روزنامه اطلاعات نوشت: «مافیا» یک واژه بینالمللی است که همه کشورهای دنیا چه فقیر باشند و چه غنی، به نوعی با آن درگیر هستند. مافیای مواد مخدر، مافیای اقتصادی، مافیای نفت و...
نکته جالب این است که در بین مافیاهای بینالمللی، کمتر به واژههایی مانند مافیای شکر، مافیای نهادههای دامی، مافیای گندم یا مافیای گوشت برمیخوریم، در حالی که در خبرهای داخلی، این اسامی بارها شنیده میشود و جالبتر اینکه، هم مردم و هم دولتمردان از قدرت و نفوذ این مافیاها شکایت دارند.
حال سئوال اینجاست که چرا دولت ما درگیر مافیاهایی است که در کشورهای دیگر یا وجود ندارند یا اگر باشند، حوزه فعالیتشان آنقدر وسیع نیست که بتوانند در سیاستهای کلان اقتصادی کشور و معیشت مردم تأثیر بگذارند؟
پاسخ به این سئوال بسیار ساده است. سیاستگذاری و بودجه بندی سایر دولتها به گونهای است که معیشت مردم خط قرمز محسوب میشود و هزینه اجرای برنامهها، خللی در معیشت مردم ایجاد نمیکند.
شکی نیست که در اداره کشور چه در حوزه داخلی و چه در عرصه روابط بینالملل، سیاستهای کلانی وجود دارد که امکان تشریح آن برای مردم وجود ندارد و مربوط به مدیریت کلان کشور است.
دولتها در صورتی میتوانند روی برنامهریزی و اجرای سیاستهای کشور تمرکز کنند که درگیر امور معیشتی مردم نباشند و متقابلاً اکثر مردم هم در صورتی که دغدغه معیشتی نداشته باشند، روی سیاستهای دولت کمتردقیق میشوند و به امور روزانه خود میپردازند. مردم وقتی روی سیاستهای کلان دولت حساس میشوند که احساس کنند این سیاستها، معیشت شان را به خطر انداخته است.
در سالهای گذشته به دلیل تحریمهای اعمال شده از سوی آمریکا و اروپا، وضعیت خاصی در اداره کشور حاکم بوده و هر دولتی که برسرکار آمده برای دور زدن تحریمها مسیری را طی کرده که به جای رفع شر تحریم، شر جدیدی به نام «کاسبان تحریم» را به وجود آورده و از همه بدتر، اصرار دولتها برای ادامه این مسیر، آسیبهای تحریم را چند برابر کرده است.
به نظر میرسد حال که دولت تصمیم گرفته است با حذف ارز ترجیحی، این مسیر اشتباه را ادامه ندهد، باید منتظر کارشکنیهایی باشد، زیرا کاسبان تحریم چنان اختاپوس وار در بدنه دستگاههای دولتی رسوخ کردهاند که حتی دولتمردان با احتیاط درباره آنها حرف میزنند. مافیاهای مختلف، به دلیل قدرت و نفوذی که به دست آوردهاند، اجازه هیچ اقدام سازندهای را نمیدهند، مگر اینکه مسئولان ملاحظهها را کنار گذاشته و بهای این تصمیم سرنوشت ساز را بپردازند.
اکنون نیز با توجه به شرایطی که درآن قرارداریم، باید سیاستگذاریها و برنامهریزی بودجه به گونهای باشد که برای کالاهایی که ارتباط مستقیم با معیشت مردم دارند مافیا شکل نگیرد. درغیراین صورت باید به اصلاح سیاستها پرداخت. باید دانست وجود آرامش در کشورها لزوماً به معنی رضایت کامل مردم از عملکرد دولت نیست بلکه دلیل اصلی آن عبور نکردن دولت از خط قرمزی به نام معیشت مردم است.
سالهاست مستعمرات فرانسه خواهان جدایی و استقلال از این کشور هستند و در داخل فرانسه هم بین سیاستمداران بر سر این موضوع اختلاف جدی وجود دارد، زیرا حاکمیت فرانسه بر این جزایر را بیفایده و پرهزینه میدانند، ولی دولت فرانسه بنا به دلایلی توجهی به این موضوع نمیکند. با این حال جنجال و درگیری خاصی در کار نیست، زیرا مردمی که بیشترشان دغدغه معیشت ندارند علاقهای هم به سرک کشیدن در سیاستهای کلان دولت نشان نمیدهند.
اگر روزی دولت فرانسه اعلام کند که میخواهد برای تامین بودجه این مستعمرات، از هزینه معیشتی مردم فرانسه استفاده کند، شک نکنید چنان آشوبی در کشورش به پا میشود که تمام ارکان فرهنگی این مدعی مهد دموکراسی و ژستهای روشنفکری دولتمردان فرانسوی به لرزه در میآید.
- 10
- 6
