مشکلات ارزی باعث شده دیگر اسپانسری وجود نداشته باشد/ بدبختانه رشته ما فقط تجهیزات است

محمد رجبلو در گفت‌وگو با ایسنا درباره‌ی اینکه دوچرخه سواری می تواند ناکامی بازی های آسیایی را در قهرمانی آسیا ۲۰۱۹ که اتفاقا در همان اندونزی برگزار می شود جبران کند، بیان کرد: از لحاظ بدنی خیلی آماده هستیم و پراش سرمربی تیم ملی خیلی تخصصی و خوب با ما تمرین کرد فقط زمان خیلی کم بود و اگر سه ماه فرصت داشتیم، می شد فوق العاده کار کرد. در کل ما از لحاظ جسمانی و روحی خوب هستیم اما از نظر وضعیت مالی نه و این مسئله در بلند مدت آسیب می زند.

او ادامه داد: مشکلات مالی که هنوز مثل قبل هست و مشکلات ارزی هم باعث شده دیگر اسپانسری وجود نداشته باشد و داریم به جایی می رسیم که خرید قطعات دوچرخه و لوازم جانبی برایمان غیرممکن شده است. با این شرایط فکر نمی‌کنم دیگر چیزی از دوچرخه سواری باقی بماند.

رجبلو در پاسخ به این پرسش که چقدر امکان دارد دوچرخه سواری ایران با خاطر خوش این‌بار اندونزی را ترک کند، تصریح کرد: ما که از قافله عقب مانده‌ایم و در این ماجرا نمی‌توان گفت ورزشکار کم کاری کرده است، بلکه عوامل زیادی دست به دست هم داده تا این اتفاق بیفتد. کشورهای دیگر وقت گذاشته‌اند و سرمایه گذاری کرده‌اند و به حق‌شان هم رسیدند. الان اوضاع اقتصادی ایران خوب نیست اما در این شرایط ۹۰درصد فشار روی ورزشکار است. با این حال من ورزشکار با تمام وجود تلاشم را می‌کنم اما تلاش من ۱۰ درصد قضیه است و در مورد ۹۰ درصد دیگر کمکی نمی‌شود. با این حال ما خیلی خوب تمرین کردیم و نمی توان نتیجه را پیش بینی کرد اما دلم روشن است در قهرمانی آسیا مدال های خوبی می‌گیریم.

رکابزن ملی پوش ایران در پاسخ به پرسش دیگری مبنی براینکه پس از بازی های آسیایی کمی دلسرد شده بود و به چه دلیل نظرش دوباره تغییر کرد، گفت: آقای پراش با من صحبت کرد و قانع شدم که کار درست این است که عقب نشینی نکنیم. نمی‌خواهم اغراق کنم اما ما تلاش‌مان را بیشتر کردیم. مسائل حاشیه‌ای هم در اردو نبود و تقریبا هر اشکالی که وجود داشت را برطرف کردند فقط مشکلات مالی ما را اذیت می‌کند. ما الان مسابقه نمی رویم و در خودمان رقابت داریم که این خیلی بد است زیرا کشورهای چین، کره جنوبی ، ژاپن و قزاقستان در کاپ های جهانی شرکت می کنند اما ما حتی در پیستی تمرین کردیم که هیچ شباهتی به پیستی که قرار است در آن مسابقه بدهیم، نداشت.

او افزود: تجهیزات حرف اول را در دوچرخه سواری می زند. من اگر در بهترین فرم خودم هم باشم اما تجهیزات خوبی نداشته باشم عملا از کارافتاده محسوب می‌شوم. بدبختانه رشته ما فقط تجهیزات است و رقبای ما با تجهیزات بروزی که دارند ۵۰درصد از ما جلو هستند و ما با چه تکنیک یا تاکتیکی این ۵۰ درصد را جبران کنیم؟ فدراسیون، مربیان و ورزشکاران هر کاری از دستشان برمی‌آید را دارند انجام می‌دهند اما مشکل مالی داریم و باید فکری به حال این قضیه شود چون اگر آن حل شود همه چیز درست خواهد شد. دوچرخه سواری از نظر خطرات و هزینه در راس قرار دارد اما از نظر رسیدگی در کف قرار گرفته است.

الان فقط هزینه دوچرخه جاده ما ۶۰ تا ۹۰ میلیون تومان است. واقعا حیف است دوچرخه سواری که در هر دوره بازی های آسیایی روی مدال آوری آن حساب می کردند الان به وضعیتی رسیده که می گویند، یک مدال می تواند بگیرد. دوچرخه سواری رشته مدال آوری است و حیف است که از بین برود.

رکابزن مدال آور ایران در آسیا در پاسخ به این پرسش که امکان گرفتن سهمیه المپیک در بخش پیست وجود دارد یا خیر، تاکید کرد: خیلی غیر قابل دسترس نیست اما به شرطی که اعزام داشته باشیم ما باید همه کاپ های آسیایی و جهانی را شرکت کنیم و با حضور در تنها در یک قهرمانی آسیا نمی توان سهمیه المپیک گرفت.

او در پایان گفت: از همه کسانی که اردوی تیم ملی زحمت کشیدند، تشکر می‌کنم ما می‌دانیم شرایط مالی خوب نیست با این حال مجموعه فدراسیون و کادرفنی و ورزشکاران  تمام تلاش خود را می کنند.