به گزارش گیمفا، هر سال آثاری اکران می‌شوند که پیش از نمایش انتظار زیادی ایجاد کرده‌اند و پس از نمایش با انتقاد روبه‌رو می‌شوند. نمونه‌های برعکس هم کم نیستند. در بحث درباره بازیگری هم گاهی اجرای یک چهره نام‌آشنا در فیلمی خوب محل ایراد است و گاهی بازیگری تازه‌کار توجه منتقدان را جلب می‌کند. این فهرست به وضعیت دیگری می‌پردازد. فیلم از نظر فیلمنامه، کارگردانی یا عناصر دیگر به نتیجه مطلوب نرسیده، اما یک بازیگر اجرایی ارائه کرده که می‌توان جداگانه درباره کیفیت آن حرف زد.
وقتی اجزای فیلم هماهنگ پیش نمی‌روند، انتخاب بازیگر، کنترل لحن و نگه داشتن منطق شخصیت می‌تواند بخشی از اثر را تماشایی کند. نمونه‌های چنین وضعیتی در تاریخ سینما فراوان‌اند. در این انتخاب، نقدها و واکنش‌های رایج در نظر گرفته شده‌اند و داوری نهایی سلیقه نویسنده منبع است. بنابراین ممکن است تماشاگران درباره ضعف فیلم‌ها یا ارزش بازی‌ها نظر دیگری داشته باشند.
آنا دی آرماس در بلوند، ۲۰۲۲
اندرو دامینیک در «بلوند» سراغ تصویری متفاوت و تلخ از زندگی مریلین مونرو رفت. در خوانش نویسنده، فیلم بخش بزرگی از زمانش را صرف نمایش رنج‌ها و آسیب‌های مونرو می‌کند و در نتیجه فرصت شناخت وجوه دیگر شخصیت کم می‌شود. نگاه فیلم به زندگی او بحث‌برانگیز بود و روایت و شخصیت‌پردازی آن با انتقاد روبه‌رو شد.
آنا دی آرماس برای ایفای نقش به شیوه حرف زدن، آهنگ صدا، حالت صورت، حرکت بدن و حتی جهت نگاه مونرو توجه کرد. نتیجه فقط بازسازی ظاهر یک چهره مشهور نبود. او در رفتار شخصیت، تنهایی و شکنندگی زنی را نشان می‌دهد که تصویر عمومی و لبخند مشهورش فقط بخشی از زندگی او را نمایندگی می‌کنند. تضاد میان این دو تصویر از نکته‌هایی است که در اجرای دی آرماس دیده می‌شود. حتی اگر انتخاب‌های کارگردان درباره نمایش زندگی مونرو را نپسندیم، کار بازیگر ارزش بررسی جداگانه دارد. دی آرماس برای همین نقش نامزد اسکار بازیگر زن شد، در حالی که گروهی از منتقدان فیلم را در شمار آثار ضعیف سال قرار دادند.
تکیه دی آرماس بر حالت بدن و بیان به این معناست که دو سوی شخصیت را از راه رفتار بازی می‌کند. جلوه بیرونی مونرو برای مخاطب آشناست، اما در بخش‌هایی که مونرو از نگاه دیگران دور می‌شود، کار بازیگر در نمایش تنهایی و فشار زندگی او تفاوت ایجاد می‌کند. در این نمونه می‌توان درباره کیفیت بازنمایی شخصیت مشهور و درباره داوری فیلم نسبت به زندگی او جداگانه بحث کرد. نامزدی اسکار نیز در فهرست به‌عنوان نشانه توجه به همین اجرا ذکر شده است، در حالی که نقدها درباره مسیر روایت و میزان تمرکز بر رنج شخصیت ادامه داشت.
آنتونی هاپکینز در تبدیل‌شوندگان: آخرین شوالیه، ۲۰۱۷
بخش عمده فیلم مایکل بی را انفجارها، تعقیب‌ها و رویارویی ربات‌ها پر می‌کند. در میانه این ماجرا، آنتونی هاپکینز در نقش سر ادموند برتون ظاهر می‌شود. برتون عضو انجمنی پنهانی است و قرار است اطلاعاتی درباره گذشته تبدیل‌شوندگان و پیوند آن‌ها با تاریخ انسان ارائه کند. این وظیفه در فیلمنامه عمدتاً توضیح دادن پیشینه داستان است و امکان چندانی برای نشان دادن زندگی درونی برتون ایجاد نمی‌کند.
هاپکینز با حضور آرام، بیان جدی و تسلط بر جمله‌های طولانی شخصیت، توجه تماشاگر را در میان صحنه‌های شلوغ نگه می‌دارد. او مطالب گاه عجیب فیلم را طوری ادا می‌کند که بتوان برتون را به‌عنوان شخصیتی باورمند به گفته‌های خودش پذیرفت. در ارزیابی نویسنده، ریتم آشفته و روایتی که موضوعات زیادی را هم‌زمان دنبال می‌کند، فرصت پرداخت نقش‌ها را کم کرده است. اهمیت برتون برای داستان شاید حضور بازیگری با کارنامه هاپکینز را ضروری نمی‌کرد، اما شیوه‌ای که او نقش را اجرا کرد یکی از دلایل تماشایی شدن صحنه‌هایش است.
کار برتون انتقال پیشینه‌ای است که فیلم برای ارتباط دادن وقایع تاریخی و داستان ربات‌ها نیاز دارد. چنین نقشی ممکن است به خواندن مجموعه‌ای از توضیحات تبدیل شود و ریتم اکشن هم برای مکث روی شخصیت چندان مناسب نیست. جدیتی که هاپکینز در گفت‌وگوها حفظ می‌کند باعث می‌شود برتون حتی هنگام توضیح جزئیات نامعمول، لحن و رفتار یکدستی داشته باشد. نویسنده به همین تضاد میان بازی کنترل‌شده و شیوه کارگردانی شلوغ فیلم توجه کرده است. سابقه اسکار هاپکینز هم فاصله میان جایگاه او و کاربرد نسبتاً محدود نقش در پنجمین فیلم این مجموعه را برجسته می‌کند.
مارگو رابی در جوخه انتحار، ۲۰۱۶
«جوخه انتحار» دیوید آیر پیش از اکران انتظارات بالایی ایجاد کرده بود. نتیجه در تدوین، توازن روایت، معرفی بعضی شخصیت‌ها و استفاده از ظرفیت آن‌ها با انتقاد روبه‌رو شد. با این حال، هارلی کویین با بازی مارگو رابی در میان شخصیت‌هایی قرار گرفت که توجه تماشاگران آثار دی‌سی را جلب کردند.
رابی هارلی را با ترکیبی از شوخی، رفتار پیش‌بینی‌ناپذیر، خشونت و آسیب‌پذیری بازی می‌کند. تغییر ناگهانی صدا، واکنش‌های فیزیکی و انرژی بالای بازیگر باعث می‌شود حتی صحنه‌هایی که برای پرداخت شخصیت فرصت کمی دارند، حضور او را در ذهن نگه دارند. تماشاگر در کنار رفتار بیرونی و آشفته شخصیت می‌تواند نشانه‌هایی از موقعیت عاطفی او هم ببیند. «پرندگان شکاری» در ۲۰۲۰ و «جوخه انتحار» در ۲۰۲۱ هریک از زاویه دیگری به هارلی پرداختند و مجال بیشتری برای نشان دادن ابعاد شخصیت فراهم کردند. بازی رابی در فیلم ۲۰۱۶ امکان چنین گسترشی را نشان داده بود. از نظر نویسنده، معرفی هارلی در فیلمی با ساختار منسجم‌تر می‌توانست نتیجه بهتری برای همین اجرا داشته باشد.
مخاطب از طریق اجرای رابی با هارلی کویین آشنا می‌شود، حتی وقتی روایت بیشتر میان اعضای گروه در رفت‌وآمد است و برای هیچ‌یک از آن‌ها زمان زیادی نمی‌گذارد. شوخ‌طبعی و رفتار خشن هارلی در بازی رابی با لحظه‌هایی از شکنندگی همراه‌اند و این ترکیب شخصیت را از مجموعه‌ای از حرکت‌های عجیب فراتر می‌برد. فیلم‌های بعدی از همین نقطه امکان پرداخت بیشتری پیدا کردند. «پرندگان شکاری» و فیلم ۲۰۲۱ هر دو به نوعی نشان دادند که هارلی در موقعیتی متفاوت می‌تواند سهم بیشتری از روایت داشته باشد. این تغییر در فهرست به‌عنوان ادامه مسیری مطرح شده که اجرای اول رابی آغاز کرد.
تام هنکس در قاتلان پیرزن، ۲۰۰۴
بسیاری از تماشاگران تام هنکس را با شخصیت‌هایی اخلاق‌مدار، خوش‌برخورد و باورپذیر به یاد می‌آورند. او در فیلم برادران کوئن در نقش پروفسور هیگینسون دور به سراغ چهره‌ای متفاوت رفت. دور مردی مؤدب، بسیار پرحرف و متظاهر است که گروهی نامتعارف را برای سرقت از یک کازینو دور هم جمع می‌کند. داستان از تماشاگر انتظار ندارد او را همچون یک قهرمان دوست‌داشتنی ببیند.
هنکس برای ایجاد کمدی از لهجه، حرکت دست، نحوه بیان و اعتمادبه‌نفس نمایشی پروفسور استفاده می‌کند. ظاهر آراسته و ادعای دانایی دور با تصمیم‌هایی که در عمل می‌گیرد فاصله دارد و بخش مهمی از شوخی‌های مربوط به او از همین فاصله به وجود می‌آید. فیلم در مقایسه با بعضی آثار دیگر کوئن‌ها ریتم یکدستی ندارد و همه شوخی‌ها به نتیجه نمی‌رسند. ایده سرقت هم فرصت بیشتری برای گسترش داشت. در عین حال، تغییر مسیر هنکس از نقش‌های آشناتر و تسلط او بر لحن دور، به صحنه‌های این شخصیت کیفیتی می‌دهد که در بخش‌های دیگر فیلم کمتر دیده می‌شود.
نقش دور در کارنامه هنکس فرصتی بود تا کمدی را از راه خودنمایی یک شخصیت خلافکار بسازد. دور مرتب می‌کوشد خود را فردی سنجیده و مسلط نشان دهد، در حالی که رفتار او و افرادی که برای نقشه گرد آورده، تصویر دیگری می‌سازد. هنکس با کنترل لهجه و حرکت‌ها اجازه می‌دهد همین فاصله در موقعیت‌های گوناگون تکرار شود. نویسنده ضعف فیلم را به این ربط می‌دهد که ریتم کمدی و نتیجه شوخی‌ها در همه صحنه‌ها در یک سطح نیستند. در صحنه‌های هنکس، حتی وقتی ماجرای سرقت توجه کافی جلب نمی‌کند، شیوه حرف زدن و واکنش پروفسور همچنان بخشی از کمدی را جلو می‌برد.
شارلیز ترون در سفیدبرفی و شکارچی، ۲۰۱۲
برداشت تاریک «سفیدبرفی و شکارچی» از افسانه با طراحی فانتزی، موجودات غیرعادی و نبردهای بزرگ ساخته شده است. روایت و پرداخت شخصیت‌ها به نظر نویسنده به اندازه ظاهر فیلم موفق نیستند و ایجاد رابطه عاطفی تماشاگر با داستان دشوار است. سفیدبرفی با بازی کریستن استوارت نیز قدرت لازم برای نگه داشتن همه توجه‌ها در مرکز روایت را ندارد. در چنین شرایطی، ملکه شرور با بازی شارلیز ترون از شخصیت‌های برجسته فیلم می‌شود.
ترون غرور، زیبایی، خشونت و ترس ملکه را در کنار هم نشان می‌دهد. نگاه سرد، حرکت‌های کنترل‌شده و تغییر ناگهانی رفتار باعث می‌شوند شخصیت هم ابهت داشته باشد و هم در لحظه‌هایی آسیب‌پذیر به نظر برسد. فیلمنامه برای پرداخت انگیزه‌ها مجال زیادی نمی‌دهد و بازیگر از همان صحنه‌های محدود برای نشان دادن دلیل رفتارهای ملکه استفاده می‌کند. ترس از پیری و از دست رفتن قدرت و زیبایی، پشت رفتار خشن او دیده می‌شود. همین وجه باعث می‌شود ملکه با وجود ضعف‌های فیلم در ذهن بسیاری از تماشاگران پررنگ‌تر از قهرمان بماند.
کار ترون بر این فرض استوار است که شرارت ملکه از ترس از دست رفتن چیزی می‌آید که برایش اهمیت دارد. زیبایی و جایگاه، ابزار حفظ قدرت او هستند و هراس از زوال هر دو به رفتار او جهت می‌دهد. برای همین، لحظه‌هایی که ملکه خود را باوقار نشان می‌دهد در کنار تغییر ناگهانی رفتار یا چهره‌اش معنا پیدا می‌کنند. نویسنده معتقد است همین ظرافت در رفتار شخصیت، تضاد با قهرمانی را تشدید می‌کند که فیلم فرصت کمتری برای نشان دادن نیروی درونی او ایجاد کرده است. طراحی فانتزی و اندازه نبردها برای ایجاد همان اثر عاطفی کافی نبوده‌اند.
گری اولدمن در گمشده در فضا، ۱۹۹۸
گری اولدمن در «گمشده در فضا» نقش دکتر زکری اسمیت را دارد. اسمیت فردی خودخواه، فرصت‌طلب و مرموز است که در آغاز به یک مأموریت فضایی وارد می‌شود و سپس حضورش برای دیگران خطر ایجاد می‌کند. فیلم با وجود ایده و جلوه‌های ویژه پرهزینه، میان ماجراجویی خانوادگی، اکشن و علمی‌تخیلی در رفت‌وآمد است. روایت نمی‌تواند همه ظرفیت جهان داستان و شخصیت‌ها را به کار بگیرد.
اولدمن از تغییر لحن، نگاه‌های حساب‌شده و ترکیب طنز با بدخواهی استفاده می‌کند تا اسمیت در هر صحنه انگیزه‌ای قابل تشخیص داشته باشد. حتی وقتی رفتار شخصیت عمداً اغراق می‌شود، بازیگر میان جنبه خنده‌دار و تهدیدکننده او تعادل برقرار می‌کند. فرصت‌طلبی اسمیت هم به جنبه کمیک داستان کمک می‌کند و هم می‌تواند خطر واقعی برای مأموریت بسازد. در ارزیابی نویسنده، فیلم از آثار ماندگار علمی‌تخیلی به شمار نمی‌آید، اما اجرای اولدمن بخشی از سرگرم‌کنندگی آن را حفظ کرده است.
دکتر اسمیت قرار است در مأموریتی که دیگر شخصیت‌ها آن را جدی می‌گیرند دنبال منفعت خودش باشد. این تضاد به بازیگر امکان می‌دهد واکنش‌های کمیک را با رفتارهایی همراه کند که برای دیگران خطر واقعی دارند. اولدمن در برداشت نویسنده، نشانه‌های این دو وجه را حتی در صحنه‌هایی حفظ می‌کند که فیلم به سوی ماجراجویی خانوادگی می‌رود. به همین دلیل، لحن طنزآمیز او تمام تهدید شخصیت را خنثی نمی‌کند و رفتار تهدیدکننده هم جنبه سرگرم‌کننده آن را از میان نمی‌برد. مقایسه این نقش با ظرفیت‌های استفاده‌نشده جهان فیلم نشان می‌دهد چرا اسمیت پس از پایان فیلم بیشتر در ذهن می‌ماند.
جنیفر آنیستون در شکارچی جایزه‌بگیر، ۲۰۱۰
مایلز، شکارچی جایزه‌بگیر با بازی جرارد باتلر، مأمور می‌شود همسر سابقش نیکول هرلی را دستگیر کند. نیکول به‌دلیل حاضر نشدن در دادگاه تحت تعقیب است. چنین موقعیتی می‌تواند هم زمینه برخورد و تعقیب ایجاد کند و هم فرصت شوخی درباره رابطه سابق دو شخصیت را فراهم کند. نویسنده معتقد است فیلم بیشتر به موقعیت‌های قابل پیش‌بینی و شوخی‌های تکراری ژانر کمدی رمانتیک متکی است و از همه امکانات ایده استفاده نمی‌کند.
آنیستون برای نیکول واکنش‌هایی طبیعی و شوخ‌طبعی ظریف در نظر می‌گیرد. شخصیت به کمک زمان‌بندی کمدی بازیگر، انرژی خود را حتی در برخی صحنه‌های کم‌رمق حفظ می‌کند و مستقل از مایلز به نظر می‌رسد. تعامل آنیستون با باتلر هم در بعضی بخش‌ها به باورپذیری رابطه پرتنش میان آن‌ها کمک می‌کند. به نظر نویسنده، فیلم در میان کمدی‌های رمانتیک کمتر به یاد می‌ماند، اما بازی آنیستون نمونه‌ای از ظرفیت او در همین گونه است. برای کسانی که او را به‌عنوان یکی از شش بازیگر محوری «فرندز» می‌شناسند، انتظار از توانایی کمدی او از پیش بالا بود.
گرفتاری مایلز و نیکول به گذشته مشترکشان مربوط است و جذابیت ایده اولیه از این می‌آید که مأمور دستگیری و فرد تحت تعقیب یکدیگر را خوب می‌شناسند. وقتی فیلم به شوخی‌های آشنای کمدی رمانتیک برمی‌گردد، همه این امکان به کار نمی‌رود. آنیستون در واکنش به رفتار مایلز به نیکول فرصت می‌دهد از موقعیتی که برایش پیش آمده فقط پیروی نکند و شوخی یا تصمیم خودش را داشته باشد. نقش جرارد باتلر نیز در صحنه‌های مشترک برای ایجاد این رفت‌وبرگشت اهمیت دارد. به همین دلیل، نویسنده برخی لحظه‌های دونفره را باورپذیرتر از ساختار کلی فیلم ارزیابی می‌کند.
تام هاردی در ونوم: بگذار کارنیج بیاید، ۲۰۲۱
ونوم در کمیک‌های مارول موجودی بیگانه با ظاهر ترسناک، اشتهای زیاد و رفتار پیش‌بینی‌ناپذیر است. این ویژگی‌ها امکان ساخت داستانی متفاوت را فراهم می‌کنند. از نظر نویسنده، سه‌گانه سینمایی در روایت، پرداخت شخصیت و فیلمنامه به همه ظرفیت ونوم نرسید و قسمت دوم از دو قسمت دیگر ناامیدکننده‌تر بود. پیش رفتن سریع داستان، فرصت گسترش رابطه ادی براک با ونوم را کم می‌کند. بخش‌هایی از این رابطه به شوخی‌های تکراری واگذار شده و کارنیج نیز با وجود ظاهر تهدیدآمیزش زمان کافی برای تبدیل شدن به خطری اثرگذار پیدا نمی‌کند.
تام هاردی در میان این محدودیت‌ها رابطه دو شخصیت را زنده نگه می‌دارد. تغییرات کوچک در صدا و حرکت، طنز فیزیکی و واکنش‌های او تفاوت میان درماندگی ادی و رفتار خشن ونوم را نشان می‌دهند. او بخشی از جذابیت صحنه‌ها را حتی زمانی حفظ می‌کند که داستان برای پرداخت شخصیت‌ها توقف نمی‌کند. حسرت نویسنده از اینجا می‌آید که جلوه بصری و امکان داستانی این شخصیت می‌توانست مجموعه‌ای بلندپروازانه‌تر بسازد. اجرای هاردی سهم خود را در جان گرفتن ونوم ادا می‌کند و کیفیت کل سه‌گانه همچنان به فیلمنامه و تصمیم‌های دیگر عوامل وابسته است.
نویسنده رابطه ادی و ونوم را بخشی می‌داند که می‌توانست در مرکز قسمت دوم قرار بگیرد. تفاوت واکنش این دو در صحنه‌های مشترک، ظرفیت کمدی و درگیری را هم‌زمان ایجاد می‌کند. سرعت زیاد روایت باعث می‌شود این تفاوت‌ها در شماری از موقعیت‌ها در حد شوخی کوتاه باقی بمانند. هاردی با فاصله گذاشتن میان صدای ادی و شیوه بروز خشم ونوم سعی می‌کند بخش بیشتری از رابطه آن‌ها را در اجرا نگه دارد. در مقابل، فرصتی که برای نشان دادن خطر کارنیج لازم است از جنس انتخاب‌های فیلمنامه و روایت است و صرفاً به کیفیت اجرای بازیگر نقش اصلی وابسته نیست.
آلیسیا ویکاندر در هفتمین پسر، ۲۰۱۴
«هفتمین پسر» با جهان جادویی، نبردهای فراطبیعی و حضور جف بریجز و جولیان مور وعده ماجراجویی فانتزی می‌داد. فیلم در ارزیابی نویسنده به کلیشه‌های ژانر نزدیک می‌ماند و روایت شتاب‌زده بسیاری از ایده‌ها را پیش از گسترش رها می‌کند. آلیس دیان، با بازی آلیسیا ویکاندر، شخصیت اصلی فیلم نیست، اما توانایی جادویی و ارتباطش با نیروهای تاریک می‌توانست زمینه پرداخت دقیق‌تری فراهم کند. فیلم برای توضیح گذشته، انگیزه‌ها و کشمکش درونی او فرصت زیادی صرف نمی‌کند.
ویکاندر در اجرای آلیس میان بی‌گناهی ظاهری، سرکشی و رفتار رازآلود تعادل ایجاد می‌کند. نحوه ایستادن و واکنش نشان دادن و استفاده از نگاه باعث می‌شود شخصیت ورای توضیحاتی که فیلمنامه درباره او می‌دهد، حضوری مستقل داشته باشد. در نگاه نویسنده این اجرا نشانه‌ای از توان بازیگری بود که بعدها در آثار جدی‌تر دیده شد و در دوره بعدی کارنامه‌اش اسکار گرفت. «هفتمین پسر» ممکن است از فانتزی‌های کمتر به‌یادماندنی دهه ۲۰۱۰ باشد. شخصیت آلیس برای نویسنده نمونه‌ای است از بازیگری که می‌تواند از امکانات محدود نقش استفاده بیشتری بکند.
در داستانی که روابط جادویی و نیروهای تاریک بخش مهمی از ماجرا هستند، آلیس می‌توانست راهی برای پرداختن به منشأ توانایی‌ها و کشمکش میان نیروهای مختلف باشد. نقش فرعی او زمان کافی برای این مسیر پیدا نمی‌کند. با این حال، ویکاندر تلاش می‌کند تماشاگر در نگاه و حرکت شخصیت، چیزهایی فراتر از اطلاعات گفته‌شده در دیالوگ‌ها ببیند. این ترکیب معصومیت ظاهری با سرکشی و رازآلودگی در برابر سرعت اتفاقات فیلم دوام می‌آورد. اشاره به جایزه اسکار دوره بعدی کارنامه ویکاندر در فهرست برای توضیح فاصله میان ظرفیت او و امکاناتی است که این نقش در اختیارش گذاشته بود.
بن کینگزلی در بلادرین، ۲۰۰۵
فیلم اووه بول داستان رین، دختری نیمه‌انسان و نیمه‌خون‌آشام، را دنبال می‌کند. او برای انتقام و مقابله با نیروهای تاریکی وارد نبرد می‌شود. این ایده می‌توانست به یک فیلم خون‌آشامی پرکشش تبدیل شود. از نگاه نویسنده، فیلمنامه پراکنده، دیالوگ‌های کم‌اثر، کارگردانی نامتمرکز، مبارزه‌های سطحی و بازی‌های ناهماهنگ باعث شده‌اند شخصیت‌ها هویت کافی پیدا نکنند. او «بلادرین» را در شمار نمونه‌های ناموفق اقتباس سینمایی از بازی ویدئویی قرار می‌دهد.
بن کینگزلی که برای ایفای نقش گاندی اسکار گرفته، اینجا فرمانروای خون‌آشام‌ها، کگان، را بازی می‌کند. او با بیان رسمی و لحن جدی به شخصیت ابهت می‌دهد. کیفیت نوشته و اجرای صحنه‌ها دست بازیگر را در نشان دادن سویه‌های دیگر شخصیت بسته است. برای نویسنده، جذابیت این انتخاب بیشتر در فاصله میان کارنامه کینگزلی و کیفیت فیلم است. تماشای اینکه بازیگر با نقش کگان چگونه روبه‌رو می‌شود، از بخش‌هایی است که در میان انتقادها از اثر توجه جلب می‌کند.
ورود بازیگری چون کینگزلی به نقش فرمانروای خون‌آشام‌ها می‌تواند به تماشاگر این انتظار را بدهد که کگان نیروی محرک بخش مهمی از ماجرا باشد. روایت فیلم برای نشان دادن جایگاه و انگیزه‌های او ابزار کافی فراهم نمی‌کند. کینگزلی با نحوه ادا کردن جمله‌ها و جدی گرفتن شخصیت، سعی می‌کند این کمبود را در محدوده اجرا جبران کند. نویسنده معتقد است حتی همین ابهت هم بر ضعف‌های گسترده‌تر صحنه‌های نبرد، دیالوگ‌ها و ریتم روایت غلبه نمی‌کند. آنچه باقی می‌ماند کنجکاوی درباره حضور بازیگری با کارنامه‌ای مانند «گاندی» در اقتباسی است که بسیار پایین‌تر از ظرفیت ایده اولیه ارزیابی شده است.
این نمونه‌ها نشان می‌دهند عملکرد بازیگر را می‌توان در کنار کار فیلمنامه‌نویس، کارگردان، تدوینگر و آهنگساز بررسی کرد. وقتی میان این بخش‌ها هماهنگی شکل نمی‌گیرد، هزینه تولید، تبلیغات و حضور نام‌های بزرگ لزوماً انتظارات را برآورده نمی‌کنند. با این حال، تماشاگر ممکن است پس از پایان چنین فیلمی یک اجرای مشخص را به خاطر بسپارد و همان اجرا را دوباره بررسی کند.
در هر نمونه، نقش بازیگر در شکل دادن به واکنش مخاطب متفاوت است. دی آرماس و ترون به شخصیت‌هایی که فشار بیرونی و ترس درونی دارند، از راه حالت بدن و نگاه نزدیک می‌شوند. هنکس و اولدمن بخشی از توجه تماشاگر را با تنظیم ریتم کمدی نگه می‌دارند. آنیستون از واکنش به بازیگر مقابل استفاده می‌کند و هاردی تفاوت دو شخصیت را در اجرا می‌سازد. هاپکینز و کینگزلی با نحوه بیان و جدی گرفتن موقعیت داستان به نقش‌هایی وزن می‌دهند که فیلمنامه فرصت زیادی برای پرداختشان نگذاشته است. رابی و ویکاندر نیز در نقش‌هایی ظاهر می‌شوند که امکان نمایش ابعاد بیشتر شخصیت را نشان می‌دهند. انتخاب‌های فهرست از کنار هم گذاشتن همین تفاوت‌ها به دست آمده است.
- 16
- 4
