تجربه زیستن پس از صدسالگی در کشوری مانند ژاپن امری معمول و مرسوم است اما در کشورهای دیگر صدسالگی معمول و مرسوم است اما در کشورهای دیگر صدسالگی و عبور از این عدد امری شگفت انگیز است. وقتی به متوسط عمر کشورهای مختلف نگاه کنیم می بینیم که ایران در نیمه بالایی امید به زندگی قرار دارد ولی صدسالگی به معنای این است که چند دهه بیشتر از دیگران فرصت حیات داشته اید. این لیستی از صد ساله های نامدار ایرانی است که شمع صدسالگی را فوت کرده اند.
سید محمدعلی جمالزاده
سید محمدعلی جمالزاده نویسنده و مترجم معاصر ایرانی است که او را پدر داستان کوتاه ایران می دانند او در سال ۱۲۷۰ خورشیدی متولد شد و نخستین مجموعه داستان های کوتاه ایرانی را با عنوان «یکی بود، یکی نبود» در سال ۱۳۰۰ خورشیدی و در برلین منتشر کرد. جمالزاده بیش از ۱۰۰ سال عمر کرد و در سال ۱۳۷۶ در ۱۰۵ سالگی در سوییس درگذشت.
انور خامه ای
دکتر انور خامه ای تاریخ دان ایرانی زاده ۲۹ اسفند ۱۲۹۵ خورشیدی که هم چنان در قید حیات و در حال حاضر ۱۰۱ ساله است. او عضو گروه ۵۳ نفر بود و از بنیان گذاران حزب توده ایران که در ادامه از این حزب جدا شد. انور خامه ای از نخستین دانشجویان شیمی است که در مدرسه عالی تهران (دانشگاه صنعتی) تحصیل کرده است و توانست تا مقطع دکترا ادامه دهد.
محمدتقی بهلول
محمدتقی بهلول گنابادی، واعظ سرشناس خراسانی عمری طولانی یافت. او در سال ۱۲۷۹ خورشیدی در گناباد متولد شد در کودکی به مکتب پدرش رفت و هشت ساله بود که حفاظ کل قرآن شد. در همین دوران در مجالس روضه خوانی شرکت می کرد و به گفته خودش، در کودکی برای زنان منبر می رفت. او ۱۰۵ سال عمر کرد و در سال ۱۳۸۴ درگذشت. او در دوران رضاخان منبرهای پرشوری علیه شاه برگزار کرد.
ابوالحسن اقبال آذر
ابوالحسن قزوینی معروف به «اقبال آذر» خواننده یگانه آواز سنتی، در سال ۱۲۴۲ خورشیدی متولد شد و در سال ۱۳۴۹ درگذشت و هنگام مرگ، ۱۰۷ ساله بود. اقبال آذر معروف به «اقبال السلطان» خواننده موسیقی ایرانی و صاحب یکی از قوی ترین صداها در آواز ایرانی بود. آموزش ردیف های موسیقی را نزد استاد حاج ملا عبدالکریم جناب قزوینی آموخت. سبک آواز او نمونه ای از شیوه آوازی مکتب قزوین است.
ابوالقاسم غفاری
ابوالقاسم غفاری دانشمند حوزه علوم ریاضی، فیزیک و صنعت فضا بیش از یک قرن زندگی کرد. او نخستین ایرانی شاغل در سازمان فضایی ایالات متحده (ناسا) بود. غفاری در سال ۱۲۸۶ خورشیدی در محله سرچشمه تهران متولد شد و ۱۰۶ سال بعد در ایالات متحده درگذشت. او در کنار آلبرت انیشتین در مرکز مطالعات پیشرفته پرینستون روی نظریه «وحدت میدان» و الکترومغناطیس تحقیق می کرد.
پرویز شاهین خو
پرویز شاهین خو یکی از مشهورترین پیرمردهای سینما متولد ۱۲۹۴ خورشیدی در تهران، اسم اصلی اش امیر زند بود. به خاطر ممنوع بودن نام امیر در آن دوران، به پرویز تغییرش داد؛ شاهین خو کارش را به عنوان هنرپیشه از سال ۱۳۱۲ شروع و تا سال ۱۳۸۶- ده سال پیش از درگذشتش- در ده ها فیلم سینمایی و سریال تلویزیونی بازی کرد. خودش می گفت یوگا را او در ایران باب کرده است.
فضلالله رضا
پرفسور فضلالله رضا جزو چهره های سرشناسی است که بیش از یک قرن عمر کرده است. او در سال ۱۲۹۳ خورشیدی در رشت متولد شد. مهندس برق، استاد دانشگاه و سفیر ایرانی است. رضا همچنین رییس اسبق دانشگاه تهران، دومین نایب التولیه دانشگاه صنعتی شریف و سفیر سابق ایران در یونسکو و کانادا بوده است. رضا از سال ۱۳۵۷ استاد دانشگاه های کنکوردیا و دانشگاه مک گیل بود.
منوچهر ستوده
منوچهر ستوده ایران شناس، جغرافیدان تاریخی، استاد دانشگاه تهران و پژوهشگری بود که بیش از ۱۰۰ سالگی زندگی کرد. او در ۱۲۹۲ خورشیدی در تهران متولد شد. در سال ۱۳۱۷ در رشته ادبیات فارسی لیسانس گرفت و در همین دوره در اداره فرهنگ گیلان و دبیرستان «شرف» تهران تدریس می کرد. از او حدود ۶۰ جلد کتاب و نزدیک به ۳۰۰ مقاله به جا مانده است. او در سال ۱۳۹۵ و در سن ۱۰۳ سالگی درگذشت.
حسین آقاملک
حسین ملک موسس موزه و کتابخانه «ملک» است. سال ۱۲۵۰ خورشیدی متولد شد و یک سال بعد از تولد ۱۰۰ سالگی اش درگذشت. پدرش مرحوم حاج محمدکاظم ملکالتجار از بازرگانان به نام بود و پدربزرگش آقا محمدمهدی تبریزی در جنگ های ایران و روس به قشون دولتی پیوست و تا درجه سرهنگی پیش رفت از دوستان نزدیک میرزا تقی خان امیرکبیر بود که «سرای امیر» را در بازار تهران به احترام او بنا کرد.
ابوالحسن صدیقی
ابوالحسن خان صدیقی، نقاش و مجسمه ساز ایرانی و از شاگردان کمالالملک بود. حتما تندیس فردوسی را در میدان فردوسی تهران دیده اید. او همچنین خالق تندیس خیام در پارک لاله تهران، تندیس نادرشاه افشار در آرامگاه نادرشاه (مشهد) و طراح چهره ابوعلی سینا بود. در طول عمرش مجموعا ۸۳ ساخته است. او متولد ۱۲۷۳ خورشیدی بود و در سال ۱۳۷۴ یک سال بعد از تولد صدسالگی اش درگذشت.
- 10
- 6
