به گزارش انتخاب، اکونومیست نوشت: لی هسین لونگ، وزیر ارشد سنگاپور، اخیراً توصیهای به خارجیهای ساکن این دولتشهر کرد: «لطفاً زرقوبرق را کمتر کنید.» آقای لی به مهاجران هشدار داد که شامپاین گرانقیمت باز نکنند یا شبها با فراریهایشان با سروصدا رانندگی نکنند. چنین افراطهایی ممکن است ساکنان محلی را آزرده کند. خوشبختانه، هنجارهای اجتماعی در دوبی متفاوت است، به گفته لی گوئو، مهاجری در این شهر خلیجی و مالک یک خودروی اسپرت ایتالیایی.
آقای لی تنها نیست. شمار بیشتری از مهاجران ثروتمند چینی همراه با پولهایشان به دوبی نقل مکان میکنند. رکود اقتصاد در داخل چین و استفاده آمریکا از تحریمهای مالی، برخی را به متنوعسازی داراییهایشان سوق داده است. بسیاری از سرمایهگذاران خصوصی، که مدتها سنگاپور را ترجیح میدادند، اکنون به دنبال حوزهای دیگر هستند که آفتابی، امن و کممالیات باشد. شرکتهای چینی که میخواهند از مصرفکنندگان کمخرج در داخل کشور بگریزند نیز به دنبال بازارهای ثروتمند و در حال رشد خارج از آمریکا و اروپا هستند. برای هر دو گروه، دوبی نویدبخش است.
طبق برآوردهای خود چین، ۳۷۰ هزار شهروند این کشور در امارات متحده عربی زندگی میکنند. بیش از ۱۵ هزار شرکت چینی نیز در آنجا فعالیت دارند. هر دو رقم از سال ۲۰۱۹ تقریباً دو برابر شده است. سرمایهگذاران چینی بخشی از موج بزرگتری از مهاجرت ثروت خصوصی به امارات هستند، به گفته شرکت مشاوره هنلی اند پارتنرز که جابهجایی ثروتمندان را رصد میکند. این شرکت برآورد میکند که امارات در سال ۲۰۲۵ خالصاً نزدیک به ۱۰ هزار میلیونر دلاری جدید جذب کرده است. در مقابل، سنگاپور شاهد نصف شدن ورودی خالص سالانه خود به حدود ۱۶۰۰ نفر بوده است. اکنون بیش از ۱۲۵۰ نهاد سرمایهگذاری خصوصی در مرکز مالی فراساحلی دوبی فعالیت میکنند، در حالی که این رقم در پایان ۲۰۲۴ حدود ۸۰۰ بود. هرچند مقامهای اماراتی جزئیاتی درباره ملیت دفاتر خانوادگی ارائه نمیدهند، مشاوران ثروت میگویند سرمایه چینی سهمی نامتناسب و بزرگ از رشد اخیر را توضیح میدهد.
چینیهای مقیم دوبی میتوانند تقریباً همانگونه که در خانه زندگی میکردند، زندگی کنند. شهر نهتنها چند رستوران چینی دارد، بلکه زنجیرههای تأمین کاملی متناسب با سلیقه آنان فراهم است: خریداران در «ویمارت»، اصلیترین سوپرمارکت چینی آنجا، برندهای آشنا را مییابند، و سبزیهای برگی در گلخانههای صحرایی کشت میشود. از سال ۲۰۲۰، والدین میتوانند فرزندانشان را در مدرسه چینی دوبی ثبتنام کنند، نهادی دولتی که برنامه درسی چین را با شهریهای مقرونبهصرفه تدریس میکند. حتی یک بیمارستان چینی نیز وجود دارد. به گفته یکی از تازهواردان، جامعه چینی عمدتاً خودبسنده است.
موج سرمایهگذاری تنها شامل ثروتهای خانوادگی نیست. کسبوکارهای چینی نیز پرچم خود را برافراشتهاند. مرکز کالاهای چندگانه دوبی، یکی از مناطق آزاد تجاری شهر، به گفته فریال احمدی، معاون مدیرعامل آن، بیش از هزار شرکت چینی را در خود جای داده است. این تنها ۴٪ از کل شرکتهای این منطقه را تشکیل میدهد. اما شمارشان طی سه سال گذشته هر سال افزایش یافته، گاه تا یکچهارم در سال. شرکتهای فعال در مناطق آزاد دوبی یا در سطح شهر، از همه بانکهای بزرگ دولتی چین و شرکت ملی نفت آن گرفته تا استارتاپهای فناورانه پیشرو مانند «ویراید»، شرکت خودروی خودران، را در بر میگیرند.
هنگکنگ و سنگاپور همچنان بزرگترین مراکز پول چینی هستند، که از زبان مشترک و دسترسی به بازارهای سرمایه پیشرفته بهره میبرند، به گفته کامرون هاروی از «لندمارک فمیلی آفیس»، شرکت مشاورهای مستقر در هنگکنگ که در حال گسترش به دوبی است. جذابیت شهر خلیجی به سه دلیل اصلی در حال افزایش است: بیطرفی، گشودگی و فرصتهای درآمدزایی که برای تازهواردان چینی فراهم میکند.
مزیت اصلی دوبی رویکرد عملگرایانه آن به سیاست خارجی است. جمعیت مهاجر این شهر در واکنش به رویدادهای ژئوپولیتیک رشد کرده است. در سال ۲۰۲۲، تحریمهای غرب ثروتمندان روس را از پایتختهای مالی جهان بیرون راند. داراییهای بسیاری از آنان در خارج مسدود شد. دوبی از کسانی که در جاهای دیگر، از جمله سنگاپور، رانده شده بودند استقبال کرد. به گفته یک سرمایهگذار ملکی از هانگژو که به دوبی آمده، برخی از این افراد زمانی ناامید شدند که سوئیس، برای مثال، افراد تحت تحریم را از بانکهایش کنار گذاشت. برای چینیهای جهانگرد درس روشن است: هیچجا کاملاً از تحریمهای غرب در امان نیست، اما دوبی از بسیاری جاها امنتر است.
رویکرد فراگیر امارات به سیاست جهانی در داخل کشور نیز بازتاب دارد. این کشور از ثروتمندان خارجی از هر نوع استقبال میکند. در حالی که سوئیس و سنگاپور میتوانند گرفتن اقامت را برای خارجیها دشوار کنند، در دوبی این روند سادهتر است. با سرمایهگذاری دو میلیون درهم (۵۴۵ هزار دلار)—مثلاً در یک آپارتمان ساحلی—تازهواردان میتوانند برای ویزای بلندمدت واجد شرایط شوند. دوبی در سال ۲۰۲۳ (آخرین سالی که داده موجود است) ۱۵۸ هزار مجوز اقامت از این نوع صادر کرده که دو برابر سال ۲۰۲۲ است. احتمال دارد این رقم در سالهای بعد نیز افزایش یافته باشد.
خارج کردن پول از چین با توجه به کنترلهای سختگیرانه سرمایه میتواند نیازمند زیرکی باشد. اما وارد کردن پول به دوبی نسبت به بسیاری جاهای دیگر آسانتر است. برای نمونه، مقامهای سنگاپور پس از مجموعهای از رسواییهای مرتبط با دفاتر خانوادگی در سالهای اخیر، حسابهای سرمایهگذاران خارجی را با دقت بررسی کردهاند. آنان همچنین بخش رمزارز را که اغلب برای جابهجایی پولهای غیرقانونی میان مرزها استفاده میشود، محدود کردهاند. در دوبی فضا آرامتر است. و بسیاری از شرکتهای رمزارزی به آنجا میروند، به گفته لوین لی، کارآفرینی در شهر.
از نظر اجتماعی، تساهل دوبی برای ثروتمندان چینی جذاب است. لی گوئو میگوید: «در چین، حتی اگر فوقثروتمند باشید، نمیتوانید لامبورگینی برانید.» مطابق انتظارات حزب کمونیست، بازرگانانی مانند او این روزها در داخل کشور «کمسروصدا» رفتار میکنند. «اما در دوبی میتوانید هر چیزی برانید. هیچکس به شما کاری ندارد.» برای کسانی که میخواهند پرچم خود را برافرازند، «هونگچی»، تولیدکننده لیموزینهای مقامات ارشد حزب کمونیست، نمایشگاهی نزدیک مرکز شهر دارد. ریچارد ژانگ، فروشنده ساعتهای لوکس نزدیک بازار بزرگ دوبی، میگوید مردم از سراسر جهان این بندر تجاری را مکانی برای لذت بردن بیدغدغه از ثروتشان میدانند.
دوبی همچنین فرصتهای کسب سود بیشتر فراهم میکند. سرمایهگذاران چینی به بازار املاک دوبی، یکی از داغترین بازارهای جهان، هجوم آوردهاند. قیمت املاک مسکونی در دوبی در سال ۲۰۲۵ حدود ۱۲٪ رشد کرد (هرچند کمتر از افزایش ۱۶.۵٪ در ۲۰۲۴). این در تضاد با بخش املاک چین است که عمدتاً غیرنقدشونده و راکد شده است. آلیس لیو پنلهای خورشیدی چینی را به دوبی وارد میکند و سپس به منطقه صادر میکند. اما با مشاهده افزایش علاقه خریداران چینی، او بهتازگی بهعنوان مشاور املاک برای بازاریابی املاک به سرمایهگذاران چینی صلاحیت گرفته است. او میگوید مشتریانش «بیشتر به بازده اجاره علاقهمندند تا وان آبگرم.»
استارتاپهای چینی در صحرا طلا میبینند. مانند چین، نهادهای نظارتی دوبی از آزمایش فناوریهای نو مانند هوش مصنوعی و رباتهای خودران استقبال میکنند. اما دوبی همچنین سرمایه صبور و مشتریان ثروتمند فراوان دارد. در حالی که خبرنگار اکونومیست و اریک دونگ، مدیر بازارهای سرمایه ویراید، یک صبح فوریه در یکی از تاکسیهای خودران این شرکت در دوبی حرکت میکنند، او میگوید کسبوکارشان در دوبی بسیار سودآورتر از چین است. در چین، کاربران برای هر کیلومتر تاکسی حدود ۳۰ سنت میپردازند؛ در دوبی مسافران تقریباً سه برابر آن را میپردازند. هر سه شرکت بزرگ خودروی خودران چین در دوبی فعالیت دارند.
آیا شهر همچنان پذیرای مهاجران و سرمایهگذاران چینی خواهد ماند؟ ورود بازیگران بد یکی از پیچیدگیهاست. برای مثال، پس از آنکه چین در سالهای اخیر شروع به سرکوب مراکز کلاهبرداری ادارهشده توسط اتباعش در جنوبشرقی آسیا کرد، برخی مجرمان سایبری پولدار به دوبی منتقل شدند. آنان صدها کارگر قراردادی را نیز با خود آوردند که بسیاریشان پیش از سرکوب، در جامعهای فرسوده در حاشیه دوبی زندگی میکردند. چندین مهاجر گزارش دادهاند که هنگام خروج از چین، درباره فعالیتهایشان در دوبی توسط مقامها بازجویی شدهاند—تلاشی ظاهری برای جلوگیری از قاچاق انسان.
دو خطر دیگر نیز وجود دارد. نخست، ممکن است مقامهای چینی از دیدن انتقال پول ثروتمندترین شهروندانشان به خارج و نمایش آن خسته شوند. در این صورت، سرکوبهای بیشتر بر خروج سرمایه و محدودیت سفر شهروندان چینی میتواند در پی آید. نگرانی بزرگتر درگیری میان آمریکا و چین است که میتواند نهادهایی در دوبی، مانند بانکها، را بهخاطر تعاملاتشان با چین هدف تحریمهای ثانویه قرار دهد. اما تا آن زمان، مهاجران شهر همچنان به خوشگذرانی ادامه خواهند داد.
- 16
- 5
