به گزارش ایرنا از پایگاه خبری ساینس دیلی، قرار دادن الکترود در مغز عملکردهای مختلفی از جمله تحریک عصبی و بازیابی توانایی در افراد معلول دارد. الکترودهای متداول معمولا از فلزات سختی مانند طلا یا پلاتین تولید می شوند.
به دلیل عدم انعطاف پذیری این فلزات با بافت های نرم بدن انسان، الکترودها در پوششی از پلیمر نرم قرار می گیرند تا امکان ایمپلنت آنان در بدن وجود داشته باشد، این پوشش پلیمری باعث افزایش سایز این تجهیزات می شود و استفاده از آنان را با مشکلاتی مواجه می کند.
محققان دانشگاه های باسک در اسپانیا و استراسبورگ فرانسه برای حل این مشکل موفق به ساخت یک هیدروژل پلیمری زیستی شده اند. ماده اصلی سازنده این هیدروژل نشاسته است که در آن از گرافین نیز استفاده شده است.
گرافین رسانایی الکتریکی بالایی دارد.
گرافین معمولا در محیط های آبی مانند هیدروژل پایدار نیست، محققان برای حل این مشکل از عصاره گیاه سالویا یا مریم گلی به عنوان تثبیت کننده استفاده کردند. این گیاه داری خواص ضد التهابی و ضد میکروبی است و برای کاربردهای پزشکی گزینه مناسبی محسوب می شود.
امید است در آینده ای نزدیک از این هیدروژل زیست تخریب پذیر به عنوان الکترودهای پزشکی استفاده شود.
نتایج این مطالعه در نشریه Carbohydrate Polymers منتشر شده است.
- 14
- 6
