکان دارد برای کاهش چربی شکم کافی باشد. ورزش یا ترکیبی از تغییر رژیم غذایی و فعالیت بدنی در برخی موارد نشان داده شده که باعث کاهش چاقی شکمی حتی بدون کاهش وزن می شود.
- 19
- 2
