یحیی گل محمدی در گفت و گوی تلویزیونی دوشنبه شب خود صراحتاً اعلام کرد ترکیب اصلی تیمش چیزی نیست که هواداران و رسانه های تیم رقیب از آن بی خبر باشند و با ارنجی کاملاً مشخص پا به فینال لیگ قهرمانان آسیا خواهد گذاشت اما در مدل مربیگری یحیی نوعی موذیگری خاص و منحصر به فرد هم وجود دارد و گاهی اوقات میتوان منتظر غافلگیری های کوچک و بزرگ در تصمیماتش بود.
در حال حاضر به نظر میرسد ترکیب اصلی پرسپولیس برای بازی شنبه مقابل اولسان هیوندای کاملاً مشخص است. بدین ترتیب که حامد لک درون دروازه می ایستد، سیدجلال و کنعانی در مرکز خط دفاع، آقایی و شیری در دفاع چپ و راست، سرلک و نوراللهی در مرکز میدان، بشار و عالیشاه بعنوان هافبک های راست و چپ و در نهایت عبدی و نعمتی در خط حمله.
این همان ترکیبی بود که در بازی درون تیمی بعنوان تیم اصلی به میدان رفت و نسبت به آخرین مسابقه رسمی پرسپولیس مقابل شهرخودرو یک تغییر در خط حمله داشت که عبدی جای رمضانی را گرفته بود.
آنالیز اولسان و احتمال تغییرات
ترکیب اصلی پرسپولیس زمانی مشخص شد که کادر فنی پرسپولیس حریفش در فینال را نمی شناخت و غیر از یکسری اطلاعات کلی، خیلی دقیق روی حریف فینال متمرکز نشده بود تا این که پس از رسیدن اولسان به فینال درست وقتی تیم به قطر رسید آنالیز اصلی روی تیم کره ای شروع شد. حالا کادر فنی پرسپولیس شناخت قابل توجهی از نقاط قوت و ضعف اولسان دارند که اتفاقاً یحیی در همان گفت و گوی تلویزیونی به صورت کلی به برخی از آنها اشاره کرد و حتماً در هر دو وجه جزئیات بسیاری هم وجود دارد که او تا روز به میدان فرستادن تیمش آنها را در نظر خواهد گرفت. یعنی برای کور کردن آن جزئیات قوی از تیم حریف برنامه تدافعی می چیند و با در نظر گرفتن نقاط منفی، راه هایی برای ضربه زدن به اولسان پیدا می کند.
حالا مربیان پرسپولیس با در نظر گرفتن شناخت شان از اولسان میتوانند تغییراتی جزئی در ترکیب و سیستم تیم ایجاد کرده و البته استراتژی خود در این تک مسابقه حساس و سرنوشت ساز را با توجه به آنچه از حریف به دست آورده اند تعیین کنند.
با این حساب چنانچه آن وجه موذیگری و غافلگیرکننده یحیی را در نظر بگیریم هیچ بعید نیست در بازی شنبه شگفتانه هایی از جنس تغییر و جابه جایی بازیکنان در ترکیب یا سیستم بازی در حین مسابقه را شاهد باشیم.
ریسک تغییرات بدون تمرین
شاید وقتی بحث تغییر ترکیب حتی در کمترین موارد( مثلاً یک بازیکن) یا تغییر سیستم با جزئیاتی اندک را پیش می کشیم ناخوداگاه این سؤال در ذهن ایجاد می شود که برای مسابقه ای با این اندازه اهمیت و تعیین کنندگی میتوان چنین ریسکی را متحمل شد و بدون تمرین یا بازی با این ترکیب و سیستم جدید و تست کردن نفرات و جابه جایی ها در آن ارنج دست به چنین تغییراتی زد؟ خب واقعیت اینکه هیچ کس بازی درون گروهی چند روز قبل را ندیده و از جزئیاتش آگاهی ندارد چرا که اعضای کادر فنی پرسپولیس هیچ چیز از آن مسابقه و جزئیات فنی اش نگفتند.
این را بگذارید کنار ماجرای شروع آنالیز رسمی از حریفی که در تمام باز ی های قبلی اش حداقل دو گل زده تا مشخص شود ایجاد تغییرات جزئی در ترکیب و سیستم چندان هم نمی تواند بیراه و بی محل باشد یا تصور کنیم چنین حرکتی از سوی کادر فنی پرسپولیس غیرممکن است.
۲- ۴- ۴ لوزی با حضور کمال
در ترکیبی که تصور می کنیم مقابل اولسان به میدان برود کمال کامیابی نیا جایی در ارنج اولیه ندارد اما همه می دانیم نه احمد نوراللهی و نه میلاد سرلک به اندازه کمال قابلیت بازی مقابل خط دفاعی و پوشش آن منطقه از زمین را ندارند و به عبارتی بیشتر هافبک های رو به جلو، پاسور و بازیساز هستند که مدل بازی شان به حضور مداوم در جنگ های وسط زمین نمی خورد و هیچ وقت اندازه کمال تکل نزده اند و تنه شان به تنه حریف نخورده است.
دیروز جلال چراغپور به نکته جالبی در خصوص مدل تهاجمی اولسان و ایجاد مربعی در خط حمله اشاره کرده بود:« این تیم از یک فوتبال دو یا سه نفره استفاده می کند که بین حفره یا فاصله بین دو خط پرسپولیس به وجود می آید. یعنی فاصله بین سیدجلال حسینی و حسین کنعانی زادگان و کمال کامیابی نیا و سرلک. یعنی اگر بین این بازیکنان فاصله ای بیشتر از ۵ متر به وجود بیاید، تیم اولسان دقیقاً برای همین فضا نقشه دارد و با همین تاکتیک تمام گل های خودش را زده است. روش بازی تیم اولسان یک بازی دو نفره، به اضافه یک نفر اضافه است. پس اگر مسئولان فنی پرسپولیس بتوانند این معادله را حل کنند از اولسان گل نخواهند خورد.»
قطعاً یحیی گل محمدی و کادرش در بازی بزرگی مثل فینال هدف اولیه را گل نخوردن و هدف ثانویه را دستیابی به دروازه حریف قرار خواهند داد پس طبیعی است که راه ها و نقشه های کور کردن نقاط قوت اولسان در فاز تهاجمی را در اولویت قرار خواهند داد.
در این شرایط و با در نظر گرفتن مثلث تهاجمی خطرناک حریف متشکل از یون بیت گارام – بیورن یانسن- جونیور نگرائو در فاز حمله اضافه شدن کامیابی نیا به ترکیب بعید هم نیست. با این حال اگر کمال به ترکیب اضافه شود یا باید سرلک از ترکیب بیرون برود یا عالیشاه یا سیستم تغییر کند.
یحیی دوست داشت به شکل همزمان از سه هافبک میانی توانمندش یعنی کمال، سرلک و نوراللهی در ترکیب استفاده کند اما تست استفاده توأمان از آنها مقابل نفت مسجدسلیمان جواب نداد چرا که در سیستم ۲- ۴- ۴ خطی، سرلک به عنوان هافبک چپ و روی دست سعید آقایی بازی کرد که نه در حمله نه در دفاع عنصر مفیدی نبود و با کارایی پایینش حتی باعث شد آقایی در فاز دفاعی افت عجیبی داشته باشد و یک نیمه پراشتباه را در آن دیدار تجربه کند.
سرلک در بازی با شهرخودرو به مرکز زمین آمد و کمال بیرون رفت تا یکی از بهترین های تیمش در میانه میدان باشد و با توجه به آن نمایش و گلزنی بعید است دوباره از ترکیب بیرون برود مگر اینکه یحیی سیستم تیمش را به ۲- ۴- ۴ لوزی تغییر دهد و با بیرون گذاشتن امید عالیشاه- که با توجه به برگشت های ضعیفش یک نگرانی در فاز دفاعی خواهد بود – کمال را در رأس عقب لوزی و بشار را در رأس جلو قرار دهد و از نوراللهی و سرلک به عنوان دو بازیکن خط میانی بهره ببرد.
با این تغییرات یحیی می تواند دل قرص تری در دفاع داشته باشد چرا که کمال مأمور پاک کردن فضای مقابل خط دفاعی و جنگ در آن محدوده خواهد شد ضمن اینکه می تواند از دو بازوی خود کمک بگیرد.
این چیدمان و این سیستم البته یک ریسک بزرگ خواهد داشت و به احتمال قریب به یقین درصد کارهای ترکیبی از کانال های کناری که عمدتاً بین مدافعان و هافبک های راست و چپ انجام می شود تقلیل خواهد یافت و بازوها باید آنقدر قدرتمند باشند که هم در مرکز زمین به کمال و بشار کمک کنند و زوج سازی انجام دهند هم به موازات خط طولی شریک امور تهاجمی و تدافعی مدافعان کناری خود باشند.
در بخش تهاجمی این چیدمان هم باید در نظر داشت که بشار رسن به عنوان تهاجمی ترین عضو خط هافبک چهار نفره با بازی در پست ۱۰( مهاجم سایه) اصلاً ناآشنا نیست چرا که در تیم ملی عراق بخصوص بعد از حضور کاتانچ در رأس کادر فنی این تیم پشت مهاجمان، البته در سیستم ۱- ۳- ۲- ۴ به میدان می رود.
در صورت به میدان رفتن این ترکیب و استفاده از چنین سیستمی بشار می تواند پشتوانه مناسبی برای دو مهاجم پرسپولیس باشد که یکی از آنها ذاتاً مهاجم نیست( نعمتی) و دیگری تجربه بسیار اندکی در میدان های بزرگ و بین المللی دارد( عبدی).
پلن B با حضور آرمان رمضانی
پرسپولیس بعد از گل نخوردن باید دنبال گل زدن هم باشد و با وجود تمام کمبودها و نقایصی که به خاطر از دست دادن بازیکنان ارزشمندی مثل آل کثیر، پهلوان و امیری در فاز تهاجمی ایجاد شده ضعف خط دفاعی حریف می تواند امیدوارکننده باشد.
مروری بر بازی ویسل کوبه- اولسان و اشتباهات مدافعان حریف کره ای در شرایطی که تحت فشار قرار می گیرند، نشان می دهد می توان روی این قضیه مانور کرد اما طبیعتاً پرس از بالا هم بازیکنان متخصص می خواهد هم نفرات فوق العاده آماده ضمن اینکه طبیعتاً نمی توان برای دقایقی طولانی پرس از بالا انجام داد و این حربه برای دقایق مشخصی از بازی می تواند راهگشا باشد.
مهدی عبدی و سیامک نعمتی حتی اگر مهاجمان کلاسیک و فینیشرهای قابلی نباشند در عنصر دوندگی و بازی فیزیکی جزو خوب های تیم شان یا حتی بهترین ها به حساب می آیند و می توان روی این ویژگی شان در مصاف با خط دفاع اولسان حساب باز کرد و در چنین شرایطی حتی می توان به گلزنی هافبک های پرسپولیس امیدوار بود.
اما اگر این پلن جواب ندهد و پرسپولیس در کارهای ترکیبی از کانال های کناری و عمق به نتیجه نرسد استفاده از آرمان رمضانی یک پلن B روشن را پیش روی کادر فنی سرخ ها قرار خواهد داد.
در این پلن در همان سیستم ۲- ۴- ۴ لوزی یا حتی سیستم خطی، یحیی می تواند با بیرون بردن عالیشاه از ترکیب، سیامک نعمتی را یک خط عقب تر بیاورد و سر جای خودش بازی دهد. سیامک می تواند هافبک راست باشد و در این صورت بشار رسن به جناح مقابل خواهد رفت تا زوج خط حمله از ترکیب رمضانی – عبدی تشکیل شود.
جلال چراغپور دیروز به تسنیم گفته بود:« با توجه به اینکه دو دفاع وسط این تیم( اولسان) اشتباهاتی دارند، با فیزیک آرمان رمضانی اگر با توپ بلند به دفاع حریف عمق بدهیم و رمضانی توپ اول را بزند یا ما توپ دوم را به دست بیاوریم و بازی کنیم، می توانیم موفق باشیم.»
آرمان رمضانی با وجود تمام نقایصش به عنوان یک مهاجم نوک دقیقاً چنین خاصیتی دارد اما استفاده از چنین استراتژی همچنان نیاز به یک مهاجم تمام کننده در کنار او خواهد داشت یا هافبک هایی که به اندازه کافی به دروازه حریف نزدیک شوند و البته ضربات آخر دقیقی هم داشته باشند.
زوج های نگران کننده
نگاهی به گل های زده پرسپولیس در مراحل قبلی لیگ قهرمانان( بازی های دوحه) و چهار بازی این تیم در فصل تازه لیگ برتر ثابت می کند تیم یحیی برای رسیدن به گل بیشتر یا روی کانال های کناری و کارهای ترکیبی مدافعان و هافبک ها متمرکز می شود یا از ضربات ایستگاهی بهره می برد اما تقریباً از عمق هیچ وقت به گل نرسیده است.
پرسپولیس در دوحه ۱۰ گل زد که ۴ تا از آنها با ضربات ایستگاهی و پنالتی( بشار و شجاع مقابل التعاون، آل کثیر مقابل شارجه و آل کثیر مقابل السد) به دست آمد و ۶ تای دیگر( دو گل آل کثیر به پاختاکور، گل های عبدی به شارجه و النصر، شجاع مقابل شارجه، امیری مقابل شارجه) با همکاری مدافعان و هافبک ها از کانال های کناری و پاس هایی که از گوشه یا کنار خط عرضی محوطه هجده قدم ارسال می شد، ثبت شد.
تیم یحیی در چهار بازی لیگ برتر هم چهار گل زده که دو تا از روی ضربات ایستگاهی و پنالتی بوده( نعمتی و سیدجلال مقابل صنعت نفت و شهرخودرو) و دو تای دیگر یکی با کارهای ترکیبی از گوشه محوطه جریمه و پاس کات بک( نوراللهی مقابل شهرخودرو) و دیگری با توپگیری و ضربه خلاقانه( سرلک مقابل شهرخودرو) به دست آمده است.
اگر بخش استفاده از ضربات ایستگاهی را کنار بگذاریم پرسپولیس همیشه برای رسیدن به گل روی کانال های کناری اش حساب ویژه ای باز کرده که این مسأله با غیبت پهلوان به عنوان هافبک چپ اصلی تیم تا حدودی با اختلال مواجه خواهد شد و عالیشاه باید همان نقش را همراه با وظایف تدافعی به سرانجام برساند.
اما اینجا یک مشکل نگران کننده وجود دارد و آن سابقه اندک همکاری زوج عالیشاه – آقایی در جناح چپ است. هر چقدر که در آن سو بشار و شیری شناخت کافی از هم دارند این سو عالیشاه و آقایی همچنان برای هم غریبه اند.
زوج احتمالی پرسپولیس در جناح چپ بازی فینال دقایق زیادی کنار هم بازی نکرده اند و به نظر می رسد هنوز شناخت دقیق و مناسبی از هم ندارند. عالیشاه و آقایی ۸ دقیقه در بازی اول مقابل التعاون، ۶ دقیقه در مصاف با السد و ۳۲ دقیقه مقابل پاختاکور روی دست هم بازی کرده اند. در لیگ برتر نیز در سه بازی نخست خبری از عالیشاه در ترکیب نبود و اولین بازی این دو بازیکن کنار هم به دیدار با شهرخودرو باز می گردد که آخرین بازی رسمی تیم شان بود. در آن بازی عالیشاه تا دقیقه ۶۷ در زمین بود و در مجموع دقایق حضور توأمان این دو بازیکن در ترکیب به ۱۱۱ دقیقه می رسد.
این مسأله در مورد زوج خط حمله هم وجود دارد. نعمتی و عبدی در خط حمله در آسیا که اصلاً اما در لیگ برتر و مقابل نفت مسجد سلیمان در ترکیب اصلی قرار گرفتند که عبدی دقیقه ۷۹ از زمین بیرون رفت. در بازی با شهرخودرو و دقایق پایانی هم وقتی عبدی به بازی رفت نعمتی از زمین بیرون آمد و تنها حضور همزمان این دو زوج در میدان به عنوان دو مهاجم نوک که باید به شناخت کافی و دقیق از حرکات هم برسند به همان تک دیدار مسجد سلیمان و ۷۹ دقیقه بازی کنار هم محدود می شود.
در عین حال اگر بحث مسابقه رسمی را کنار بگذاریم زوج آقایی – عالیشاه و نعمتی –عبدی در بازی درون تیمی هم تست شده اند و یحیی تنها با اتکا با این آزمایش نهایی قصد دارد از آنها استفاده کند که در نوع خود ریسک بزرگی به حساب می آید.
همچنین در خط حمله اگر برای دقایقی مهدی عبدی و آرمان رمضانی کنار هم بازی کنند( هر چند احتمالش زیاد هم نیست) برای اولین بار این زوج در فینال آسیا شکل خواهد گرفت چرا که این دو بازیکن هیچ وقت به شکل همزمان در ترکیب نبوده اند.
با این حساب ناشناس بودن این دو زوج در ترکیب اصلی پرسپولیس برای فینال می تواند یکی از معضلات این تیم بخصوص در فاز حمله باشد و شاید به این خاطر بود که کادر فنی پرسپولیس اصرار داشتند تا بازی با ذوب آهن حتماً برگزار شود.
سؤال بزرگ درباره استراتژی یحیی
همه از علاقه یحیی و کادرش به بازی مالکانه اطلاع دارند. او حتی زمانی که شهرخودرو را حمایت می کرد با وجود مهره های ضعیف تر نسبت به پرسپولیس دنبال فوتبال مالکانه بود و اتفاقاً حتی در آن تیم نیز از این حیث پیشرفت خوبی داشت.
یحیی این مدل بازی را در پرسپولیس هم بسط داد اما شرایط بازی های لیگ قهرمانان آسیا با لیگ برتر تفاوت دارد و هرگز نمی توانید آنطور که مقابل السد و النصر بازی می کنید با نفت مسجدسلیمان و شهرخودرو هم بازی کنید و توپ را در اختیار داشته باشید.با وجود این پرسپولیس در بازی های منطقه غرب با ثبت رکورد ۶/۵۸ درصد مالکیت توپ به طور متوسط در هر بازی در این آیتم دوم بود که حالا با کامل شدن بازی های شرق احتمالاً این رتبه بین تمام تیم ها پایین تر خواهد آمد.از سوی دیگر اولسان هیوندای نیز تیمی است که به بازی مالکانه علاقه دارد و تعدد پاس های آنها و دقت شان در پاس ها آمار ۵۷ درصد مالکیت توپ به طور متوسط در هر بازی آسیایی شان را ثبت کرده که بسیار به پرسپولیس نزدیک است.اولسان در بازی یک چهارم نهایی مقابل بیجینگ گوان چین از این حیث عملکرد ضعیفی داشت و تنها ۴/۳۷ درصد زمان بازی توپ را در اختیار داشت در حالی که این آمار در دیدار نیمه نهایی مقابل ویسل کوبه به ۳/۶۱ درصد رسید که البته حاکی از تفاوت های دو حریف این تیم در مراحل مختلف بود.حالا پرسش بزرگ درباره استراتژی یحیی در فینال و مقابل اولسان این است که آیا او مثل بازی با السد توپ را به حریف کره ای می دهد یا سعی می کند با بازی مالکانه فوتبال تیمش را به حریف خود تحمیل کند؟پرسپولیس مقابل السد تنها ۴۱ درصد مالکیت توپ را در اختیار داشت اما با استفاده از حملات غیرکلاسیک چند موقعیت ساخت و در نهایت با یک ضربه ایستگاهی برنده شد اما در آن مسابقه امیری، پهلوان و مهم تر از همه آل کثیر مهره هایی ارزشمند برای به نتیجه رسیدن از این حربه بودند که هیچ کدام در فینال حضور نخواهند داشت.
- 17
- 1
