آشنایی با ورزش کندو (کن دو)

کن دو توانایی‌های ذهنی و بدنی رزمی‌کار را به چالش می‌کشد

ورزش کندو

کِن دو (به ژاپنی: به معنای طریقت شمشیر یا راه شمشیر) یک هنر رزمی مدرن ژاپنی است که در ژاپن از هنر شمشیرزنی سنتی سامورایی«کن جوتسو» سرچشمه می گیرد. در ورزش کندو (kendo)  رزمی کاران لباس مشکی بزرگی می پوشند و ماسک بر روی صورت خود می گذارند. امکان دارد وقتی برای دفاع شخصی از کن دو نام برده شود کمی عجیب و غریب باشد. شمشیری که در کندو استفاده میشود از چوب خیزران ساخته می شود و کن دوکاران، گونه ای زره به نام« بوگُو» می پوشند.

ورزش کندو با ترکیب فنون و ارزش های هنرهای رزمی از یک سو، و تحرّک بدنی شدید ورزش های مدرن از طرف دیگر، توانایی های ذهنی و بدنی رزمی کار را به چالش می کشد. به هنرجویان کن دو« کن دوکا» گفته میشود. واژه قدیمی کن دوئیست هنوز در زبان انگلیسی به ندرت بکار می رود.

یکی از ورزش های فول کنتاکت (تماس کامل با حریف) کن دو نام دارد که در آن پس از اصابت یک ضربه یا برخورد جدی فورا رزمی کاران را مجبور به توقف می کند، به همین منظور وقتی صحبت از دفاع از خود است، بعید است که مهاجم متوقف شود و به شما فرصت دهد که پس از اصابت هر ضربه، پاهای خود را برگردانید. ورزش کندو که برای کشتن سریع، بی سر و صدا و کارامد طراحی شده است مبتنی بر سبک های مبارزاتی سامورایی قدیمی است. اگرچه که پیشنهاد ما برای قتل استفاده از کن دو نیست ولی با افردی که امکان دارد در هنگام مبارزه از شما قوی تر و بزرگ تر نیز باشند بسیار مفید است.

پیشینه ورزش کندو به دوران شکل‌گیری تکنیک شمشیرزنی سامورایی بازمی‌گردد

مفهوم کن دو

مفهوم کن دو تربیت شخصیت انسانی با بکارگیری اصول و قواعد کاتانا است و هدف آن سرشتن ذهن و بدن است. پرورش روحیه ای نیرومند، که با انجام تمرینات سخت و درست، برای پیشرفت در هنر کندو بکوشد. همینطور ادب و کرامت انسان را ارج بنهد و رابطه صادقانه با دیگران برقرار کند. تا پایان عمر، شخصیت خود را پرورش دهد. تا آن که بتواند به کشور و جامعه اش عشق بورزد و به پیشرفت فرهنگ کمک کند و میان تمامی مردم، مبلغ صلح و کامیابی باشد.

تاریخچه ورزش کندو

سابقه کن دو در زمان شکل گیری سبک های گوناگون کنجوتسو یا تکنیک شمشیرزنی سامورایی بوده است. در طول سده های پیاپی این تکنیک ها تکامل یافتند و از این جهت اساس هنر رزمی کن دو را تشکیل دادند. امروزه بخشی از رژیم تمرینی کن دو، تمرین های کاتا می باشند که در طول چندین سده بعنوان مشق تمرین جنگجویان کن جوتسو شکل گرفته بوده اند. امروزه همان تمرینات به گونه ای تکامل یافته تر اجرا می شوند. ورزش کندو ریشه در اصول و تعالیم ذن بودائیسم (Zen Buddhism) دارد. از زمان سلسله کاماکورا (۱۱۸۵- ۱۲۳۳ ب.م.) تا اواخر قرن نوزده میلادی این رشته توسط اشخاصی بنام سامورایی آموزش دیده می شد.

در قرن هجدهم میلادی، پیشرفت اصلی کن دو با معرفی لوازم محافظتی به وقوع پیوست. استفاده از لوازم محافظتی و شمشیرهای چوبی ساخته شده از خیزران، سبب شد که امکان وارد کردن ضربات با تمام قدرت و بدون نگرانی از ایجاد آسیب به فرد مقابل ممکن شود. این مسأله، قوانین و روش های تمرین جدیدی را به وجود آورد و باعث لیجاد پایه کندوی مدرن شد. آموزش سبک کندو در دوره تخصصی، به این صورت است که این حرکات و ضربات بطور کامل و با جزئیات آموزش داده میشود.

با وجود این که نسبت به هنر شمشیرزنی قدیمی ژاپنی، ظاهر بیرونی و ایده های کن دو تغییر نموده است ، ولی هنوز هم برای ساخت شخصیت، ایجاد آرامش، ثبات فکری و تقویت قوای بدنی و شخصیتی مورد استفاده قرار می گیرد. وقتیکه از اوایل قرن هجدهم استفاده از شینای و بوگو جهت تمرینات در مدارس رواج یافت این ورزش بتدریج وارد دروس مدارس عمومی در سطوح متوسطه و دانشگاهی نیز گردید تا جائیکه امروزه در اکثر مدرسه های ژاپن، ورزش کندو یک درس اجباری می باشد.

پس از جنگ جهانی دوم، کن دو در کنار سایر هنرهای رزمی توسط نیروهای متفقین در ژاپن ممنوع شد

 جنگ جهانی دوم و کن دو

ورزش کندو پس از جنگ جهانی دوم، در کنار سایر هنرهای رزمی به وسیله نیروهای متفقین در ژاپن ممنوع شد. از علل این ممنوعیت می توان به «حذف افراد نظامی و ملی گراهای افراطی از صحنه عمومی» در ژاپن و عکس العملی که در طول جنگ جهانی در مقابل نظامی شدن هنرهای رزمی در این کشور بود، اشاره کرد. انجمن سراسری فضیلت رزمی ژاپن (دای نیپون بوتوکو کای) نیز در پی این اقدام،  منحل شد. تا سال ۱۹۵۰ این ممنوعیت ادامه داشت تا اینکه در این سال« رقابت با شینای» آزاد گردید و در نهایت هنر رزمی کن دو در سال ۱۹۵۲به طور رسمی به صحنه بازگشت. در سال ۱۹۵۲ و بلافاصله بعد از استقلال دولت ژاپن و لغو ممنوعیت هنرهای رزمی، فدراسیون سراسری کندوی ژاپن در این کشور بنیان نهاده شد. هدف این فدراسیون ترویج ورزش کندو بعنوان یک ورزش آموزشی و نه یک هنر رزمی، بود و تا به امروز به آن پایبند مانده است.

فدراسیون بین المللی کندو به عنوان فدراسیونی متشکل از فدراسیون های ملی و محلی کندو و سازمان اصلی حاکم بر هنر رزمی کندو در سال ۱۹۷۰ تأسیس شد. این فدراسیون یک سازمان غیردولتی است و گسترش هنرهای رزمی کندو،  ایی آی دو و جودواز وظایف آن می باشد. در سال ۱۹۵۲ فدراسیون بین المللی هنرهای رزمی  در شهر کیوتو تاسیس شد و اولین سازمان بین المللی بود که بعد از جنگ جهانی دوم بکار ترویج و گسترش هنرهای رزمی در جهان پرداخت. کن دو در رده بندی این فدراسیون، بعنوان یکی از هنرهای رزمی ژاپن شناخته شده است.

تمرینات کن دو

در مقایسه با ورزش های رزمی دیگر، تمرینات کن دو پُر سر و صدا است، بدین دلیل که کندوکا در هنگام تمرین از فریادهایی با نام «کیای» هم برای ارتقای روحیه مبارزه و هم در هنگام اجرای تکنیک بهره می برد. همینطور، در برخی موارد کندوکا هنگام فرود آوردن ضرب شمشیر، پای جلویش را به زمین می کوبد که به چنین تکنیکی «فومیکومی- آشی» می گویند. کن دو مانند بسیاری از ورزش های رزمی دیگر، با پای برهنه انجام می گیرد.

در ورزش کندو، ضربه‌هایی دارای اهمیت هستند که با نوک شمشیر زده می‌شوند

تمرینات کن دو در بهترین حالت، در ورزشگاه های ویژه ای به نام دوجو انجام می شود، ولی هنرجویان در بسیاری از موارد برای تمرین کن دو از سالن های ورزشی معمولی استفاده می کنند. ورزشگاه کن دو باید علاوه بر تمیزی، کف چوبی مناسب برای انجام تکنیک «فومیکومی- آشی» نیز داشته باشد. از تکنیکهای ورزش کندو می توان به ضربه زدن با لبه تیز شمشیر و فروکردن (سخمه زدن) نوک شمشیر بر روی اهداف مشخصی روی سر، تنه و دست حریف اشاره کرد. تمامی این اهداف بوسیله زره بوگو محافظت می شوند. نام لباس محافظ ورزشکاران رشته های رزمی کن دو و ناگیناتا، بوگو نام دارد.

بخش های مجموعه آموزش سبک کن دو

> دوره کن دو از هیدکاتسو اینوه

> ایپپون و تورو کن دو

> نیهون کن دو کاتا

> آموزش ورزش کندو ای آی دو برای مبتدیان

دانشجوی ورزش کندو برای یادگیری و پیشرفت، فنون را بر روی هم‌رزم خود تمرین می‌کند

کردآوری: بخش ورزش سرپوش