قبل از اینکه کشتیهای تجاری و هواپیماها محصولات کشورهای خلیجفارس را جابهجا کنند این لنجهای سنتی بودند که به تجارت بین کشورها رونق میدادند ولی در سالها اخیر به دلیل شدتگرفتن اختلافات بین کشورهای عربی و ایران، کاسبی این لنجها کساد شده و ازسویدیگر، قیمت ناعادلانه سوخت که چند برابر بازار آزاد است باعث شده وضعیت بیکاری استانهای حوزه خلیجفارس بحرانیتر شود.
یکی از فعالان لنجبری در اعتراض به عدم توجه دولت به مشکلات شاغلان این صنف میگوید: «در هر لنج بهصورت متوسط ۱۰ نفر کار میکنند و اینقدر به مشکلات ما بیتوجه هستند که هر سال تعداد زیادی از لنجها در کنار رودخانهها رها میشوند تا غرق شوند و ملوانان و ناخداها هم از سر بیکاری به فلافلفروشی روی میآورند. وضعیت جامعه کارگری ایران هر روز بحرانیتر میشود و بهجای اینکه دولت از بیکاری افرادی مانند ملوانان جلوگیری کند با دریافت نرخ چند برابر گازوییل به غرقشدن لنجها بیشتر کمک میکند. با توجه به اینکه قیمت سوخت در بازار آزاد برای کامیونها، کشتیهای تجاری، ماشینها مکانیکی و...
لیتری ۴۰۰ تومان است صاحبان لنجهای باری برای هر لیتر گازوییل باید نزدیک به دو هزار و ۴۰۰ تومان بپردازند؛ البته این آخرین قیمت است و شاید در هفته آینده افزایش پیدا کند. یکی از دلایلی که مسئولان وزارت نفت قیمت سوخت لنجبران را افزایش میدهند به گفته خودشان جلوگیری از قاچاق سوخت و قاچاق کالاست. در وضعیتی که مسئولان انتظامی دلیل قاچاق کالا را عدم نظارت دقیق بر مرزهای خاکی و دریایی ایران میدانند ولی در مقابل بهجای نظارت بر کانتینرهایی که کامیون و کشتیها میدانند در مقابل وزارت نفت راه مبارزه با قاچاق را افزایش قیمت سوخت لنجبران میداند که این واکنش آنها باعث بیکاری هزاران ملوان و ناخدا شده و همواره با ایجاد محدودیتهایی مانند کاهش فعالیتهای تهلنجی (محصولاتی که ملوانان در سفرهای خارجی همراه خود به داخل کشور میآورند) رفتهرفته تیشه بر ریشه شغل لنجبری میزنند.
احمد مرادی، نماینده مردم بوشهر در اعتراض به وضعیت لنجبران به «وقایعاتفاقیه» میگوید: «این رفتار وزارت نفت پسندیده نیست زیرا وضع بیکاری در استانهایی که بهنوعی مردمش با لنج امرارمعاش میکنند بحرانی است و کاهش فعالیتهای لنجبران باعث افزایش اعتراضات میشود، شهروندان در دیدارهایی که با نمایندگان خود دارند از وضعیت موجود احساس ناامیدی میکنند زیرا هر روز وضعیتشان بحرانیتر میشود». عمده فعالیتهای ایرانیانی که در حوزه خلیجفارس زندگی میکنند به ماهیگیری و لنجبری بازمیگردد. در سالهای اخیر به دلیل کاهش ذخایر آبی درآمد ماهیگیران کاهش چشمگیری داشته و از روی دیگر کاهش فعالیتهای لنجبران باعث شده چالش عدم دسترسی به منبع درآمدی و همچنین وضعیت نامناسب آبوهوا و گردوخاک باعث شده مردم حاشیه خلیجفارس از زندگی ناامید شوند.
کاری جز اعتراض کردن نداریم
در همین رابطه مسعود حیاوی، مدیرعامل تعاونی لنجداران آبادان درمورد ناعلادلانهبودن قیمت هر لیتر گازوییل خریداریشده توسط لنجبران به «وقایعاتفاقیه» میگوید: «وضعیت اینقدر برای فعالیت لنجبران و ملوانانی که در حاشیه خلیجفارس زندگی میکنند بهکندی پیش میرود و کار ما شده کنار ساحلنشستن و بهدریاخیرهشدن اما بااینحال به آینده امیدواریم. اختلافات سیاسی بین کشورهای عربی و ایران از یکسو و محدودیتهایی که برای ما ایجاد میکنند ازسویدیگر، باعث راکدشدن زندگی شده است.
هر وقت هم به شرایط اعتراض میکنیم به ما تهمت قاچاقچیبودن میزنند. اگر من و همکارانم قاچاقچی بودیم مطمئن باشید هیچوقت اعتراض نمیکردیم؛ البته شرایط الان با چند سال پیش فرق کرده و ما هر مسئولی را که میبینیم از شرایط نامناسب زندگیمان شکایت میکنیم خودمان توان کار داریم و انتظاری هم از دولت برای بهبود وضعیت نداریم ولی به شرطی که چوب لای چرخ ما نگذارند. چرا من بهعنوان یک لنجدار باید برای هر لیتر گازوییل ۲ هزار و ۴۰۰ تومان بپردازم ولی یک کامیوندار باید ۴۰۰ تومان بابت آن بپردازد.
اگر امکان آن وجود داشته باشد که در صنف ما قاچاق سوخت و کالا انجام شود در سوی دیگر کامیوندارها هم میتوانند این کار را انجام دهند. من نمیگویم که باید آنها هم همین مقدار پول بابت سوختشان بپردازند بلکه حرف ما این است که این ناعدالتی را تمام کنند. برای بازشدن وضعیت و اینکه ما در هر سفر چه مقدار باید پول بپردازیم برای شما و مخاطبانتان شرح میدهم. بهعنوان مثال قدرت موتور یک لنج ٦٤٠ اسب بخار است و برای طیکردن مسیر آبادان به دوبی تقریبا به ٩ هزار لیتر احتیاج دارد و برای هر سفر درحالحاضر باید ۲۱ میلیون و ۶۰۰ هزار تومان بپردازد. پرداخت این مبلغ برای لنجبرها خیلی رقم بالایی است و به دلیل پایینبودن هزینه صادرات در بسیاری از مواقع برای ما صرف ندارد که به دوبی برویم چون باید بیش از کرایهای که دریافت میکنیم هزینه کنیم.
در هر لنج ۷ تا ۱۰ نفر کار میکنند و اگر لنج حرکت نکند آنها هم بیکار میشوند. با توجه به اینکه همه ما به آینده امیدوار هستیم ولی خودتان از وضعیت ما چه برداشت میکنید؟ به هر طریق ما کاری جز اعتراضکردن نداریم حالا این بستگی به مسئولان دارد که چقدر صدای ما را بشنوند».
هیچکس نمیخواهد مال حرام سر سفرهاش ببرد
قاسم خلفی، مدیرعامل تعاونی لنجبری بوشهر درمورد وضعیت شغلی آنها و قیمت سوختی که میپردازند به «وقایعاتفاقیه» میگوید: «متاسفانه قیمت سوختی که برای لنجها میپردازیم، ثابت نیست. در هفتههای اخیر این قیمت تا نزدیک دو هزار و ۴۰۰ تومان هم رفته است. ما برای هر سفری که به قطر داریم باید بین ۸ هزار تا ۱۲ هزار لیتر سوخت مصرف کنیم. باید توجه داشته باشیم که ما تنها میتوانیم صادرات داشته باشیم و خبری از واردات نیست زیرا کسی به ما سفارش کالا نمیدهد.
بههمیندلیل بهصورت معمول برای هر سفر ۲۰ میلیون تومان بابت کرایه دریافت میکنیم. درحالحاضر با توجه به قیمت سوخت فقط لنجهایی میتوانند سفر کنند که کوچکتر هستند و در مقابل کرایه کمتری هم دریافت میکنند. خوشبختانه از وقتی روابط ایران با قطر بهبود پیدا کرده ما بهصورت میانگین ماهی یک سفر داریم که تنها برای گریز از بیکاری تن به این سفرها میدهیم وگرنه درآمد چندانی برای ما ندارد. به غیر از این اکنون وضعیت فعالیتهای تهلنجیها هم مختل شده و هیچکس نمیداند چه در انتظارشان است. از هر زاویهای که به وضعیت نگاه کنیم، میبینیم درشرایطیکه دولت میتواند از لنجهای باری برای گریز از بیکاری حمایت کند ولی به دلایل نامشخص از فعالیت لنجبران جلوگیری میکنند. اگر از لنجبران حمایت شود بیشک ما با کاهش قاچاق روبهرو خواهیم بود. مطمئن باشید هیچکس نمیخواهد مال حرام سر سفره خانوادهاش باشد».
- 14
- 2
