روزنامه پیام ما نوشت: در عرصه سیاست بینالمللی، جمهوری اسلامی ایران سابقهای طولانی در مذاکرات با دولتهای مختلف جهان دارد. از مذاکرات هستهای با قدرتهای جهانی گرفته تا گفتوگوهای دیپلماتیک با کشورهای منطقهای و حتی قدرتهای غربی، این سیستم نشان داده که قادر است پشت میز مذاکره بنشیند، امتیاز بدهد و بگیرد، و حتی در مواقع بحرانی، راهحلهای دیپلماتیک را پیگیری کند. اما این در حالی است که هیچگاه با مردم ایران، که در سالهای مختلف به شکلهای متفاوت اعتراض داشتهاند، هرگز مذاکرهای بهمنظور شنیدن صدای اعتراض آنها نداشته است!
این تناقض آشکار، سؤالی اساسی را مطرح میکند: چرا دولتی که با بیگانگان مذاکره میکند، از گفتوگو با شهروندان خود هراس دارد؟ مردم ایران، از اعتراضات سال ۸۸ تا جنبشهای اخیر مانند اعتراضات آبان ۹۸ و ۱۴۰۱، بارها و بارها صدای خود را بلند کردهاند. این اعتراضات در ذات خود نهتنها مطالبهگری اقتصادی و اجتماعی بوده، بلکه فریادی برای آزادی، عدالت و مشارکت واقعی در تصمیمگیریها. بااینحال، پاسخ حاکمیت نه مذاکره و شنیدن، بلکه برخورد سلبی و انکار بوده است.
آیا این رویکرد، نشاندهنده ضعفی در سیستم نیست؟ دولتی که ادعای نمایندگی مردم را دارد؛ چرا از میز مذاکره داخلی میگریزد؟ مذاکره با مردم، نهتنها یک ضرورت دموکراتیک است، بلکه راهی برای جلوگیری از بحرانهای عمیقتر. تجربه کشورهای موفق نشان میدهد گفتوگوهای داخلی، مانند آنچه در آفریقای جنوبی یا ایرلند شمالی (فارغ از جنس بحران) رخ داد، میتواند به صلح پایدار و پیشرفت منجر شود. اما در ایران، این فرصتها از دست میرود. اگر مذاکره با خارجیها ممکن است، چرا با داخلیها نه؟ شاید پاسخ در ترس از شنیدن حقیقت نهفته باشد؛ حقیقتی که مردم میخواهند بگویند و حاکمیت نمیخواهد بشنود. زمان آن رسیده که جمهوری اسلامی، در کنار تمرکز بر دیپلماسی خارجی، به دیپلماسی داخلی روی آورد. مذاکره با مردم، نه ضعف، بلکه قدرت است. چرا این کار را نمیکنید؟ پاسخ این سؤال، میتواند آینده ایران را تغییر دهد.
- 14
- 5
