روایت بهنود از زندگی و انزوای هوشنگ ابتهاج؛ از رفاقت قدیمی تا سال‌های زندان

پژوهشگران می‌گویند به نظر می‌رسد شکر می‌تواند سلول‌های سرطانی را آزاد کند و به گسترش آنها کمک کند.

مسعود بهنود، روزنامه‌نگار و نویسنده، در گفت‌وگویی به مناسبت چهارمین سالگرد درگذشت هوشنگ ابتهاج (سایه)، به مرور خاطرات خود از این شاعر نامدار پرداخته و از زوایای کمتر شنیده‌شده زندگی او سخن گفته است. او روایت می‌کند که نخستین دیدارش با ابتهاج در سال ۱۳۴۴ و با هدف انجام یک مصاحبه برای روزنامه اطلاعات رقم خورد، اما آن گفت‌وگو هرگز به سرانجام نرسید و این دیدار، آغاز دوستی و رفاقتی شد که سال‌ها ادامه یافت.

بهنود در این گفت‌وگو توضیح می‌دهد که پس از ورودش به تلویزیون ملی، به پیشنهاد او و مرحوم ابوالقاسم انجوی شیرازی، هوشنگ ابتهاج برای مدیریت بخش موسیقی رادیو انتخاب شد؛ دوره‌ای که به گفته او یکی از درخشان‌ترین مقاطع تاریخ برنامه‌های «گل‌ها» بود و آثار ماندگاری در موسیقی ایرانی تولید شد. او این دوران را از مهم‌ترین خدمات ابتهاج به فرهنگ و هنر ایران می‌داند.

این روزنامه‌نگار باسابقه بخش مهمی از سخنان خود را به دوران پس از انقلاب و بازداشت هوشنگ ابتهاج اختصاص داده است. به اعتقاد او، زندانی شدن سایه برای حدود ۱۰ ماه، نقطه عطفی در زندگی این شاعر بود و تأثیری عمیق بر روحیه و نگاه او گذاشت. بهنود می‌گوید ابتهاج هرگز تصور نمی‌کرد شاعری که سرود «ای ایران» را خلق کرده، روزی راهی زندان شود و همین تجربه تلخ باعث شد به مرور از فضای فرهنگی و اجتماعی فاصله بگیرد، گوشه‌گیر شود و در نهایت تصمیم به مهاجرت بگیرد؛ هرچند هیچ‌گاه ارتباطش با ایران قطع نشد و همواره برای دیدار دوستان و حضور در کشور رفت‌وآمد داشت.

بهنود همچنین به اختلافات فرهنگی و ادبی سال‌های نخست پس از انقلاب اشاره کرده و معتقد است همان فضای پرتنش، جایگاه واقعی هوشنگ ابتهاج و احمد شاملو را در شعر معاصر ایران بیش از پیش آشکار کرد. او از رابطه نزدیک خود با سایه، اختلاف‌نظرهایی که در مقاطعی میان آن‌ها به وجود آمد، دیدار دوباره پس از آزادی ابتهاج از زندان و گفت‌وگوی مفصلشان برای بی‌بی‌سی نیز سخن گفته و تأکید کرده است که زندان، شخصیت و جهان‌بینی این شاعر را دگرگون کرد.

در این گفت‌وگو، بهنود علاوه بر روایت خاطرات شخصی، تصویری از منش، اخلاق و جایگاه فرهنگی هوشنگ ابتهاج ارائه می‌دهد و او را یکی از تأثیرگذارترین شاعران معاصر ایران می‌داند که آثار و نگاهش همچنان در حافظه ادبی و موسیقایی کشور ماندگار است.