به گزارش اعتمادآنلاین به نقل از سایت جنایی، اوایل آبان نماینده سفارت افغانستان به شعبه نهم دادسرای امور جنایی تهران رفت و مقابل عظیم سهرابی، بازپرس پرونده، درباره ربوده‌شدن یکی از اتباع کشورش توضیح داد. خانواده مردی به نام مراد در افغانستان زندگی می‌کردند و امکان سفر به ایران نداشتند. آنان پس از دریافت پیام‌های تهدیدآمیز، از سفارت خواستند برای پیدا کردن و آزادی او اقدام کند.
نماینده سفارت گفت مراد به روایت خانواده‌اش بدون مجوز برای کار وارد ایران شده بود. ربایندگان برای آزادی او ۴۰ هزار دلار خواسته بودند و با فرستادن عکس و فیلم از آزار گروگان، خانواده را برای پرداخت پول تحت فشار می‌گذاشتند. در پیام‌ها تهدید به قتل هم مطرح شده بود. نماینده سفارت فیلم‌ها را به بازپرس داد. در یکی از آن‌ها دیده می‌شد که بخشی از گوش مرد را با قیچی می‌برند.
رد پیش‌پرداخت به ترکیه رسید
بازپرس پس از ثبت شکایت، پرونده را به اداره یازدهم پلیس آگاهی تهران سپرد. مأموران بخش ویژه آدم‌ربایی دریافتند که خانواده پیش از آن ۴۵۰۰ دلار از طریق یک صرافی به‌عنوان پیش‌پرداخت فرستاده است. بررسی گردش پول به صرافی دیگری در ترکیه رسید که وجه از آنجا دریافت شده بود. پیگیری مالی از این مسیر به شناسایی ربایندگان نینجامید.
کارآگاهان فرضیه دیگری را بررسی کردند. آن‌ها احتمال دادند عاملان، مراد و خانواده‌اش را از قبل می‌شناختند و برآوردی از توان پرداخت خانواده داشتند. در این فرضیه، فیلم‌های ضرب‌وشتم و بریدن گوش گروگان برای واداشتن خانواده به پرداخت مبلغ درخواستی فرستاده شده بود. پلیس بر همین اساس سراغ بستگان و آشنایان مراد رفت.
در میان بستگان، مرد جوانی به نام مظفر توجه کارآگاهان را جلب کرد. او با مراد رابطه خوبی داشت، اما چند روز پس از ربوده‌شدن مراد پولی به حسابش آمده و وضع مالی‌اش به شکل محسوسی تغییر کرده بود. استعلام پلیس نشان داد مظفر چند سال قبل نیز به اتهام همدستی در ربودن یکی از هموطنانش از سوی پلیس امنیت بازداشت شده بود. این سابقه و تغییر وضع حساب، تمرکز تحقیق را بر او بیشتر کرد.
قرار کاری و سرنخ محل نگهداری گروگان
مظفر در ظاهر به‌عنوان کارگر ساختمانی در تهران کار می‌کرد. پس از هماهنگی با بازپرس شعبه نهم، افسر پرونده خود را مدیر یک پروژه بزرگ ساختمانی در شمال تهران معرفی کرد. او با این توضیح که یکی از همکاران مظفر او را معرفی کرده و پروژه به کارگر نیاز دارد، قرار ملاقات گذاشت.
روز ملاقات به افسر اطلاع دادند که همسر باردارش برای زایمان به بیمارستان رفته است. او با وجود نگرانی درباره همسر و فرزندش تصمیم گرفت قرار را ادامه دهد. در آن مرحله مظفر تنها سرنخ عملیاتی برای رسیدن به گروگان بود و لغو یا تعویق ملاقات می‌توانست ظن او را برانگیزد. مأموران همچنین نگران بودند که هر تأخیر، با توجه به خشونت ثبت‌شده در فیلم‌ها، جان مراد را به خطر بیندازد.
مظفر در محل قرار بازداشت شد. در تحقیق اولیه پاسخ‌های متناقضی داد و ابتدا ربایش را انکار کرد. سپس مدعی شد خود مراد در برنامه ربایش نقش داشته است. کارآگاهان این گفته را در کنار شواهد بررسی کردند و او در ادامه محل نگهداری مراد و مخفیگاه همدستانش را فاش کرد.
یکی از گروه‌های عملیاتی اداره یازدهم به محل اعلام‌شده در محدوده خیابان خاوران رفت. با وجود مقاومت افراد حاضر، مأموران آنان را بازداشت کردند. مراد با دست و پای بسته در کارگاه نگهداری می‌شد و هنگام آزادی زخمی و خون‌آلود بود. عملیات چهار روز پس از ثبت شکایت و تشکیل پرونده انجام شد.
پرونده‌های مشابه و ادامه تحقیقات
سه نفر دیگر که در عملیات بازداشت شدند، در مواجهه با شواهد پلیس به ربایش با درخواست ۴۰ هزار دلار اقرار کردند. بررسی تلفن‌های همراه و حساب‌های شبکه‌های اجتماعی آنان، سرنخ‌هایی درباره چند قربانی دیگر به دست داد. به گفته پلیس، این افراد نیز از اتباع افغانستان بودند و مدارک موجود حاکی از آن بود که پس از پرداخت مبالغ درخواستی آزاد شدند.
کارآگاهان دریافتند برخی از قربانیان قبلاً به واحدهای پلیس در شهرستان‌های اطراف تهران مراجعه کرده بودند. شرحی که آنان در پرونده‌های خود ثبت کرده بودند، با شیوه نگهداری مراد شباهت داشت. آن‌ها گفته بودند در یک کارگاه حبس شده‌اند و ربایندگان با ضبط و انتشار فیلم آزارشان از خانواده‌ها پول خواسته‌اند. در یکی از این پرونده‌ها مبلغ اخاذی ۱۵ هزار دلار گزارش شده است.
مظفر در این پرونده به طراحی نقشه گروگان‌گیری مراد و ربایش دیگر هموطنان خود متهم شده است. او در بازجویی گفت تاریخ دقیق تصمیم را به یاد ندارد، اما به گفته او طرح ربودن آخرین گروگان حدود دو ماه پیش از اجرای آن مطرح شده بود. بررسی نقش هر متهم و احتمال ارتباط این گروه با موارد دیگر آدم‌ربایی همچنان ادامه دارد.
- 18
- 5
